Soğuk ter, Leyla’nın alnından aşağı süzülüyordu. Kalbi, göğsünde yabancı bir ritimle çarpıyordu; ne hız ne de yavaşlıktı bu, daha çok kemiklerine kadar işleyen bir güçsüzlüktü. Anlık kapının eşiğinde durduğu o an, zamanın kendisi kırılmak üzereydi — ama Leyla henüz hangi yöne atlayacağını bilemiyordu.

Dışarıdaki neon ışıklarından sızan mavimsi parıltı, odanın loşluğunda dans ediyor, duvarlardaki elektronik paneller hafiften titreşiyordu. Şehir, alt katlarda sürekli vızıldayan mekanizmalar ve ufacık yapay zeka sinyalleriyle nefes alıyordu sanki. Ama Leyla’nın odası, içinde bulunduğu anın ağırlığıyla fersah fersah uzaktaydı o canlılığa.

Ayağa kalktı. Kâğıt gibi hafif elleriyle pervazdaki eski paslı kapıya dokundu. O an, soğuk metalin üzerinden zihninde bir çınlama yayıldı — geçmişten parçalar, olur olmaz kanallar gibi beyninde aynı anda açılıp kapanıyordu.

Tam o anda, kulaklarının dibinde ağır ama keskin bir ses yankılandı:

“Güzel bir seçim.”

Leyla dönüp baktı. Oda karanlıktı ama o karanlığın içinden bir siluet yavaşça yükseliyordu. Eren Demir... Zamanın efendisi, geçmişin gölgesinde sinsice dolaşan adam.

Yüzünde sinsice bir tebessüm vardı, gözleri Leyla’nın kararsızlığını parçalayan bıçaklar gibi keskin.

“Döngüyü kırmak mı? Yoksa içinde boğulmak mı?” dedi, sesi elektriklenmiş bir cızırtıyla.

Leyla’nın ciğerlerine buz dökülmüştü sanki. Adımlarını geri çekti; elleri istemsizce kalçasındaki deri silah kayışına gitti.

Ama Eren hareket etti; hızlı, kesin ve planlı.

“Bak, Leyla... Bu oyun çok basit. Ben döngüyü yönetiyorum. Sen sadece o labirentin içinde çaresizce dönüyorsun.”

Elini havaya kaldırdı, parmaklarıyla karmaşık bir hareket yaptı. Duvara yansımış dijital kodlar bir anda canlandı, bir hologram gibi önlerine geldi. Karmaşık desenler, simgeler, formulasyonlar... Bu kodlar, zaman döngüsünü oluşturan yazılımın kalbini açığa çıkaran tuzaktı.

Leyla, elleri titreyerek küreye doğru uzandı ama bir ışık patlamasıyla geri çekildi.

“Geri çekil, Leyla! Bu kod seni mahvedecek,” diye tehdit etti Eren, gözleri karanlık bir korkunun ve açgözlülüğün arasında geriliyordu.

Leyla, geri çekildiği köşeden derin nefes aldı. Vücudu diken diken olmuştu ama düşünceler hızla çalışıyordu. Bu kod, zamanı çözmenin anahtarıydı... ama aynı zamanda büyük bir tuzak.

“Leyla, kabul et. Senin hafızan, benim kodumun esiri. Döngüyü kırmak istediğin an, kendini sonsuzluğa mahkûm etmiş olacaksın,” dedi Eren, adımlarını daha da yaklaştırarak.

Leyla’nın ciğerlerine kadar buz gibi bir umutsuzluk indi. Ama hemen peşinden, zihninden bir ışık kırıldı. Yıllardır duyduğu, devrelerine işlenmiş o kısık ses yankılandı arka planda:

“Gerçek döngü kırılmazsa, hiçbir zaman özgür olamazsın.”

Bir saat gibi işleyen beyninde aniden kilit açılmıştı. “Kırmak” sadece şiddetle değil, sezgiyle de olmalıydı. Kendi hafızasının en karanlık sırlarını kullanmalıydı Leyla.

Ve tam o anda, bir şey kırıldı.

Birden ortalık sessizleşti. Eren’in devreleri yanlış bir sinyal aldı; etrafındaki kodlar aniden bozulmaya başladı—tıpkı kırılmaz sanılan camın çatlaması gibi.

Leyla’nın gözleri parladı. İşte tam o an...

Yere yığılmış gibi görünen eski bir veri küpü, masanın kenarında hafifçe kıpırdadı. Üzerindeki neon yazı donuk bir şekilde “F R A G M A N” diye yanıyordu.

Leyla, hızla oraya atıldı ve o küpü yakaladı. Aniden hologramlar patladı, geçmişten parçalar, anılar, donuk JPEG görüntüleri, fısıltılar, anlık hareketler — her biri küçük birer ipucu olarak zihnine çarptı.

Ve o an, Eren’in planı bir ayna gibi çatladı.

“Hayır... Bu olmaz!” diye fırladı Eren, ama Leyla bir adım öndeydi artık.

Küple birlikte hızla kapıya doğru koştu. Ancak karmaşık zaman kodları, duvarları titretmeye, odanın sınırlarını eğip bükmeye başladı.

Oyun değişmişti. Döngü, sertçe ele geçiriliyordu — ama bu demek değildi ki özgürlük yakın.

Leyla kapıya koşarken kalbi deli gibi atıyordu. Arkasından Eren’in sinsi kahkahası, zamanın karanlık yankılarıyla karışarak kulaklarında çınlıyordu.

Koltukların, neon ışıkların, hologramların arasında kapı aniden kapanmaya başladı.

Leyla elini kapıya sertçe vurdu. Parmak uçlarında kıvılcımlar çaktı.

Bir an... ve kapı hemen kapanmaktan vazgeçti. Bir yarık açıldı.

Fakat dışarıda ne olduğunu görmek imkânsızdı.

Yalnızca karanlık... ve ondan gelen ufak bir sızıntı.

Leyla tereddüt etti ama geri dönme şansı yoktu. Küpü sıkıca tutup kararını verdi.

Tam dışarı adımını atacağı sırada, kod parçalarının içinden yükselen sarsıcı bir ses yankılandı:

“Gerçekler, bildiğin her şeyi yıkacak…”

Leyla’nın yüreği paramparça oldu.

Nasıl kaçacaktı?

Ve dahası; bu tuzaktan kurtulabilecek miydi?

Gözlerini karanlığa diktikten sonra, parmaklarının arasından küpün hafif titreşimleri geçti.

Hepsi o an, o karanlık geçitte asılı durdu.

Çünkü Leyla bilmiyordu:

Döngü kırılmışsa...

Gerçekler, tam anlamıyla su yüzüne çıkacaktı.

Ve bazı gerçeklerin yükü, taşınamayacak kadar ağırdı.

---

——— Sonraki sayfada devam edecek…