*

Kapı arkasındaki sessizlik, Elif’in ciğerlerinde buz gibi bir sis gibi yayıldı. Nefesi boğuk, kulakları kanlı canlıydı; içeriye sızan o ölüm sessizliği bir yankı halinde, damarlarında ritimsiz, kesik kesik atıyordu. Thomas’ın sözde “dost” mu, yoksa “düşman” mı olduğu hâlâ çözülememiş, sadece bir gölge gibi zihnine yerleşmişti.

Elif, hafifçe geri çekildi. Soğuk parke zemine bastığı an, o anlık dikkat kaybı, avcıyla av arasındaki kıymetli farkı belirliyordu. Korku değil ama, haddinden fazla tetikte olma haliydi bu; herkesin bir maskeyle dolaştığı oyun alanında, olmayan dost çok tehlikeliydi.

Pencereye yöneldi. Bahçede gece yarısının koyu maviliği seriliyordu. Malikânenin ihtişamı yavaş yavaş geceye karışıyor, üzerinde barındırdığı sırları sessizce saklıyordu. Elif, perdeyi hafif aralayarak dışarı baktı.

Hava soğuktu, rüzgâr tatlı tatlı yaprakları hışırdatıyor, dallar camlara ürkütücü ritimlerle vuruyordu. Malikâneden gelen ışıklar, sanki sırrı örtmek için değil, gözleri kamaştırmak için yanıyordu.

Elif derin bir nefes aldı. Gecenin sakinliği içinde vücudundaki sayısız uyarı bir an için kesildi. Sonra, bahçenin sisli karanlığında hareketli bir gölge belirdi.

Dönüp hemen küçük dürbününü çekti eline. Parmaklarının arasından nörolojik bir keskinlikle inceliyor, hayatta kalma içgüdüsüyle bilgiyi topluyordu. Gölge birdenbire hareketlendi, malikânenin kuzey kanadına doğru hızla ilerliyordu. Elif’in kalbi sert sert atmaya başladı. Bu, gece ışıltılarıyla şerefli maskeler takanların bildiği basit bir yürüyüş değildi.

"Bir plan var... ve ben bu planın bir parçasıyım," diye düşündü, elleri titreyerek.

İçinden, "Beni fark etmiş olabilirler mi," diye geçirdi, hayatında ilk defa bir yerden birden fazla kez kaçmak isteği geldi yüreğine.

Gölgenin İzinde

Elif, indiği gizli patikadan sessizce ilerledi. Adımlarını dikkatlice seçiyor, her taşın altındaki gizli sesi dinliyordu. Malikâneden taşan hışırtılar, uzaktan gelen düşük seslerle karışıyordu. Sanki malikânenin kalbi değil, kalbine saplanmış bir bıçak ritmi atıyordu.

Ağaçlar arasında süzülen ay ışığı, ağaç kabuklarında ve Elif’in yüzünde keskin çizgiler oluşturuyordu.

Ayak sesleri, ağır nefes alışlar birbirine karıştı. Elif bekledi. Uzun uzun bekledi. Gecenin derinliğinde patronun odasından sızan bir ışık hüzmesi sokuyordu bahçeye.

Gölge aniden durdu, arkaya döndü.

Elif fasla olmadığını hissetti. Teninde, etrafında bir soğukluk sardı, omuzlarını diken diken etti.

Ve tam o anda...

“Adrian... Elinor... Lord Blackwood...” diye boğuk, keskin, metalik bir ses fısıldadı gölgelerden.

Elif kalbi bombeleşti, dürbününü tek bir hamlede yere bıraktı.

İsimler. İNSANLAR.

Gizli görüşmenin katılımcılarını ifşa eden o ses, geceyi emrine almaya çalışan karanlık bir tetikçi miydi yoksa yıllardır saklanan yalanların kendisini açığa vurmak için zamanını mı bekliyordu?

Sesin geldiği karanlık gölgenin hareketleri, yavaş yavaş beliren yüzü, kapkaranlık gözleri Elif’in zihnine kazındı. Dosdoğru ona bakıyordu.

Göz göze geldikleri an, Elif’in tüm vücudu buz tuttu.

Ve o an...

*

[BAŞKA KİMSE BULAMADI]

“Kim… sen…” Elif’in sözü yarıda kaldı.

Gölge, sezinleyen bir sırrın yükünü taşıyor gibiydi.

Şimdiye kadar o kadar çok yalana tanık olmuştu ki Elif, ama bu gecenin yükü, daha önce hissettiği hiçbir şey gibi değildi.

Kapının hemen yanındaki ağaç gölgesinde duruyordu, sessiz ama ölümcül.

Ve fısıltıya dönüşen o ses, geleceğin en büyük patlamasının kıvılcımını taşıyordu.

*

Dışarıdaki son ağaçlar, gecenin emniyet kemerini çözüp tüm hesapların altüst olacağı o gizli sınırı işaretliyordu.

Ve Elif o anda anladı: Malikânenin karanlık sırrı, çoktan dirilmiş, yeniden tetiklenmişti.

*

Birden, uzaklardan yumuşak ama güçlü bir tıkırtı duyuldu.

Kapı… kapıya biri vuruyor muydu?

Elif bir adımını geri çekti. Gözleri kararıyor, nefesi donuyordu.

O an anladı.

Gece yarısı gözetlemesi, sadece bir başlangıçtı.

Ve sonsuzluğa giden yolda, çekilmez bir karanlık kapısında duruyordu.

*

“Kimseyi rahatsız etme,” dedi karanlık, alçak bir tonla.

Ama Elif sessizliğin içinde, kalbinde yanmakta olan ateşi duyuyordu artık.

Ve o ateş, kâbusa dönüşmeden önce son bir çığlık koparmak için sabırsızlanıyordu.

*

To be continued...