Kararan gece, Aras’ın akciğerlerine dolan soğuk havayla birlikte ciğerlerini yakıyordu. Kamburlaşmış omuzları, ağır bir yükün altında daha da çökmüş; yorgun elleri, kendi bedeninden kopan bir yabancı gibi, istemsizce titreşiyordu. Sarpın beyazı, siyahın koynunda kaybolmuş, göz bebekleri bulanık bir pusun içinde; derinlerde bir yerlerde, kaybolmuş bir umut sancısı denizinde kıvranıyordu.

Dudaklarının arasından sessizce dökülen kelimeler, kâbusun ta kendisiydi: “Bitmedi...”

Ayaklarının yandığı beton zemin, ona yerçekiminin acımasız gücünü hatırlatıyordu. Tırnak uçlarıyla betonun en pürüzlü çatlaklarına kenetlenmişti Aras. Terli alnından süzülen birkaç damla, ciğerlerine doğru inen keskin bir titremeyle birleştiğinde, göğsü hapsolmuş bir kuşun çırpınışları gibi çarpıyordu. Kurumuş kan kokusu hava akımına karışmış; duman ve pas kokusuyla iz bırakan bir hayalet gibi ortamı dolduruyordu.

Ve sessizliği bozmak üzere gelen o adım sesleri...

*

Mira Varlıer’in silüeti, kasvetli gökyüzünün altında belirginleşirken, adımlarındaki ağır kararlılık ve ürkütücü sükunet, Aras’ın göğsündeki buzları çatlatıyordu. Gözleri, katran koyulu bir gece gibi, içinde ışıldayan sinsi bir ateşi saklıyordu.

“Bitmedi,” dedi Mira, sert sesiyle. “Asla bitmez, Aras. Çünkü senin sırrın, benim dünyamın aynası. Ve gerçekler, onları kabul edene kadar asla özgürleşmez.”

Aras, başını ağırca kaldırdı. Yorgun gözlerinde bir parıltı, sanki kıyametin hala kendisine ait olabileceğine dair bir inatla yanıyordu.

“Hayır Mira. Senin karanlığın benim yolum değil.”

“Yol dediğin ne ki?" Mira gülümseyerek yaklaştı. “Bir labirentte kaybolan ruhların haykırışı sadece. Benim yolum, kaosun ta kendisi. Dünyayı yeniden şekillendireceğim. Senin sırrınla.”

Aras’ın kalbi, yüksek bir gerilim telleri gibi gerginleşmişti. İçinden yükselen o gizemli güç, sanki ona direnen bedenini yavaş yavaş ele geçirmeye başlamıştı bile. Parmak uçlarındaki hafif karıncalanma, derinlerde kıpırdanan bir fırtınanın ilk habercisiydi.

“Beni çekip çıkarmaya çalıştığın bu girdaptan başka ne var ki?” dedi Mira, ses tonu daha da alçalarak. “Kabullen, Aras. Esaretin pençesi budur. Büyük güçler, büyük acılar getirir. Biz güçlendikçe, bedenimiz değil ruhumuz esir olur.”

Aras, karanlıkta oyalanan nefesini kontrol etmeye çalıştı. Gözlerindeki yorgun ışıltı, Mira’nın sözlerinde gizli olan tuzağın farkındaydı. Ama tek kelimesini bırakıp kaçamazdı. Kendi içinde kıvılcım gibi parlayan o hırçın güç, artık sınırlarını taşacak gibi görünüyordu.

“Ben senin istediğin insan değilim.” Nefes aldı, gözlerinde direnişin azmini sakladı. “Sır, esaret değil. Hayatın son kıyısında bir anahtar.”

Mira yüzünde aşağılayıcı bir tebessümle yaklaştı:

“Gerçekten biliyor musun ne kadar tehlikelisin, Aras? Kendi karanlığınla oynuyorsun ve zarar göreceksin. Senin içinde büyüyen o güç, seni yutacak.”

Aras’ın kalbi hızlandı. Bedeninde yoğunlaşan o sıcaklık dalgası, derinlerdeki bir volkanın uyandığının işareti gibiydi. Ellerindeki titreme, biraz daha artmış; tırnakları avuçlarının içine saplanmıştı.

Mira adımını sıklaştırdı. Tepedeki ışık, onun keskin yüz hatlarını korkunç bir gölgeye dönüştürüyordu. “Bana katıl, Aras. Dünyayı yeniden inşa edelim. Kontrol sende olacak.”

Karanlık ve aydınlığın arasındaki çizgi, şimdi tamamen bulanıktı. Aras’ın zihnindeki çekişmeler, kalbindeki sancıyla beraber bir acı fırtınasına dönüyordu. O an...

Göğsünden yükselen hırıltılı seslere karışan bir titreşim, eliyle dizini kavradığında, korkunç gerçeği hissetti:

İçinde büyüyen o karanlık güç… kontrollü olmaktan çıkmak üzereydi.

Solukları kesildi. Panik, karanlığın derinliklerinden, adeta sıcak bir zehir gibi damarlarına sızdı.

Gözlerini açtı, Mira’nın yüzüne baktı.

Ve tek kelime etti, nefes nefese:

“Beni… durdurmalısın... yoksa her şey yıkılacak…”

Tam o anda, kampın çevresindeki buz gibi rüzgar, kesik kesik, korkutucu bir uğultu gibi bütün alanı sardı.

*

[Devam edecek…]