Elleri hâlâ titriyordu, parmağı ekrandan neredeyse hiç çekememişti. O telefon sesi, odada bir yankı gibi çınlarken, Aslı’nın beyninde tuhaf bir boşluk açılmıştı. Gözlerini sıkıca kapatıp derin bir nefes aldı, ama boğazındaki düğüm bir türlü çözülmüyordu.

“Tamam,” diye fısıldadı kendi kendine, “birini dinlemek zorundayım.”

Ekrandan yükselen ses tekrar etti, bu sefer çok daha net: “Aslı, ben Efe. Konuşmamız lazım.”

Kalbi öyle şiddetle attı ki, sanki ciğerlerinden fırlayacak gibiydi. Sessizliğin kırılmasıyla birlikte tüm o korku, endişe ve çaresizlik dalgası içinde güçlendi. Bir yandan bu adamın sesini duymak istiyor, diğer yandan da o sesi duyduğu için pişman oluyordu.

“Efe.” Az sonra çıkacak kelimeler zihninde defalarca dönüyordu ama doğru cümleyi bulmak imkânsızdı. Ekrana dokundu, mikrofonu açtı: “Dinliyorum.”

Karşı taraftan hızlı, kesin bir nefes sesi duydu, sanki o anda çok önemli ve riskli sözler paylaşılıyordu.

“Biliyorum, her şey çok karmaşık. Ailemizin iflasının eşiğinde olduğunu öğrenmişsin. Ben de bir çözüm sunuyorum.”

Aslı'nın gözleri genişledi. Ailesinin borç batağında olduğunu Efe’den öğrenmek, henüz aklına yatmamıştı. Fakat sesindeki ciddi kararlılık, her şeyi çok daha gerçek bir hale getirdi.

“Seninle bir anlaşma yapmak istiyorum, Aslı. Bir sözleşmeli evlilik. Şirketimi kurtaracak, iki aileyi de kurtaracak bir anlaşma.”

Soğuk bir rüzgar gibi çarptı bu sözler. Anlamaya çalışırken, midesini saran o karıncalanma, korkudan çok başka bir şeydi; madde madde ilerleyen bir plana alet edileceğini düşündü.

“Şartlar ne?” diye sordu titrek sesle.

“Senin mimarlık yeteneklerin şirket için hayati önemde. Ama asıl ihtiyacımız olan senin sosyal çevren, görünürlüğün ve aile bağı.” Efe’nin sesi ciddiydi ama içinde gizli bir pazarlık da saklıydı. “Bana yardım edeceksin, ben de ailenin borcunu üstleneceğim.”

Aslı, gözlerini araladı. Efe onun özel hayatına neden bu kadar hakimdi? Nasıl oluyordu da tüm bu plan tam da onun çaresiz olduğu zamanda kuruluyordu?

“Anlaşmanın detayları talimatlar gibi hazırlanmış. Önce sözleşmeyi görmeliyim.” araya girdi, kontrolü elinde tutmak istiyordu.

Telefonun ucundaki adam bir an duraksadı, sonra uzunca bir sessizlik oldu. Sonra, digital olarak gönderilen dosyanın adı gözüne ilişti.

“Sözleşme, dosya gönderildi. İndir, oku, kararını ver.”

Aslı’nın parmakları ekrana dokundu, dosya indiğinde titreyen ellerle açtı. Şirketin lokasyonu, yatırım miktarları, aile bağları, sosyal sorumluluk projeleri derken, dosyanın içine gömüldü. Sanki Efe’nin dünyasına adım atıyordu; soğuk, hesapçı ve beklenmedik.

Sayfalar ilerledikçe, parola gibi gizlenmiş bir madde dikkatini çekti. “Madde 7, alt pasaj 3,” gözleri orada durdu kaldı.

“Tarafların karşılıklı çıkarları kapsamında, tarafların kişisel geçmişi ve ilişkileri gizlilikle korunacak ve dış basına asla sızdırılmayacak. Ancak, sözleşmenin feshi durumunda, konuya ilişkin bilgilerin üçüncü şahıslara açıklanması taraflardan herhangi birinin yazılı onayına tabidir.”

Bu madde, sanki bir tehdidin kapısını aralıyordu. Aslı, neyin perde arkasında olduğunu tam olarak kestiremiyordu ama her satırda bir sır, her paragrafta başka bir güç savaşı gizliydi.

“Bu gizlilik çok sıradışı,” diye düşündü kendi kendine. Efe sadece parasal destek sunmuyordu; tam anlamıyla bir kontrol ağı kuruyordu.

Derin bir nefes aldı, gözlerini kapattı. Ağır bir yükün altındaydı.

Telefon tekrar titredi ve Aslı kendini cevap verirken buldu: “Evet, konuşalım...”

Ama devam ettirmeden önce bir şey fark etti: Sözleşmenin ek sayfalarından biri yoktu. Dosyanın içinde eksik bir parça vardı.

Şaşkınlık ve endişe içindeydi, o sayfa neyi saklıyordu? Sözleşmede yazılı olmayan başka hangi koşullar vardı?

Efe’nin sesi biraz daha soğuk, biraz daha ciddi duyuldu telefonun ucunda: “Eğer istersen, gel yüz yüze konuşuruz. Her şeyi açıklarım.”

O anda dış kapıya sert bir tıkırtı duydu, kalbi yeniden hızlandı.

Kimdi? Kim bu saatte kapıyı çalıyordu?

Az önce başlayan anlaşma, Aslı’yı beklenmedik bir yola sürüklemek üzereydi...