Soğuk, rutubetli bir nefes gibi dolanıyordu Deniz’in ciğerlerinde. Halil’in kayboluşundan sonra evin içinde yayılan o görünmez, ölümcül ağırlık şimdi kavrayamadığı yeni bir karanlıkla işleniyordu ruhuna. Duvara yaslanmış, sırtı nemli taş soğuğuna değmişti. Gözlerini açıp kapadı; hem kendini, hem etrafını kaybediyordu.

Sakinleşmek için derin bir nefes çekti. Ayda kalan sarkık gölgenin teknesinde yürüyordu sanki, derin bir uçurumun kıyısında. Her adımında bu uçurum biraz daha içine çekiyordu onu.

Kısık ama keskin bir ses duyuldu odaya sızan sessizliğin arasından. Deniz, neredeyse kalp atışını duyacak kadar yakındaydı. Ay ışığı perdenin arasından içeri süzülen gümüş bir hortum gibi dans ediyordu yüzünde. Gözlerini kırpmadan, olduğu yerde dondu.

Sis içinde yürüyen bir hayalet gibi, üst katta kapalı olan camlı odaya doğru ilerledi. Her adımı, parke zeminde zar zor bir tıkırtı bıraktı ardından. Fakat gıcırtı bile olmadı, sanki ev, bütün köşeleriyle ona karşı birleşmişti.

Kapının küçük bir aralığından içeri baktı.

Salonun diğer ucunda, üç kişi bir aradaydı. Postu kırmızı kadife koltukların çevresinde, elleri titreyen ve gözlerinde gizemli bir ateş yanan biri duruyordu. İki adam ve bir kadın. Kadının sırtı Deniz’e dönüktü, uzun, siyah saçları sanki gecenin içine akıyordu. Adamlar ise koyu takım elbiseler içindeydi; biri Sedat’a çok benziyordu ama aradaki farkı anlamak için keskin bir göz gerekiyordu.

Deniz, nefesini tutmuş saklandığı yere yaslandı. Her kelimeyi yakalamaya çalıştı:

"Planı uygulamak için son onayını bekliyoruz," dedi derin, tok bir ses. İçlerinde en yaşlı olanı olmalıydı. Geliş sahnesiyle çelişircesine sakin ama soğuktu cümlesi.

Kadın, tekrar başını çevirdi. "Onay, taşınmalı. Bugün gece," diye fısıldadı. Sesinde tarifi mümkün olmayan bir soğukluk vardı, duvarları bile incitirmişti sanki.

Daha dikkatli dinlemek istedi Deniz ama sesler arasına sızan küçük bir detay, soğuğun içinde buz kesti kanını: "İşimiz, tüm hesabı kapatmak. Kimse yaşayamaz."

Kalbi öyle hızlı çarptı ki, elini ağzına götürüp boğuk bir nefes vermekten başka çare bulamadı. “Öldürülmek mi planlanıyor?” diye düşündü, düşüncesiyle bile ciğerlerine buz gibi bir duman çökmüştü.

Adımlarını daha dikkatli yapmalıydı. Kendi gölgesinden bile korkar hale gelmişti. Havadaki ağır parfüm kokusu, sigara dumanı ve hafifçe yanan odun kokusuyla karışıyordu. O da ne? Parmak uçlarıyla dokunduğu altındaki soğuk taş zemin hafifçe titreşiyor gibiydi.

Sedat’tan sonraki en tehlikeli figür, tam karşısındaydı; yüzü karanlıkta kaybolmuş, gözleri birbirini anlayan üç adamdan birinin, şapkasını hafifçe eğmiş, keskin bakışlarında fesat planlar saklıydı.

Kadın hareketsizdi, sessizce onay verdi. "Bunu yapmalıyız. Başka çıkış yok."

Deniz’in parmakları terliyordu. Dışarı çıkmalı, bu dehşeti hemen bildirmeliydi, ama her adımı pat diye yankılanıyordu odadaki momentumun içinde. O andan bir adım atsa, tüm karanlık sırlar zinciri kopup düşebilirdi.

Tam o anda, hafif ama kesin bir tıkırtı daha yankılandı.

Kapı arkasında bir gölge belirdi.

Deniz, gözlerini büyüttü. Kalbinin atışı, odayı dolduracak kadar gürültülü olmuştu. Gözüyle kapıdaki figürü—hatta o kişinin siluetini yakalamaya çalıştı.

Bir fısıltı yükseldi: "Başlıyoruz."

Ve tam o anda, gece karanlığında sinsice çekilen kurşun sesi duyuldu.

Deniz'in nefesi kesildi, elleri titremeye başladı.

"Hadi... şimdi ya da hiç!" diye bağıran bir sesin karanlığı deldiği anda...

Kapı arkasındaki o kapalı koridor sessizce gerilim dolu bir boşluğa teslim oldu.

Nasıl duracaktı şimdi?

Kim hedefteydi?

Ve bu ölüm planının perde arkasında kim vardı?

Soğuk, keskin bir rüzgar girdi pencereden, perde hafifçe dalgalandı.

Deniz, olduğundan fazla cesur olmama kararı aldı.

Adımlarını geri, ama çok yavaşça attı...

Ve malikanenin karanlık gece yarısında, gizlenmiş sırların ağırlığı altında, yeni bir tehlike başladı.

---

Sona ermek üzereyken, koridorda ciddi bir ses—izlenmiş.

Bir parmak tıklaması.

Birden kapının açılma sesi.

Deniz nefesini tuttu.

Malikanede gece yarısı sırları, daha yeni yazılıyordu.

---

--- Bölüm Sonu ---