---

Ter, alnından süzülürken Eren, titreyen elleriyle yere baktı. Göğsünde bir yumruk varmış gibi hissediyordu; ne nefes alabiliyor, ne de tamamen rahatlayabiliyordu. Az önce yaşadığı mücadele... Sadece güçten çok daha fazlasını getirmişti.

Göz kapakları ağırlaşmıştı; kasları gevşemek bir yana, yeni bir diken gibi içinden uzanıyordu. Sanki tüm hücreleri yeni bir enerjiyle doluyor ama bu enerji bir denge yerine, durmaksızın akan bir nehir gibi kontrolden çıkmaya hazır gibiydi.

“Elini... hisset...” sistem sesi, Eren’in kulaklarında uğulduyordu. Soğuk, mekanik ama aynı zamanda bir uyarı taşıyordu.

Eren, şaşkınlıkla ellerini havaya kaldırdı. Sol eli, ışık mavi bir alev gibi ipince yankılanıyordu. Hissedebiliyordu; kendi varlığından bir parçanın değiştirdiğini, yeniden biçimlendiğini.

“Seviye atlaman tamamlandı,” sistem tonda ciddi bir sertlik vardı. “Ancak yeni seviyen, rutin bir ilerleyişin çok ötesinde. Bu güçle dengeyi kaybetme riski hayatına kast ediyor.”

Eren, kıvranan karanlığın içinde yeni kazanımlarını düşündü. Gücüyle oyunlar oynayabilir, yaralarını kendi elleriyle hızla iyileştirebilirdi. Ama bir yandan da, sistemin sessiz bir alarm gibi yükselen uyarısı kafasının içinde yankılanıyordu: “Dikkatli ol.”

Soğuk bir rüzgar esti dışarıda; camdan yansıyan gece ışıkları, şehrin alt katmanlarından gelen karanlık bir davet gibiydi. Eren, sanki görünmeyen bir varlığın gözleri üzerindeymiş gibi hissetti. Soluk alışı yeni bir hal aldı; ciğerlerine dolan hava, yoğun ve ağırsız değildi artık. Her nefesle bedenine sinen yeni gücün ağırlığını duyumsuyordu.

“Bunu sakın küçümseme. Yeni güç gelişimin...” sistemin sesi, tam anlamıyla değil ama aradan gelen bir kaygıyla kapandı.

Eren, nelere uyandığını tam anlayamadan odanın köşesinden gelen hafif bir gölgeye dikkat kesildi. Nefes alışında hafif bir kesinti, kalbinin hızlanması... Aniden arsız bir gürültü duydu. Bir pencerenin kenarındaki küçük cam parçası, görünürde hiçbir etki olmaksızın kendi kendine çatlamaya başladı.

Karanlık, onu hala esir almaya çalışıyordu.

---

Adımlarını zorlayarak ayağa kalktı. İçi garip edalı bir korku ve heyecanla gergindi. “Bu güç... beni başka yerlere sürükleyecek,” diye mırıldandı kendi kendine. “Ama nereye?”

“Dikkat çekiyorsun,” diye patladı sistem. “Şehrin altındaki güçler senin yükselişinden rahatsız. Sırlar, sen güçlendikçe daha da karanlıkla karışıyor. Bizim korulamamız gereken dengeyi bozabilirsin.”

Eren’in gözleri daraldı. “Koruma mı? Yoksa beni engellemek mi istiyorsun?”

Sistem bir an sessiz kaldı. Sonra tekrar fısıldadı, “Kendi hayatını tehlikeye atıyorsun. Yükselişin, sadece seninle bitmeyecek. Avcılar, canavarlar ve gölgeler... Bu güçle hayatını sonsuza dek değiştireceksin. Dikkat et!”

Gözleri bulanıklaşarak odanın penceresine takıldı. Şehrin o karmaşık alt yapısı, gizemli güçler arası savaş, sanki daha da görünür oldu bir an için. Ve Eren, tam bu noktada anladı: artık eski Eren yoktu. Gücü artarken tehlikenin de sınırları genişliyordu.

Sonra, aniden telefon ekranı parladı. Gelen mesajda sadece bir kelime vardı:

“Durma. İzleniyorsun.”

Kokusu soğuk, sesi gizemliydi ve ta derinlerden yükselen bir fısıltı gibiydi.

Eren’in kalp atışları göğsünde bir bomba gibi şiddetlendi.

Kim izliyordu?

Neden?

Ve en önemlisi: Sistem neden onu bu kadar ciddiyetle uyarıyordu?

---

Bir an durdu. Bütün o yeni güç, bütün o karanlık sırlar… Eren’in önünde, çok daha büyük bir savaşı simgeliyordu.

Parlak mavi ellerini sıktı, ardından bir adım öne çıktı.

“Bir sonraki hamle benden,” dedi, sesi kısık ama kararlıydı.

Ama tam o anda, kapıya hafif ama keskin bir tıklama sesi geldi.

Eren dönüp baktı.

Kapı aralandı.

Ve karanlığın içinden çıkacak olan, sırrını daha önce hiç kimseye göstermediği düşmandan daha soğuk bir karanlık vardı.

---

Bir sonraki sayfaya geçmek için parmağınızı hafifçe kaydırın... Güç, beraberinde karanlık bir tehdidi getirir. Eren’in yeni yolu, eski hayatına dönmenin artık mümkün olmadığını gösteriyor. Ve hiç beklemediği bir tehlike, tam kapısında bekliyor.