Kapıdan gelen o kararlı adım sesi, Elif’in ciğerlerine dolan soğuk bir nefes gibiydi. Durdu, kalbi göğsünde düğümlenmişçesine çarparken, elleri titreme başladığında bile içgüdüsel olarak harekete geçmekten fren alamadı. Gözleri karanlık odaya yayılan tek ışıkta, duvarın arkasında, gölgelerin içinde bir şeyler arıyordu—namluya çevrilmiş bir sessizlik gibi.

Küçük, eski radyo masa üstünde donuk bir şekilde tıkırdadı, ama sanki duvarların içine sinmiş o ayak sesi onun için tüyler ürperticiydi.

Bir an... kapının ardından gelen o adım durdu.

Elif, içinden doğan o ağır tereddüdü yenecek kadar cesaretini topladı, yavaşça sağ elini odayı bölmüş kalın kitaplığa doğru uzattı. Parmak uçları tozlu, eski tahta kitaplığın arkasındaki boşlukta asılı duran küçük metal kutunun soğukluğunu hissettiğinde, kalp atışları ritmini tarif edilemez şekilde hızlandırdı.

Hafifçe nefes aldı.

Gözlerinden bir damla ter süzülüp, alnından incecik zarara karıştı. Kutuyu çekti. Ağır mı ağır, halka şeklindeki kilidi çözülen bir kutuydu bu. İçinde ne olduğunu kesinlikle bilmiyordu ama hissettiği oydur—the gizli, karanlık bir sırrın eli eteğinde dönüyordu.

Parmakları kutunun kapağına değerken, odayı aniden saran keskin bir plastik kokusu yakaladı. Neydi bu? İç bulandırıcı, yeni çekilmiş kısıtlı bir kayıt mı vardı?

Kapağı dikkatle kaldırdı.

İçinde birkaç DVD diskinin ve bir küçük kayıt cihazının olduğunu gördü. Kayıt cihazındaki ekran hafifçe yanıp sönüyordu; demek ki kayıt hâlâ etkin. Panik dalgaları vücudundan yükseldi.

“Korhan…” diye mırıldandı kendi kendine, sesinde iğneleyici bir ürperti vardı.

DVD’leri tek tek eline aldı, etiketleri okumaya çalıştı: “Ev Kamerası 01”, “Giriş Holü 02”, “Gizli Kayıt 03”… Üçüncüye takıldı gözleri. Üzerinde hiçbir yazı yoktu; biraz eskimişti, ama dikkat çekici boyuttaydı.

O an, kapının hafifçe aralandığını hissetti.

Elif’ın kalbinin attığını duyurur gibi incecik tıkırtı yükseldi evin içinden. Yavaşça, keskin bir nefes çekti. Elindeki diski masaya bırakırken, arkaya dönüp kapıya baktı.

Kimse yoktu.

Ama tüyleri diken diken oldu. İzleniyormuş hissi, şu an hiç olmadığı kadar keskinti.

Ellerini yumuşak bir hareketle kayıt cihazının üzerine götürdü ve durdurdu.

Ekrandaki görüntü titreşirken, mekân bir anlığına yerleşik o karmaşıklığına büründü.

Oda, aydınlatmanın solgun sarısı altında donuk haletti.

Ve sonra görüntü odanın içinde çekiliyor.

Elif, ekrana kilitlendi.

Dar koridorun sonunda içinde sert bakışlarıyla konuşan iki adam vardı. Biri, tanıdığı güçlü adam Korhan Deniz.

Diğeri ise yüzü hiç görmediği, siyah takım elbiseli ve ellerini sinirle ovuşturan başka biriydi.

Konuşmalar kontrastla parlıyordu.

Korhan’ın sesi alçak ve keskinti, huzursuzluğu her zamankinden daha belirgindi.

“Bu kadar ilerlemesi... kabul edilemez,” diye fısıldadı Korhan, ilk cümle duyulduğunda çözülür gibi oldu sesin arkasındaki gerilim.

Diğer adam, elini sertçe masaya vurdu. “Bunu engellemek zorundayız, Korhan. Elif artık sadece bir sorun değil, bir tehdit.”

Elif’ın parmakları soğuk ekrana dokundu.

Gözlerindeki kıvılcımlar birden parladı.

Kalbinde buz gibi bir şey eridi. Her kelime, geçmişi kaybetmiş bedenine bıçak saplardı.

“Elif... bir tehdit.”

Cümlenin ağırlığı göğsünü ezdi.

Diğer adamın sesi şimdi daha gür, tehditkar: “Gizliliği riske atarsak biteriz Korhan. O kadın susturulacak.”

Korhan sertçe gözlerini devirdi, yüzünde çatlak bir ifade… korku mu, öfke mi yoksa çaresizlik mi bilemedi Elif.

“Bilmiyor... bilmiyorlar. Hala umut var.”

İçinden yükselen sesi bastırmak için dişlerini sıktı.

Devam eden tartışma, sırlarla dolu bir dönemin içine daha derinlemesine iniyordu. Sesler yükseldi, tehditler gizlendi o sözlerin arasında.

Ama o an aniden cihazda bir parazit belirdi.

Kamera titredi.

Görüntü bulanıklaştı.

Ve biri odaya girdi.

Elif nefesini tuttu.

Kapı gıcırdayarak açıldı.

“Ne yapıyorsun burada?” sesin soğukluğu, koridordaki sessizliği parçaladı.

Elif, kalbinde donakaldı. O ses, evin içinde bir kez daha yankılanırken, tekrar yükselen o tüyler ürpertici gerilim, bahsettiği adamın —Korhan’ın— tamamıyla farklı yüzünü gözler önüne serdi.

Videonun sonunda, tartışmanın tam ortasında Korhan’ın gözleri kameraya dikilmişti.

Ve o an — kapı arkasından yankılanan bir tokat sesi ve kamera kapanmadan önce düşen cızırtılı bir fısıltı —

“Bu işin sonu büyük bir felaket olacak, anla!”

Elif’ın dünyası sessizliğe gömüldü.

Ekrandaki görüntü bir anda karardı.

Küçük kayıt cihazı tıkırdayarak sonlandı.

O anda, kapı tekrar yavaşça aralandı.

Elif, üzerine düşen gölgeyi fark ettiğinde donup kalmıştı.

Ve…

---

[Devam edecek...]