Leyla’nın göz kapakları, soğuk metalden yapılmış gibi ağırydı. Beyninin kıvrımlarında, kepenklerin ötesinden gelen o bulanık çağrı yankılanıyordu hâlâ. Nefes alışı ondaki tek ayaktaki dirençti. Her bir solukta, kalbinin derinliklerinde beliren korkunun kıvrımları biraz daha belirginleşiyordu. Duyguların denizinde boğulacak gibi hissediyordu ama bilinci, o derin bilinmezin kapısını aralamaya kararlıydı.

Karanlık odanın içinde, yalnızca dijital ekranların soğuk mavi ışıkları yol gösteriyordu. Etrafındaki holografik paneller, zamansal veri akışının düzensiz kıvrımlarından kıvılcımlar saçarcasına titriyordu. Leyla, parmaklarının titreyen ucuyla minicik kodların arasında gezinirken sanki içinde kayboluyordu.

Bir an için başını kaldırdı. Nehiç konuşmayan şehir, dışarısında devam eden hayatın habercisi gibi değil, bir hayaletler şehri gibiydi. Neon lambalarının buzlu yansımaları camlardan sızıyor, dramatik ve sessiz bir müzik gibi ilerleyen döngünün acı izlerini taşıyordu.

Leyla, holografikte belirip kaybolan satırların arasına daldı. "Zamanın yapısı… yoksa bu…?" diye mırıldandı.

Ekrandaki akışta, hemen fark ettiği bir düzensizlik vardı. Sanki herkesin hatırlamadığı, bilinçaltına gömülmüş gizli bir kodlamayla oynanıyordu. Sıradan pi sayıları, zaman damgaları ya da mekanik tekrarlar değildi bu. Daha karanlık, daha karmaşıktı. İnsan zihninin ötesinde bir yapay zekanın, hatta hayatın en eski sırlarından birinin şifreleri gibiydi.

Avuç içi terliyordu; o titrek ellerle klavyede yazdığı her karakterin bilincinin derinliklerinden yansıdığını hissediyordu. Gözlerini ekrandaki bir dizgiye diken Leyla, anlık bir huzursuzlukla kaçamak bir nefes aldı.

"Bu... yabancı bir bilinç. Bir kod değil, bir varlık. Bir bilinçaltı kodlaması."

Sesindeki fısıltı, oda karanlığını yarıyordu. Dediği her kelime kendi içinde bir kelepçeydi; bu sırra bir kez daha dokunduğunda kaçamazdı. Eren’in oyunları, zamanın karmaşık labirentinde bir iplik değil, en karanlık bilinçaltı katmanlarını işleyen bir örgüydü şimdi.

Leyla'nın beyninde, zaman döngüsünün örmeye çalıştığı o gizemli yapı bütünüyle şekillenmeye başladı. Her döngü bir katmandı. Ve o katmanların altında, bilinçaltına saklanmış bir kod vardı, her defasında yeniden doğan ve ölümü aşan.

Bir yandan parmakları ekranın üzerinde donuk, neredeyse o kodun her harfini yalamaya hazır bir iştahla gezinirken, diğer yandan kalbinde gizli bir şey kıpırdanıyordu: Anlamaya başladığı şey, kendi hafızasının derinliklerine dokunan bir ihanetin habercisiydi.

Cihazın tuş takımına bastı; şifrenin derinliklerine inen komutları yolladı. Karanlık ekran, ağır ağır bir döngü haritası oluşturdu. Çeşitli zaman dalları, kendini tekrar eden belli belirsiz izler. Gözünü yormadan, zihninin hemen açtığı ekranlar arasında ilerledi.

"Burada bir frekans var..." dedi, hafifçe kaşlarını çatarak. "Bu, çözülemeyen zamansal kodu tetikliyor. Bir dış müdahale olmadan, doğal oluşamaz. Eren sadece bir oyuncu değil; o... zamanın içinde yaşayan bir gölge."

Ellerini yumruk yaptı. Sarsılmaz inancı, dalgalar halinde yayıldı damarlarında.

“Bunu kırmalı... çözmeli... ama nasıl?”

Birden, odanın kapısı keskinçe çarptı. Ani ses, Leyla’nın kalp atışlarını hızlandırdı. Ekrandan bir anda çekildi, karanlıkla yüzleşmek için boynunu kaldırdı. Kapının ardında, sessizlik vardı. Fakat bu sessizlik, yanında büyük bir mesajı da getirmişti. Rüzgar gibi girmişti o karanlık.

Leyla’nın gözleri, kapı pervazına asılı küçük bir cihazı yakaladı. Parlak kırmızı ışığı, canlı bir kalp gibi atıyor gibiydi.

"Bu... tesadüf olamaz."

Sezgisi onu yanıltmadı. Bu cihaz, zaman döngüsünün yapı taşlarına yeni bir kapı açıyordu.

Kendini kaybetmekten korktu, ama kaçamazdı.

Sevgiyle örülmüş anılar, ihanetle de parçalanabilirdi.

O anın içinde, zamanın kendisi Leyla’ya bir bilmece daha fısıldıyordu.

Ve o bilmece... çözülecek gibiydi.

Ama içinde sakladığı gerçek, kâbusun ta kendisiydi.

Leyla, cihazı yavaşça eline aldı. Soğuk yüzeyi, derinlerde açılmayı bekleyen gizemlerin gri tonları gibi hissettiriyordu.

“Burada, bir bilinç saklı…”

Parmaklarının ucu, üzerindeki küçük ekrana dokunduğu anda, ışıklar titredi, oda aniden soğudu. Leyla’nın etrafında zamanın kalın örtüsü yırtılıyordu sanki.

Ve o yırtığın tam ortasında… bilinçsiz ama canlı, yabancı bir kod dans ediyordu.

Leyla nefesini tuttu.

Döngünün en karanlık sırrı, henüz açığa çıkmaya hazırlanıyordu.

——— Sonraki sayfada devam edecek...