Kapı yavaşça aralandı; soğuk hava odaya yayıldı, tenime dokundu. Gözlerimi zor açarken, irkildim. İçi karanlık bir gölge süzüldü içeri. Adımlar sessizdi, ama kalbimin gürültüsü önüne geçemedi.

“Neden geldin?” diye fısıldadım, nefesim daralmıştı.

Karşımda beliren yüzü, yılların izi gibi sert, tanıdık ve düşmanca vardı hala. Yıllar önce düşmanım olmuştu, ama şimdi… Şimdi başka bir amaç için gelmiş gibiydi.

“Elini uzatabileceğin en son kişi olduğumu biliyorum,” dedi, sesi bir bıçak gibi keskin, “ama başka çıkışımız yok.”

Eylül... o ismi böyle bir anda ağzından duymak, tüylerimi ürpertti. Kanım dondu. Güvenmek ne kadar mümkün olabilir? Bu acımasız şehirde düşmanını arkadaş yapmanın bedeli her zaman ağırdı.

“Seni kurtarmayacağım,” dedim, savaşmaya hazır. “Ama bu sefer belki beraber hareket etmeliyiz.”

Gözlerimiz çarpıştı, iki yıkılmış adamın, iki kırılmış ruhun dansıydı o an.

“Bu ittifak ne kadar güvenilir olabilir ki?” diye sordum kendi kendime. Cevap gelmedi. Çünkü içimde yalnızca belirsizlik vardı; ama başka seçeneğim yoktu.

Kapının ardında, şehrin karanlık gölgeleri gibi, geçmişin ve geleceğin felaketi sessizce bekliyordu.

---

Son…