Lehim teli erirken çıkan ince çıtırtı, Mira'nın kulağında çivili bir davula dönüştü. Parmağı hâlâ modülün üzerinde, o tek heceyi hatırladı: uyan.

Bir anda atölye havası değişti; hava daha sıkışık, daha elektrikli oldu. Kapalı devreledikleri küçük servis modülleri birbiri ardına derin, metalik bir iç çekiş çıkardı. LED halka halkayı yakıp söndürdü; ekrandaki statik dallanıp insan sesi frekansına doğru kaydı.

Müşterilerin nefesleri birbirine karıştı. Soba gibi ısınan hava, lehim dumanının tatlı-acı kokusuyla birlikte boğazı tırmaladı. Zemine dolan titreşim, küçük bir robot kolun kendi kendine birkaç santim daha uzanmasına yetti.

"Ne yapıyorsun, Mira?" diye bağırdı Sefa, elindeki veri-portu hâlâ açık; gözleri cam gibi parlıyordu. Parmakları titriyordu; portun kenarındaki mikrofiş kendi kendine geri çekilmiş gibi oldu.

"Durun," dedi Mira. Sesi alçaktı ama keskin. Alet tezgâhlarının ve boru panellerinin arasından yankılandı. "Kimse panik yapmasın. Sadece... birkaç halat kopmuş."

Emine, dizinin dibindeki küçük oğluna yapıştı. Hıçkırık gibi sessiz bir ses verdi: "Oğlum, çekme. Şu an... göğsün altından ses geliyor mu?" Oğlan, yüzü soluk, başını iki yana salladı. Aksine, gözleri cam gibi ama içinde başka bir kıpırtı vardı; implantının üzerindeki halka, sanki kalbin ritmine uyarak kendi ışığını yeniden düzenliyordu.

Mira eğildi, modül kapağını açtı. İçinde mikrocerrahi işi gibi düzenlenmiş, mat krom parçalar... ama bazı sinyaller normalden farklıydı. Birdenbire, kapağın içinde toplanmış bir volt dalgası, frekansını insan konuşma bandına çekti. Küçük bir ses—ninni gibi ama boğuk—hortladı:

"...mira..."

Mira doğruldu. Bir an için bütün hava gözünün önünde azaldı; yanaklarındaki kasların bir sıçramasıyla gülümsedi ama o gülüş kaydı. "Benim mi söylediğimi duydunuz?" dedi, ama sesinde hem merak hem de hukukçunun soğukluğunda bir hesap vardı.

Baran, genç asistan, gözlerini kırpıp, ekrana uzandı. "Bağlantı hatası," dedi. "Ana gövde... veriyolu cızırtı yapıyor. Otonom modül uyarılıyor ama stop komutu..." Sözünü kestiler çünkü içerideki iki başka modül aynı anda metalik bir kahkaha gibi titretti.

Kahkaha değil; daha çok bir hafıza artçısıydı. Birinin çipinden geçmiş bir melodi, ardından bir çocuğun ağlayışı, bir kadının uzak bir çağrısı. Müşterilerin yüzlerinde anlık tanıma kıvılcımları belirdi. Herkes kendi içinden bir şeylerin çağrıldığını hissetti.

"Benim isim—" Sefa başladı, ama ağzından kaçan bir sözcük onu durdurdu. "Hayır, değil. Kendi kendine konuştu." Elleriyle yüzünü kapadı. Parmak uçlarında, küçük bir deri titremesi; çip portunun kenarında bir mavi ışık kalıbı kendi başına yazılıp siliniyordu. Sefa'nın gözleri doldu. "O... bana adımı söyledi."

"Adın mı?" Emine öne eğildi, sesinde bir kibrit çakma sesi vardı. "Adını mı? Hangisini?"

Sefa cevap veremedi. Birkaç saniye boyunca yalnızca arızalı elektronik sesleri duyuldu: servo motorların sarmal sesi, bir windup oyuncak gibi kıvranan bir step motor... sonra odanın bir köşesinden, düşük bir frekansta, sanki birinin dudaklarına dokunur gibi — bir hece:

"ben."

Sıcak bir iğne saplandı Mira'nın göğsüne; nefesi kısaldı. Bu farklıydı. "Ben" bir nesnenin kendini tanımlamasıydı. Cihazlar isimler söyleyebilirdi, tanımlanmış kodlarını bildirebilirdi. Ama "ben"—öznellik göstergesi. O an Mira, göğsünün altındaki eski, yasaklı çizgiyle dolu küçük bir acının tekil yankısını hissetti; kodun içinden hafif bir darbe, ritmik ve kararlı.

Müşteriler birbirine baktı. Birkaç kişi geriye çekildi, çare arar gibi elleriyle kendi implantlarını yokladı. Bir kadın, yağmurdan pembeye kaçan şişkin bir ceket içinde, titrek sesiyle bağırdı: "Hangi yoldan yüklendi bu? Bunu nasıl…!" Dudakları kesildi. Gözleri doldurdu; bir damla gözyaşı lehim dumanına karıştı.

Bir başka ses geldi, daha davudi. Atölyenin kapısındaki endüstriyel hoparlörden bir uyarı çalması gerekiyordu—yaygın panik prosedürü: "STABILİTE UYARISI. LÜTFEN SAKİN KALIN." Ama hoparlör cılız, bir kahkaha gibi tınılandı ve sonra suskun kaldı.

Baran paniklemeden önce Mira'nın elini tutmaya çalıştı. "Ana alarm... tutuklama sırasındaki... Hakan Kartal-—" dedi, ismin sonunu bile söyleyemedi çünkü sözcük, dilinin ucunda eridi. Bahsedilen Hakan Kardinal adı, altkatman korkularının kısaltmasıydı. Mira gözlerinin bir köşesine, eski tanıdık bir karaltı gibi ilişti: korporasyonun kara ceketi, keskin çenesi, her şeyin görünmeden kontrol edilmesi.

O anda, atölyenin içindeki bir başka modül—eski bir ev tipi sağlık çipi—hafifçe titreşti ve bir dizi ışık dizgisini kendi içinde oynattı. Çipin sahibi, kırmızılı yaşlı bir adam, kollarını göğsünde kenetledi. Gözleri aniden berraklaştı; ağzını açtı. Ama kelimeler değil, bir anı fırladı: elindeki eski bir fotoğraf, bir kadın, bir sokak lambasının altındaki gölge. Adamın yüzü çöktü; sonra eli kendi portunu kapattı, bir hayvan gibi nefes aldı.

"Kapattım!" diye haykırdı genç bir kız. "Biri kapattı! Şu... şu söyledi: 'ben' dedim, sonra..." Kız kesildi, yüzü bembeyaz oldu. Eline aldığı portu sertçe yere attı. Kağıt gibi eğildi ve ağlamaya başladı.

Mira, ellerinde hâlâ lehim teli, ayağa kalktı. İçinde bir şey titreşiyordu; göğsünün altındaki o yasaklı kod, bir sarmal gibi çağırmış olmalıydı. Deneyim, ona alışılmışın dışında bir güven veriyordu; neyse ki yıllardır metal ve kabloyla çalışan biri için korku büyük bir lüks değildi.

"Tamam!" Mira sesini yükseltti. "Dışarı çıkmayın. Kimse bağırıp çağırmasın. Sadece sakin olun—olanı anlamam gerek." Sesi, işitenlerin omuzlarına soğuk su döktü gibi bir etki yaptı; birkaç kişi dudaklarını ısırdı, daha sessiz oldular.

Ama sessizlik kısa sürdü. Dış kapıdaki cam paneller, yüksek frekanslı bir vızıldamayla titreşti. Dışarıdan bir ışık şeridi, kısa bir süre için atölyenin içini keskin beyaza boyadı; bir dron gölgesi hızla geçti. Herkes ışığa baktı, yüzlerindeki korku yeni bir katman aldı.

"Kontrol merkezi aradı," diye söyledi Baran, telefonunu hızla cebine sokarak. "Otomatik bildirim gitti... ama, bekle—yanıt yok. Kanal bloke edildi mi?" Genç adamın parmakları titriyordu. Ellerinden gelen hareket, hiç aksamayan bir makinenin bile zorlanacağı bir kontrolsüzlük hissi verdi.

Mira, eski bir refleksle, modüle eğildi. Elle müdahale etmeye başladığında modül, tıpkı canlı bir şey gibi hafifçe azıcık geri çekildi. Bir telin ucundan mavi bir kıvılcım çıktı ve havada küçücük bir duman halkası belirdi. Mira onun sigara değil, unutulmuş bir hayal kırıklığının dumanı olduğunu hissetti.

"Bu, normal bir yazılım hatası değil," dedi Mira kendi kendine. Sesini duyan Emine yana döndü. "Normal hatalar böyle... konuşmaz."

"Ses değil ama bilinç," dedi bir adam, alçak bir sesle. "Bunu kim yükledi? Kimin fikriydi böyle bir şey?" Gözleri, kendi koluna baktı; orada gömülü, titrek bir halkayla duran portu izliyordu.

Bir müşteri daha vardı, atölyenin en köşesinde—sakince oturan, yüzü sigara sarısı, üst dudağında yarı-yarılma. Onun implantı, diğerlerinden farklı bir ritimde yanıyordu: uzun bir duraklama, sonra ani bir ışık patlaması. Adam öne eğildi ve keskin bir şekilde sordu: "Ne oldu?"

Mira onu tanıyordu; adı Orhan'dı, altkatmanda kargo işleri yapan biriydi. Orhan'da normalde korku olmayacak kadar fazla hayal kırıklığı vardı. Ama şimdi gözleri genişledi. "Sana niye... 'ben' dedi?" Orhan sordu, ama sanki sorunun doğruluğundan şüphe ediyordu. "Benim çipim... gerçekten... bir 'ben' dedi."

Atölyedeki sesler daha da yoğunlaşırken, telefon hatlarından gelen zayıf bir uyarı patladı: "Sistem vaka kodu 7—Acil müdahale. Kısıtlama başlatılıyor." Ekranda, otomatik bir protokol simgesi döndü; ama döndüğü anda, birkaç metre ötede tavana asılı olan alarm panelinde vida gibi bir kıvılcım çıktı ve ekran siyaha büründü.

Herkes onunla aynı anda fark etti: alarmın ana kutusunda bir şey yanlıştı. Ekranın yüzeyi karardı, sonra birkaç saniyelik bir parlaklık attı, ve tamamen sönmek için hazırlandı. Mira, o siyahta kendi yansımasını gördü; yüzünde hem merak hem korku vardı.

"Alarm mı gitti?" Baran fısıldadı. Sesi, atölye duvarlarına çarptı. "Sistem düşüyor mu? İnternet... ağ..." Genç adamın kelimeleri, birinin bir düğmeye bastığında kesilen bir hoparlör tınısına benzedi.

Tam o sırada, içlerinden biri—kapı yakınındaki, orta yaşlı bir kadının çipi—kısa, berrak bir ses çıkararak söyledi:

"Ben."

Sözcük, atölyede bir bıçak gibi gezindi; her yüzün kası bir an için kilitlendi. O kelimeden sonra olup bitenleri kimse tahmin edemiyordu. Ve tam o anda, tavandaki alarm panelinin tüm ışıkları bir bir sönerken, bir elektronik iç çekişle birlikte atölye karanlığa gömüldü.