Kapı, ağır bir gıcırtıyla aralandı. İnce bir ışık hüzmesi gibi, koridorun soğuk havası içeri sızdı. Ela, kalbinin kabarmasını engelleyemedi; sanki avuçlarında hızla eriyen buz parçaları gibi titriyordu elleri. Gözleri kapı eşiğindeki adama kilitlendi.

Arman… Her zamanki o kararlı duruşuyla, yakası hafifçe açık gömleğiyle, yüzünde ufak bir endişe çizgisi. O anda o şehirde sadece ikisi vardı sanki; dışarıdaki gün ışığı ve kalabalık hiçbir anlam ifade etmiyordu. Ela, nefesini tutarak kalakaldı.

“Ela…” Arman’ın sesi fazla yumuşak, ama altında başka bir şey vardı. Bir kırılganlık mı? Yoksa yavaşça çöken bir duvar mı? Ela, o an gözlerine tam baktı.

Ve orada, beklenmedik bir acı vardı.

İncelmiş kaşlarının altında sakladığı, hafifçe nemlenmiş koyu kahverengi gözlerinde, zorlu bir geçmişin gölgeleri vardı. Arman’ın hasretle karışık, sanki içten içe kırılan bir kalpten doğan ağır bir hüzün... Tüm o güçlü, kendinden emin adam imajının altında ezilen bir çocuk vardı.

Ela’nın nefesi kesildi.

“Bu… Nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadı yutkunarak, kendi sesini bile zar zor duyacak kadar kısılmıştı.

Arman, kapının ardında bir an duraksadı. Sanki içinde fırtınalar kopuyordu. Gözlerini kaçırmadan Ela’ya yöneldi, bir parça tereddütle:

“Biliyorum, şimdi her şey sana anlamsız geliyor. Ama senin karşısında olabilmek… Bu benim için kolay değil.”

Ela, içinden garip bir direnç doğdu; karşısında duran adamın sert ve kırılgan yanlarını görmeye başladıkça kalbi daha da sıkıştı. Ona hayatında ilk defa gerçek anlamda dokunmak, onu anlamak istiyordu.

“O zaman anlat… Sana güvenebilecek miyim?” dedi bedeni hafifçe öne doğru kayarken.

Arman, yumuşakça başını salladı. Kendini açık etmeye çekinse de yüzündeki o gizli acı, suskunlukla daha da boğuluyordu. Yine de söylemek zorundaydı:

“Geçmişim, düşündüğünden çok daha karanlık.”

Ela, gözlerini kırpmadan onun cümlesini kesti:

“Burada, şimdi ve beraberiz. Saklanmayalım.”

Birkaç saniye geçtikten sonra, Arman derin bir nefes aldı. İçindeki çelişkiyi bastırmaya çalışırken, kelimeler yavaşça dökülmeye başladı:

“Bir zamanlar, bana ihanet eden biri var. O kişi yüzünden hayatımın en kıymetli anları yıkıldı. Sana söz verdiğim şey… sadece iş ile ilgili değil. Benim için, her şey birbirine bağlı.”

Ela, onun sözlerinde saklı yükü hissetti. Hayatında hiç bu kadar kırılgan bir an görmemişti; o güçlü adamın içinde yanan o derin yarayı.

Tam o sırada, koridordan gelen ayak sesleriyle ikisi de irkildi.

Arman’ın gözleri hızlıca kapıya döndü. İkisi arasında bir gizem, bir sınır oluşmuştu. Bir an için Ela’nın kalbinde kocaman bir boşluk açıldı; sözleşme, iş, ailesi… Hepsi yer değiştirmiş gibiydi.

“O... kim?” dedi Ela, titreyen sesiyle.

Arman, hafifçe dudaklarını araladı ama cevap veremedi. Sanki kendisi bile bilmiyordu.

Kapı aniden kapandı. Oda tekrar sessizliğe gömüldü.

Ela, Arman’ın gözlerine baktı — gözlerindeki o acı hiç bu kadar berrak olmamıştı. Aniden anladı ki, bu sözleşmeli evlilik sadece parçalardan ibaret değildi; aynı zamanda iki kırılmış ruhun savaşıydı.

Ve savaş başlamıştı bile.

Tam bu sırada, kapının ardından gelen bir hafif tıkırtı duyuldu.

Arman, Ela’ya döndü, yüzündeki ifadeyle sarsılarak:

“Çok dikkatli olmalıyız. Çünkü bu evin içinde herkes düşman olabilir.”

Ela’nın kalbi artık sadece korkuyla değil, aynı zamanda amaçla doluydu.

Ve o anda, kapı tekrar çalındı.

Ela gözlerini Arman’dan ayırmadı.

Gözlerindeki acı, şimdi onun da yüreğine işliyordu.

“Kimse bilmiyor. Ama biz, bu savaşı beraber göğüslemek zorundayız.”

Ve ardından, kapı arkasından gelen gölgeler karanlık anın içine yavaşça adım attı.