Duvardaki neon ışıklar, Ada’nın göz bebeklerinde titreşen o garip parlaklığın altında titrek bir senfoni yaratıyordu.

İçinde büyüyen şey, tıpkı bir demir yumruk gibi boğazına sıkı sıkıya sarılmıştı. Nefesi hızlandı, kalbi göğsünde yerinden fırlayacaktı sanki. Parmak uçları istemsizce titrerken, ellerinin avuçlarında tuhaf bir ısınma hissi vardı; metalin, elektronik titreşimin ve insan terinin karıştığı bir rezonans.

Sağındaki eski metal kapıya dayanmış duruyordu. İçerideydi ama sanki çok uzakta.

Ada, kendini tam olarak nerede olduğunu anlamadan, bir an için dünyanın ağırlaştığını fark etti. Vücudunun içindeki o cisim sanki ayrı bir yaşam kazanmış, ona boyun eğmekten vazgeçmişti.

"Kontrolü kaybediyorum..." diye fısıldadı, sesinin kıvrımında hem korku hem de çaresizlik vardı.

Derin bir nefes alıp kendini zorladı, ancak elleri artık kendi iradesine direniyordu; avuçlarından elektrik damlaları saçıyor, çıtırtılarla havayı yırtıyordu.

İçinde bir fırtına koptu. Sibernetik implantları... Çok fazla güç. Fazlasıyla vahşi.

Birden, gözleri karardı ve çevre bir anda titremeye başladı. Ada'nın karanlıkta yanıp sönen neon ritmine ayak uydurmaya çalışan şehirle, kendi kalp atışları bile çatıştı.

Yüzündeki ter damlaları, soğuk metal yüzeylere düşerken titredi, ama bu onun korkusunun değil, karmaşık bir biyomekanik karmaşanın canlı bir işaretiydi.

O an, bedeninde yeni bir bağlantı kuruldu. Bacağı aniden kasıldı, ama ayağı yere bastığında ortalıkta bir kıvılcım patladı — küçük, ama keskin bir elektrik dalgası.

Ada, bunun ne anlama geldiğini anlamaya çalışırken, parmaklarının ucundan çıkan güç giderek genişledi.

"Hayır, hayııır!" diye bağırdı ama sesi yankılanmadı; çünkü artık güç, onun sesinden bile hızlı hareket ediyordu.

Bir anda, arabaların park ettiği beton zeminden bir cızırtı yükseldi. Yer çatladı, küçük bir elektrik dalgası yere yayıldı ve yakındaki metal bir çöp konteyneri devrildi.

Çevredeki birkaç yürüyen insan panik içinde kaçışırken Ada, gözlerini zor tutuyor, sarsılan bedeninde olup biteni kavramaya çalışıyordu. İmplant içindeki sinyaller, kontrol dışına çıkmış, adeta kendi istemiyle hareket ediyordu. Onun değil.

Kalbindeki buzlanma, vücudundaki enerjiyle karışıyor, tehlikenin her an yaklaşabileceğini haykırıyordu. Çığlık atmak istese de boğazında düğümlendi, nefesi kesildi.

Bir anda etrafın ışıkları daha da parladı, neonlar daha keskin kırmızılar, soğuk mavi ve keskin beyazlarla dans etti. Ada’nın gözlerinden çevreye hızla yayılan bir enerji dalgası doğdu — kontrol edilemez ve tehlikeli.

"Bu… Bu benim değil!" diye düşündü, yüreği çaresizlikle dolarken.

Ne yaptığına bir anlam veremeden, kapının önündeki tüm camlar çatladı, mekanik cihazlar spontan şekilde harekete geçti. Ada’nın implantı, hakimiyetini kaybetmiş bir canavar gibi onu sürüklüyordu.

Yere çakıldı, dizlerinde acı ile sarsıldı. Eline dokundu; parmakları hafifçe titrerken, çevre hızla zarar görüyordu. O sanitasyon robotu, metal kollarını uzattı ve etraftaki çöp kutularına çarptı. Sokak lambaları yanıp söndü.

Ada'nın kafasında bir gürültü koptu.

"Dur! Lütfen, dur!" diye fısıldadı, nefesi buhar olup havada asılı kaldı.

Ancak güç daha önce hiç olmadığı kadar yükselmiş, onun iradesini yutmuştu. Ellerindeki titreme, bir elektrik akımına dönüşmüş, kontrolden çıkıyordu.

Ve o an, etrafındaki herkes ona dönüp korkuyla suratlarını buruşturdu.

Ada gözlerini kocaman açtı.

Dehşet ve çaresizlik, yüzüne yerleşmişti.

Bir eli yere değdi; etraftaki karanlık aniden aydınlandı. Neon ışıkların altında, Ada’nın içindeki mekanik güç kontrolden çıktı ve çevreye zarar vermeye başlamıştı.

Uzun bir sessizlikten sonra, titreyen sesiyle, daha önce hiç duymadığı kadar gür, kendinden emin bir iç ses yankılandı:

"Bu gücü durdurman gerek. Yoksa... her şey... yanacak."

Ve tam o anda, kapının ardında sert bir tıkırtı duyuldu.

Ada, korku ve şaşkınlıkla kafasını kaldırdı.

*

Sonraki an gözlerini kapattığında, kalbinin ritmi hızlanıyordu.

Kendi içindeki o yabancı gücün kıvılcımları, onu boğuyordu.

Ama dışarıda kapıya gelenin kim olduğu bilinmiyordu.

Ve herkes oradaydı; çözülmek üzere olan sırlar, kırılmak üzere olan sınırlar.

Ada, tam o anda, ne yapacağını bilemeden kalakaldı.

İşte o, İlk Tehlike: kontrol dışı bir güç ve onu yakalamaya çalışan karanlık.

Bir sonraki hareketle hayat değişecekti.

O an kapının cılız bir darbeyle çalınmasıyla son buldu.