Defne’nin elleri titriyordu. Odanın soğuk havası, derin bir nefes alıp vermesine rağmen içinde bir fırtına estiriyordu. İstanbul’un kalbinde, cam duvarlarına yaslanmış bu minimalist odaya, hayatının en büyük kararının ağırlığı çökmüştü.

“Defne,” dedi önündeki adamın sesi soğuk ve keskin bir bıçak gibi kesiyordu sessizliği. “Bu teklif sana lüks değil, bir fırsat sunuyor. Ailenin borçları var, biliyorum. Ama ödemek için zamanın daralıyor. Bu sözleşmeli evlilik, sana nefes aldıracak.”

Defne başını kaldırıp dudağının kıvrımına baktı. Önünde duran evrakların üstünde, büyük ve resmi harflerle yazılmıştı: “SÖZLEŞMELİ EVLİLİK PROTOKOLÜ.”

“Nasıl olur, sözleşmeli evlilik?” diye sordu sesinde yumuşak bir kırılma. “Ben... Ben bunu kabul etmek istemem.”

“İstersen reddedebilirsin.” Adamın gözleri, bir alev gibi sabitlenmişti üzerinde. “Ama o zaman, ailenin tüm borçlarını sen ödemek zorunda kalacaksın. Bu, hayatını mahvedebilir.”

Defne’nin kalbinin derinliklerinde, bir yerlerde kırılmış armut ağacının gölgesi gibi ağır bir yük vardı. Geceler boyu uykusuz kalmış, annesine bakamamış, kardeşlerinin okulu için umutlarını yitirmişti.

Bir an için gözlerini kapattı. Duyduğu tek şey, hayatının kontrolünün parmaklarının arasından kayıp gitmesi oldu. Soğuk, steril havanın içinde, keskin bir çentik gibi bir umutsuzluk kazındı ruhuna.

“Seni anlıyorum, Defne,” dedi adam, sesi bir yumuşama göstererek. “Ama bu, sadece bir oyun. Sen benim için bir araç, ben de senin için bir silah olacağım. Bu evlilikte, seni koruyacağım, ama karşılığında sen de bana bağlı kalacaksın.”

Defne, hafifçe titreyen elleriyle kalem aldı. Bu kelimeler, hayatının kalanını biçimlendirecek. Kalemini evrakın üzerine götürürken, neredeyse kalbinin kırıldığı noktayı hissediyordu.

Kapı aniden açıldı. İçeri, ince yapılı, ciddi bakışlı bir adam girdi. Üzerinde keskin hatlı bir takım elbise vardı, gözlerinde derin bir gizem vardı.

“Emre,” dedi adam, kısık ve tehditkar bir sesle. “Defne, seni bekliyordum.”

Defne, içini çekti. O an anlamıştı; bu evlilik, sadece bir ete kemiğe bürünmüş anlaşma değil, derin bir sır ve tehlikenin kapısını aralıyordu.

“Emre gerçekten kim?” diye fısıldadı kendi kendine. “Ve bu sözleşmeden ne bekliyordu?”

Sessizlik odayı sardı. Defne’nin kalbini boğan bir sorunun cevabı, şimdi daha da gizemli bir hal almıştı.