Koordinat ekranda yanıp söndü: 41.01…

Ekranın soğuk mavi ışığı yüzüme çizgi çizgi vurdu. Nefesim bir iniş hattına tutulmuştu; ciğerlerim içinde bir çekiç gibi çarptı. Her vuruş, eski bir kilidin açılış sesi gibiydi; yavaş, kesin, geri döndürülemez.

Leyla arkamda durdu, dişleri birbirine tıknadı; metalik bir ritim. Parmak uçlarını cebine bastırmış, kırmızı bir ışık çakardı gözlerinin köşesinde. "Gidip bakacağız," dedi, sesi duvarda yankılanan bir kablonun tizliği gibi. "Ama eğer Kardinal kokusunu alırsa —"

"Alamaz." Cevabım kuru, kesiklidir. Kendi kalbimin tekrar etmesine izin vermezdim. "Bana başka seçeneğim yok, Leyla. Burası… burası bir ipucu olabilir."

Yağmur ince ince çiğ gibi sokak lambalarının altında titredi. Argos'un alt katmanlarına indikçe hava tuzlu bir yağ ve pas karışımı koktu; deniz, uzak boru hatlarından gelen mekanik bir hıçkırık gibi yankılandı. Üst kentlerin hologramlı müzikleri ruhu sarmalayan çiçek gibi burada eridi; bunun yerine boru sesleri, motor uğultuları, insan nefesleri vardı.

Koordinatın yönlendirdiği adres, bir zamanlar depolama ve kamusal hafıza servislerini barındıran eski bir arşiv binasının alt katına açılan bir servis kapısıydı. Kapı paslanmış, üzerinde siyah harflerle "NAUTILUS ARŞİVİ - SEVİYE G" yazıyordu. Harfler neredeyse gözle görünmeyen bir yağ tabakasının altına gömülmüştü.

Leyla kapıya eğildi, avcununun içindeki küçük aletlerle kilidi kokladı. "Burası hâlâ aktif," mırıldandı. "Bir zamanlar konsorsiyumun ses kayıtlarıyla, küçük meseleleri sakladıkları yer. Şu an kim bilir hangi pisliklerin arşivlendiği…"

Kapı içeriye bir hırıltı attı ve açıldı; tahta kokusu, soğuk beton ve statik bir elektriğin kokusu içeri doldu. Bir süre durduk, karanlığın içinde göz bebeklerimizi genişlettik. Uzun, düşük bir koridor uzanıyordu; duvarlar boyunca ışık çubukları arızalı şekilde yanıp sönüyordu.

"Koordinatın noktasını bulduk," dedim. "Bundan sonrası bizim bilgimiz."

İçeri girdik. Her adımda toprak, metal kırıntısı ve eski veri şeritlerinin ince tüyleri ayak tabanlarımıza yapıştı. Koridorun sonunda, bir grup hafıza tankı sıralanmıştı; cam kubbeleri soluk alev gibi yanıp sönüyor, içlerinde bulanık siluetler dönüyor gibiydi. Onların arasında, bir terminal bekliyordu — büyük, kare, üstünde Argos Konsorsiyumu amblemi yarı silinmiş.

Terminalın ekranı gölgede neredeyse görünmezdi. Leyla, çantasıyla yanaştı, kabloları çıkardı; el hareketleri pratik, hızlı ve sinirliydi. "Sızdırma modunu yüklüyorum," dedi. "Ama şu var: bu dosya korumu çok taze. Birileri kısa süre önce el atmış."

"Kim?" diye sordum, nefesim titriyordu artık. Soğuk metal bir tadı vardı ağzımda, dişlerim birbirine sürtünüyor gibiydi.

Leyla küçük bir kahkaha attı; kahkahası aslında korkunun ritmini kırmak için atılan bir ses. "Kardinal işaretleri var. Scannerman 03'te üç kez Kardinal taraması. Bir de yerel bir manuel girişi. Yani, biri buraya bir şey bırakmış — ya da bir şeyleri düzeltmiş."

Parmaklarımı terminalin soğuk yüzeyine bastırdım. İçimdeki uyanış taşını hatırladım; küçük, titreyen bir ışıltı gibi göğsümün altında yanardı. O ışığın parmak uçlarına değdiğini hayal ettim ve bir elektrik fısıltısı dudaklarımı ısıttı. Korku ve umut tuhaf bir karışım yaptı kendini.

Leyla kodu yolladı. Ekran önce mor, sonra yeşil bir ağla dolduruldu. Harfler büküldü, değişti; eski bir dil gibi bukleler halinde yuvarlandı. Bir uyarı penceresi belirdi: YETKİSİZ ERİŞİM TESPİTİ.

"Bekle." Leyla'nın sesi kesildi. Parmakları bir an dondu. Ardından bir atakla, gizli bir dizilim, bir anahtar yolladı. Ekran çatladı, bir dizi koruyucu katman eşzamanlı olarak çözüldü, görüntüler biri birine yapıştı ve açıldı.

Dosyaların arasında, koordinatla eşlenen bir klasör duruyordu: H̶A̶F̶I̶Z̶A̶_041.01. İçinde bir alt klasör; adında sadece üç karakter vardı: P-07.

P-07.

Midemin altı bir çıkrık gibi döndü. O üç karakter, eskiden bir oyuncak parçasının üzerine kazınmış bir harf misali tanıdıktı; tanıdıktı çünkü çocukluğumun silinmiş sokak kayıtlarında benzer kodlar duymuştum. Kayıp kardeşim Arda'nın adını ağzımdan söyleyemeden bıraktığı bir boşluk gibi.

Leyla gözlerini bana dikti. "Peki?" dedi. Sesi meraklıydı, koruyucu olarak da bir ipucu taşıyordu. "Bununla ilgili elle tutulur bir şey var mı?"

Klasöre tıkladım. İçeride üç öğe vardı: kısa bir meta-tag, bir kayıt numarası ve bir video dosyası. Meta-tag kırık, veriler parçalanmış; bir kısmı yok. Kayıt numarası eski bir laboratuvar dizilimini gösteriyordu: NA-07-1999-REHAB.

Videoya ulaştığımda, ekran bir an boş kaldı. Ardından görüntü geldi; önce bir parazit duvarı, sonra bir odanın silueti. Görüntü yarı saydam, rengi sönük; sesi ise uzaktaki bir rüzgar gibi. Birine tutturulmuş mikrofonun hırıltısı vardı.

"Başlatıldı…" dedi bir erkek sesi, usulca. Sesin ucunda bir titreme vardı; sanki konuşan kişi söylenenleri hoşnut olmadan yineliyordu.

Görüntü netleşti. Soluk bir figür kameraya bakıyordu. Yüzü yarım gölgede, ama gözleri — gözleri netti. Bir çocuk yüzü müydü? Yoksa genç bir yetişkin mi? Hatlar tanıdık bir halı gibi beynimin kenarına takıldı. Kalbim tekrar hızlandı; arızalı vuruşları daha sertti artık.

Süreç devam ederken kayıt birden kesildi. Sadece birkaç kelime, birkaç anlık bakış vardı. Sonra bir statik tabakası, görüntü karardı. Ekranda "KAYIT KORRUPSİYONU — DÜZELTİLEMİYOR" yazısı yandı.

Leyla eliyle yüzünü kapladı. "Bu… bu çok taze. Kimse bu kadar yeni bozmamış olamaz. Kardinal'e yakın bir el müdahale etmiş." Sesinde suçlayıcı bir keskinlik, ama altında bir başka duygu vardı: merak.

Bir an durduk. Koridorun sonunda, uzak bir kapı gıcırtısı duyuldu; mekanik bir şeyin tekrar etmesi gibi. Her ses bir göz gibiydi, bizi izleyen.

"Haritayı genişlet," dedim. Parmaklarım titredi. Bilgisayarın sanal klavyesi parmaklarımı örseliyordu; mikroskobik kodlar, küçük atlama arızaları, hepsi önümde dans ediyordu.

Leyla birkaç saniye sonra, hafif bir nefes alarak, bir başka dosya daha çıkardı. Bu bir log dosyasıydı; oturum kayıtları, kimlik imzaları, erişim protokolleri. İçinde, tek bir satır gözümü en çok yakaladı:

-- KAYIT: P-07 — SUBJECT: PROTOTİP-7 / IDENTIFIER: KARTAL-ARDA? / FLAG: SAKLANMIŞ

"Arda?" kelimesi boğazımdan hırıltılı çıktı. Söylerken ağzım kuru, boğazımda bir düğüm vardı. Kartal—eski tahta oyuncaklara verdiğimiz isim miydi? Yoksa bir numaraydı? Kim kaydı böyle etiketlemişti?

Leyla hızlıca ilerledi, daha fazla dosya çekti. Her dosya yeni bir boşluğu, yeni bir çarpık izi açıyordu. Bazı kayıtlar tamamen silinmişti; bazıları ise yarım kalmış paragraflar gibi buruşuktu. Bir görüntü, bir isim, tekrar bir boşluk.

Ve sonra, alt dosyaların birinde, tek bir portal daha bulduk. Bu bir kapsül kaydıydı; "ÖZEL: KAYNAK İÇİ SES - PROTOKOL 12". Açtım.

İçerik anında bir yankı patlattı. Eski bir odanın sesi; birinin ayak sesleri, kağıt hışırtısı. Sonra bir kadının sesi; yumuşak ama kararlı.

"Deneyi tamamlayacağız," dedi kadın. "Subjektif bilinç, taşıyıcı sinyaliyle entegre. Eğer başarılı olursa, uyanış taşıyıcısının kalıcı bağlantısı sağlanır. Eğer başarısız olursa…"

Cümlesi yarıda kaldı. Sonrası beyaz gürültüye gömüldü.

Görüntünün kenarında, laboratuvarın duvarları, eski ekipmanlar vardı. Bir panoda el yazısıyla yazılmış birkaç kelime görünüyordu: 'Denetim altı', 'Gözlem', 'Prototip-7'.

Parmaklarım ekrandaki yazıya dokunmak istedi; sahte bir sakinlikle "Prototip" kelimesini tekrar ettim. Dilde yavaşça açıldı, ağızda yabancılaştı, sonra tanıdık bir isim oldu. Arda'nın yüzü, birkaç ışık parçası arasında tekrar kaydırağa düştü.

Leyla alçı gibi yüzünü sıktı. "Bu kayıtlar… birileri Prototip-7'yi denedi. Eğer Arda gerçekten…"

Sözü bitti. Oda tekrar sessizleşti. Kalbimin vurması kulaklarımda çınladı. Birdenbire, kayıt dosyasının altındaki tarih dikkatimizi çekti: 12.06.2059. Yani daha dün gibi, Argos ölçülerinde.

"2059?" dedim. "Bu dün gibi demek…"

Leyla başını salladı ama gözleri korkuyla ışıldadı. "Kardinal bu tarihle oynuyor olabilir. Veya birisi önemli bir şeyi sakladı. Neden silinir? Neden P-07?"

Ellerim soğuktu. Biyolojik kalp sorunlarım her gerilmede bana ağır bir uyarı veriyordu; bir tıkanma, bir çarpma hissi. Yine de parmaklarım ekranın üzerinde durdu; çekinmeden ya da tam da bu yüzden.

"Şifrelenmiş bir ses dosyası var," dedi Leyla. "Fakat o da kırık. Bir kısmı eksik. Geri kalanı izinsiz… Cihazı daha derinden taramam lazım. Sonuçsuz bırakamayız bunu."

"Yap." Kararım keskin, bir tür ahit gibiydi. "Aç onu. Ne kadar hasarlıysa, o kadar gerçek burada."

Leyla derin bir nefes aldı, terminale bağlandı. Kablo tenime dokunduğu anda küçük bir enerji şoku hissettim; vücudumda bir çiçek gibi yayılan bir sıcaklık. Kabloların verdiği şifrelemeler, gözlerimizde kodlu bir dans başlattı. Ekran titredi, bir boşluk daha açıldı.

Dosya yüklendi. Birkaç saniye boyunca yalnızca statik vardı; kulaklarımız hafif bir uğuldayla doldu. Sonra bir görüntü belirdi — bu sefer daha net, ama yine soluk; tıpkı hafifçe buharlaşan bir fotoğraf gibi.

Kamera, bir laboratuvar koltuğuna monte edilmişti. Koltukta bir siluet var; başı hafif yana eğik. Gözler direkt kameraya bakıyordu. O bakış, zamanın içinde sabit kalan bir çividen daha keskin duruyordu.

Görüntüdeki kişi, uzun süre sessiz kaldı. Sanki geçmişle gelecek arasında asılı kalan bir ipi elinde tutuyor gibiydi. Soluk dudaklar kıvrıldı, ses bir fısıltıya dönüştü — at nalı kadar eski bir mikrofonun içinden süzülmüş gibi. Fısıltı, direkt kulaklarımıza değil de kalbimize döküldü.

"Prototip-7…" dedi ses, o sessiz ve yamuk fısıltı. Ancak kelime tam olarak çözülmedi. Ardından, tıpkı rüzgara bırakılmış bir not gibi, geri kalan sesler yağmurun arasında yutuldu.

Görüntü daha da yakınlaştı; soluk yüz, net gözler. Bir nefes çekti. Gözleri direkt benim yüzümü hedefliyormuş gibi sabitlendi.

Tek bir kelime… ardından kayıt kağıt gibi kesildi.

Ekran siyaha döndü. O an koridora başka bir ses fışkırdı: uzak bir alarmın iki kısa, kesik çığlığı. Terminal’in üstü hafifçe titreşti; sanki birisi dışarıda bir hareket algılamıştı.

Leyla bana bakarken yüzünde bir şey kırıldı. "Kardinal taramaları yeniden başladı," dedi. "Dışarıda drone hareketi var."

Ben ekrana eğildim, kalbim hala kıvranıyordu. Görüntü geri geldi — ama şimdi, soluk yüz, daha da netti. Dudakları hafifçe oynadı ve bu sefer kelime çok daha netti, anlıyordum. Kulaklarım kanayacak kadar yakındı.

"Prototip-7?" fısıldandı.

Ses, benim adımı değil ama kalbimi tanıyan bir çağrı gibiydi; içeriden birinin bana bir isim verip verdiği bir zordu. O kirli, eski lab sesi bana bir sır verir gibi eğildi.

Görüntü gözlerimin içine baktı.

Ve o anda, kapının ötesinden metalik ayak sesleri yaklaştı; koridor lambaları daha sert titredi. Leyla hızla kabloyu kesti. Ekran karardı, ama o fısıltı kulaklarımda çakılı kaldı: Prototip-7?

Geri kalan her şey, bir düşüş kadar ani, bir uçurumun kenarında asılı bekleyen bir taş kadar ağır oldu.