Elleri hâlâ hafifçe titriyordu. "Eksik olan o sayı…" Düşünce karanlık odanın duvarlarında yankılanırken, yüzüne soğuk ter damlaları iniyordu. Kalbinin ritmi bir marşın davul sesi gibi göğsünde patlayıp duruyordu. İpucu, aslında gözlerinin önündeydi ama beyninin derinlerindeki karanlık, onu teslim almaktan vazgeçmiyordu.

Adımlarını zorla attı, nefes almak için mücadele etti. Dış kapının gıcırtısıyla birlikte koridor sessizliğini bölen tek ses, nefesinin boğuk uğultusuydu.

— Elif, iyi misin? — diye seslendi Korhan, odanın köşesinde gölgesiyle beraber beliriverdi.

Elif nefesini topladı, gözlerini zorla açık tutmaya çalıştı. Korhan’ın bakışlarındaki o tanıdık sıcaklık bu anlarda bile kalbini rahatlatmıyordu artık. Aralarındaki mesafe, yılların biriktirdiği güvenin üzerine yüklenen şüphelerle gitgide büyümüştü.

— Senden bir şey saklıyorlar… kendi geçmişim bile artık yabancı geliyor — dedi Elif, sesi kırık, içi burkulmuş.

Korhan hafifçe yaklaştı. “Ben varım yanında. Ne olursa olsun, birlikteyiz.”

Ama Elif’in içine işleyen bir his vardı: Bu sözcükler ağıt değil, örülmüş bir ağın ince düğümleri.

*

Gece, şehre inen sisle birlikte ağırlaşıyordu. Elif, Korhan'ın omzuna yaslanmış gibi görünse de bedeninin tamamı tetikteydi. Korhan ise gülümseyerek saçlarını geriye attı, ancak gözlerinde sedefli bir buz tabakası yankılanıyordu.

— Gerçekleri öğrenmenin bir bedeli var, Elif. — dedi, sesinde ince bir tehdit gizliydi.

— Söyle artık! — dedi Elif, sesi titrerken yutkunmak zorunda kaldı. “Ne saklıyorsun benden?”

Korhan derin bir nefes aldı. Elleri cebinde ritmik bir şekilde ovuşturuyor, tereddütle karışık gerginliği dizginliyordu.

— Geçmişin, bildiğin kadar basit değil. En güvendiğin insan bile düşmanın olabilir.

Birdenbire beliren bir adım sesiyle yerdeki tozlar dans etti. Elif gerildi, karanlıkta gözleri adamın siluetini aradı.

Korhanın yüzünde gölgeler kıvrandı ve anlık bir nefret patlaması belirdi.

— Sana söylediğim her şey… Küller ve duman. İhanetin tam ortasındasın.

Elif yutkunurken, kalbinin içindeki buz tabakası çatlamaya başladı.

— Kim? — dedi, sesi nefes nefese.

— En yakınındakiler. Kendini hazırlaman gerek.

Korhan’ın gözleri deliye dönmüşçesine parladı. Ellerini birleştirip kuvvetle sıktı.

Aniden Korhan’a doğru bir hareket belirdi. Elif refleksle adım attı ve onu durdurmaya çalıştı.

Ama o an, oda kapısı ağır bir gürültüyle açıldı. Gözleri kısıldı, dışardan gelen adımların sesi yankılandı.

“Bu gece bitmeyecek,” diye mırıldandı Korhan, “Sadece daha yeni başlıyor.”

Ve tam o anda, karanlığın içinden bıçak parladı.

---

[Devam edecek...]