Kapıdan yükselen sert tıklamalar, odaya sarsıcı bir soğukluk taşıdı. Ebru’nun kalbi, göğsüne sıkışan buz gibi bir yumru gibi çarpıyordu. Elleri hâlâ masanın üstündeki evlilik dosyasına kenetlenmişti; kalem titriyordu parmakları arasında.

“Kim bu saatte?” diye fısıldadı neredeyse kendine. Sesinde kendinden geçmiş bir korku, ama aynı zamanda teslim olmamakta kararlı bir direnç vardı.

Can, arkasındaki koltuğa yaslanmıştı; gözleri karanlık ve derin bir sessizliğin içindeydi. Titreyen Ebru’ya doğru adım attı, ama konuşmadı. Uzun bir an göz göze geldiler; arada kelimeler değil, anlamlar uçuştu.

Tam o anda, kapı yeniden çalındı; bu sefer tedirginliğin kat be kat arttığı, yüreği burkan bir sertlikte.

“Ben açayım,” dedi Can, sürüklenircesine değil, keskin bir kararlılıkla. Adımları odayı dolduran yoğun sessizliği kesti. Kapıyı araladığında, koridorda siyah takım elbiseli, ifadesi donuk ve acelesi belli bir adam belirdi. Adamın elinde bir dosya vardı, üzerinde kırmızı mühür.

Can adama sertçe baktı. “Gece dördü, kimin izniyle bu kapıya dayanıyorsunuz?”

Adam hiç tereddüt etmeden, alçak sesle yanıt verdi: “Sözleşmeye dair önemli bir ek yapılanması var, Bay Demir. Sadece size vermem için talimat var.”

Ebru, kalbinin boğazına tırmanışını hissetti. Sözleşme… Bu hain belgenin kanatları altındaki sırlar… O an dizlerinin bağı çözüldü, yavaşça masaya çöktü.

Can, aceleyle dosyayı aldı. Ebru’ya döndü. “Bu... yeni madde neyin nesi?” dedi, gözleri kıvılcımlar saçıyordu.

Adam dosyayı açtı, içinde birkaç sayfa vardı. İlk bakışta sıradan görünüyordu ama satır satır ilerledikçe atmosfer değişti. Orada, Siyah üzerine kırmızı çizgilerle çizilmiş, küçük bir kutucukta yazan gizli madde, tüm sözleşmenin temelini alt üst ediyordu.

“Gizli madde 7.3,” dosyadaki kırmızı yazılar, neredeyse uğursuz bir fısıltı gibi odada yankılandı. “Taraflardan birinin bilinmeyen kişilere şantaj, tehdit ya da gizli bilgi sızdırması halinde; tüm mal varlığına el konulacaktır. Ancak, bu madde ikincil bir gizlilik protokolüyle desteklenmiştir, ki o da tarafların dört gözle beklediği ve hiç açığa çıkmamıştır. Bu ekstra maddeye göre, bir taraf diğerine tamamen hükmetme hakkına sahiptir.”

Can öfkeyle eliyle masa üzerindeki dosyayı itti. “Bu, Can Yılmaz’ın imzasının geçersiz olduğu anlamına geliyor,” dedi. “Yani, bir nevi kuşatılmışız.”

Ebru, dudaklarını ısırdı. Tüm bu karmaşanın, onun canını nasıl yaktığını kendi isteğiyle bir kez daha fark etti. “Yani ben... senin oyuncağın değilim," diye haykırdı. “Ama sözleşme beni sana zincirlemiş durumda.”

Can, derin bir nefes aldı. “Evet, evet... Bu madde ile oynayanlar senin geçmişinle oynuyor, Ebru.”

Adamsa derin bir nefes çekti, gizemli bir sırla dolu bir gülümseme belirdi yüzünde. “Bu madde aslında sizin bilmediğiniz birinin elinden çıktı. Ve o kişi, Can Bey, size karşı çok uzun zamandır oyunlar kuruyor.”

Ebru omuzlarını hafifçe silkti ama gözlerinde bir parıltı vardı artık; korkudan ziyade kinle, kararlılıkla yoğrulan bir ateş. “O maddeyi ben ortaya çıkaracağım.”

“Ve o kişi kim?” Can sertçe sordu, gözleri iyiden iyiye karardı.

Adam, kapıya doğru dönüp fısıldadı: “Yusuf Demir...”

Havanın sancılı ışıltısı içinde, Ebru’nun kalbi buz tutarken, Can’ın kaşları daha da çatıldı. Yusuf’un gölgesi, daha önce hiç olmadığı kadar yakındaydı.

Ve Ebru, yere düşen birkaç sayfaya gözünü dikti; elinde tuttuğu kalem aniden bıraktı dosyayı, parmakları kanser gibi yayılan bilinmezliğe tutundu.

Bir sözcük vardı orada, sanki bir ölüm fermanı ya da çaresiz bir fısıltı kadar gerçek; “Devredilebilir haklar.”

Oyun katlanarak büyümüştü.

Ve o an…

Kapıdan gizemli bir mesaj sesi geldi: “Yusuf’un oyunu başladı.”

Ebru ve Can, birbirlerine baktılar.

Şimdi, en karanlık sırları deşmek ya da tamamen kaybolmak arasında tutulmuşlardı.

---

Devam edecek.