Bir adım daha attığında, zamanın bütün kalın iplikleri bir anda çözüldü. Deniz’in yüzünde kırmızı bir alaca gölge belirdi, ışık ve karanlık arasındaki o ince çizgi paramparça oldu sanki. Ela’nın avucundaki mektup, aniden bir ateş kümesine döndü; kâğıt, dumanı içten gelen sıcaklığın içinde hafifçe sineye çekti.

Sessizliği, şehrin uğultusu bile kıskandıracak kadar yoğun ve boğucu bir boşluk takip etti. Ela’nın nefesi düzensizleşti, göğsünde taşıdığı ağırlık onu yere bastıran görünmez bir el gibi sıkıştırdı. Bir yemin. O yemin artık bir zincirdi; ne kadar sımsıkı tutarsa tutsun, ilk çatlak sesleri kulaklarında yankılanıyordu.

Deniz’in gözleri, onu izlemekten yorulmamış hırçın bir savaşçının ateşine dönmüştü. “Biliyor musun, Ela,” dedi yavaşça, sesini neredeyse fısıldayarak, “Yeminler insanı hem korur hem de tuzağa düşürür. Ama bazen, onları kırmak… birini öldürmekten bile tehlikelidir.”

Ela’nın eli hâlâ mektupta, ama bu parşömenin içinde yatan güç, tıpkı canavarların zincirlerini kırdığı an gibi titreşti. Vücudunda tuhaf bir elektrik hızıyla gezdi; damarlarının içinde kaynayan ateş, bir taşın altında gizlenen gizli bir nehir gibi yükselmeye başladı.

“Ne yapmam gerekiyor?” diye fısıldadı, sesi kendine bile yabancıydı. “Başka bir yol var mı?”

Deniz, bir adım ileri çıktı. Gözleri karanlığın içinde parlamaya başladı, kelimeleri sarkıtarak: “Yeminlerin ötesine geçmelisin. Sahip olmadığın güçleri açığa çıkarmak... Ama uyarıyorum, bu sınırda dengen yok. Kaybedersen, yeminlerini değil, kendini de kaybedersin.”

Ela’nın kalbi göğsünde ritmini bozan bir davul gibi çarptı. Karanlık bir koridorun sonunda yanıp sönen tek ışık như bu sözlerdi. Bir büyü yapıldığı anı hatırladı; parmaklarının ucunda yükselen enerji, alev gibi titredi, aydınlatıcı ve yıkıcı.

“Yeminin altında yatan anlamı unutmamalısın,” dedi Deniz, “Ama hayatta kalmak için bazen sınırları zorlamak gerekir. Senin seçimin, senin kaderin…”

Birdenbire, Ela’nın ellerinden dışarı akar gibi bir enerji dalgası yükseldi. Havadaki zerrecikler titreşti, odadaki sıcaklık birkaç derece yükseldi. Ela savruldu, ayakları yere sağlam basmakta zorlandı. Deniz’in yüzünde şaşkınlığın dans eden kıvılcımları vardı, ama aynı zamanda sevinç ve korkunun garip bir karışımı.

“Bunu… kontrol etmelisin!” diye bağırdı Deniz, ama sesi artık tehditten çok bir çağrıydı; tehlikenin hemen yanı başında olduğunu bildiren bir alarm.

Ela’nın gözleri kapanmak istedi, beynindeki uğultu, dünyanın değişen ritmine ayak uyduramıyordu. Bir yeminli olarak sırtlandığı yük, bir koruyucu olarak taşıdığı umutlar, hepsi bir ağırlık olarak bükülüyordu omuzlarında. Gelen gücün sınırına yaklaştıkça, benliğinde iki zıt kutup çekişmeye başladı: Sakinlik mi? Yoksa kontrolsüz bir fırtına mı?

Bir alev gibi parladı Ela’nın içindeki sinirler. Elektrik sardı bedenini, nefesi kesildi, elleri istemsizce titredi. Mektupta yazan sözler gözlerinin önünde dans ederken, içindeki gücün sınırları belirdi, ama onu durduramıyordu.

Son bir çabaya girişti, gözlerini zorla açtı, Deniz’e baktı. “Bu... bu gücü nasıl kontrol edeceğim?”

Deniz’in gözlerinde karanlık bir gurur vardı, sanki uzun zamandır beklediği anı görüyordu. “İçindeki yeminleri dinle. Kendine inan. Ama hazır ol, çünkü bu güç… seni yutabilir.”

Tam o anda, Ela’nın etrafında ışıklar düzensiz şekilde titreşmeye başladı, havadaki kırık sesler harmonisini bozdu. Biriken güç dışarı taşmaya, zihnini bulandırmaya başlamıştı.

Ve tam o anda...

— Kapıya ani, keskin bir tıkırtı vurdu.

Ela’nın nefesi en derinden kesildi. Odaya sanki dünya dışından biri girmiş gibiydi; kapıdaki o darbe, yalnızca fiziksel bir ses değildi. İçeriye giren tehlikenin müjdecisiydi.

Gücü kontrollü tutmaya çalışan Ela’nın eli, istemsizce ekstradan bir alev yuttu.

İçinde yükselen halis güç, yeminlerin ötesine kayıyor, onun kontrolünü tehdit ediyordu…

Ve o kapı bir kez daha vuruldu.

Gerilim havada kıvranırken, yeminler paramparça olmaya, kader yeni bir savaşa çağırmaya başlamıştı.

--- Mekanın içindeki elektrikten zerre zerre ayrılan bu andan sonrası, yeni yeminlerin ne kadar kırılgan, yeni güçlerin ise ne kadar yıkıcı olabileceğinin kanıtıydı.

Ela’nın gözlerinde son bir kıvılcım yandı; yeminlerin ötesine adım atmaya hazır, ama kontrolünü kaybetmek üzereydi...