Adım sesleri koridorun boşluğunda yankılanırken, Hazal’ın kalbi avuçlarıyla yarışıyordu; nefesini tutmuş, her bir molekülü donmuş gibi etrafı dinliyordu.

“Kim o?” dedi, sesi kendi isteksizliğiyle inceden titrerken.

Adım sesleri durdu, ardından yumuşak ama keskin bir tınıyla bir erkek sesi geldi. “Hazal?”

O da ne! Sesin sahibi… Emre’nin eski dostu, uzun zamandır uzaklarda olduğunu sandığı Okan’dı.

Hazal’ın bedenindeki buz parçalanmaya başladı; pusuya düşmüş bir hayvan gibi gerildi. Siyah objenin soğuk yüzeyinden ellerini çekti; gözleri kapının ardındaki gölgeyle kapışıyordu artık.

Bir yudum hava alıp, adımları dikkatle attı koridora doğru. Okan oradaydı; yüzünde ince bir gölge, gözlerinde yarım bırakılmış sırlar. Kıyafetleri düzgün, ama gözündeki yorgunluk ağırdı.

“Sen... Nasıl buradasın?” Hazal’ın sesi hem şaşkındı, hem de dikkatli. “Emre nerede?”

Okan’ın dudakları kıvrıldı, sıcak ama sert bir gülümseme arkasında kayboldu. “Sana anlatmam gereken çok şey var.” dedi.

Hazal’ın elleri titremeye başladı, geçmiş bir anda zihninde dönüp duruyordu—Emre'nin karanlık sırları, gizledikleri, izlerini kaybettiren ağlar…

“Beni dinle Hazal,” Okan devam etti, “Emre’yi tanıdığımı sanıyorsun. Ama gördüğün her şey bir maske. Onun geçmişinde, kimsenin bilmediği ve kimseye anlatamayacağı bir karanlık var.”

Hazal yüzüne bir titreme hakim oldu; bedeninde kirli bir rüzgar esmeye başladı. “Ne yaptın sen? Ben sadece ailemi kurtarmaya çalışıyorum.”

Okan başını hafifçe eğdi, derin bir nefes aldı ve fısıldadı: “Gerçek ortaya çıkarsa, seni de onunla birlikte yok ederler.”

Tam bu sözlerin yansımasından sonra koridorun ucundan başka bir adım sesi yükseldi. Bu kez daha ağır, tehditkar... İki adam da aniden gerildi.

Hazal’ın gözü kapıya kilitlendi. Kapı aralandı ve arkasında sessiz karanlığa karışan bir silüet belirdi.

Sessizliğin tam ortasında, Hazal’ın ciğerlerinde bir buz parçası kırıldı.

Ve zaman durmuş gibiydi.

“Beni gördün, Hazal...”

Gölge adım attı.

Kalbi şokta, Hazal’ın yüreği sıkıştı—karşısındaki kişi Emre’nin sakladığı geçmişin bizzat kendisi, çok daha karanlık bir sırdı.