Melis’in parmakları, sözleşmenin üzerindeki kalemi tutarken küçük bir titreme yaşadı. Karşısında oturan Kerem Karaca, devasa masanın ucunda, soğuk maviliklerini saklamayan gözleriyle onu sabırsızca izliyordu. Oda, şehrin gece serinliğini dışarıda tutuyor; burada, yer yer altın varaklarla süslenmiş lüks mobilyalar ve ağır kürk halılar arasında, zamanın nasıl durduğunu anlamak zordu.

Melis’in nefesi kalp atışı gibi hızlandı. Hayatının en kritik anındaydı. Ailesinin tüm yükü omuzlarındaydı. Babasının iflasın eşiğine gelmiş şirketi, kapanmak üzere olan küçük dükkanlar, ödeme garnitürleri hiç olmadığı kadar yakınlarındaydı. Onun önündeki tek çıkış yolu buydu ama bu çıkışın bedeli ne olacaktı?

“İmzalarsan, aileni kurtarabilirsin,” dedi Kerem, sesi serin ve keskin, bir bıçak gibi odayı bölüyordu. “Ama bu sadece başlangıç.”

Melis, gözlerini hızlıca kapadı ve derin bir nefes çekti. Soğuk kalem parmaklarının arasından kaydı, kağıdın üzerinde "evet" diyor gibiydi. Her harf, hayatının geri kalanını değiştireceği bir kader cümlesiydi.

“O halde...” Kerem’in sesi, odanın havasına düğümlenmiş gerginliği daha da artırdı. “Burada durdurduk. Sözleşmenin tüm maddeleri tamamen yasal ve bağlayıcıdır.”

Melis kağıdı yere bırakırken, yüreğinde fırtınalar kopuyordu ama yüzünde, bundan daha fazlasını saklayan bir ifadeyle duruyordu. “Ödenecek bedel ne olursa olsun... kabul ediyorum.”

Kerem hafifçe gülümsedi; o, gücünü ve üstünlüğünü gürültüsüzce ilan etti. Elini uzattı ve Melis’in avcunu kavradı. “Hoş geldin, sözleşmeli eşim.”

O anda kapı çaldı.

Melis ve Kerem’in gözleri kapıya yöneldi. Kapı yavaşça açıldı ve gizemli bir figür gölgesini salınca, rüzgâr odada yayılan parlak ışığı kesti.

Kerem arkasına dönüp yüzündeki tebessümü aniden sert bir çizgiye dönüştürdü.

Gizli bir maddeydi.

Melis’in elinden tuttuğu kalem, terazinin diğer kefesine düşerken, bu satırları okuyanlar yalnızca hikayenin başlangıcını tanıyacaktı. Çünkü arka planda, kimsenin beklemediği bir gölge ilerliyordu.