6. Bölüm: Eski Dostun Gözleri

Kapıdan gelen tok sesler, odanın sessizliğini paramparça etti. Selin, kalbinin ritmini gözlemleyici bir dikkatle takip ederken, yavaşça yerinden doğruldu. Hâlâ vücudunun içinde soğuk bir gölge dolaşıyordu; titremesi sadece göz kapağındaki hafif kasılma tarafından gizlenebiliyordu.

Derin bir nefes aldı. Dışarıdan gelen tıkırtılar, malikânenin taş duvarlarında yankılanarak, uzun ve unutulmuş bir tarihin yükünü taşıyor gibiydi.

Bir eliyle kapıyı araladı. Karşısında ise yılların tozunu üzerinden atamamış, gözlerinde karmaşık bir yorgunluk ve suçun ağırlığı olan Murat Aslan duruyordu. Üstünde klasik bir takım elbise… Ve daha dün gibi değil, bugün gibi bir adam vardı karşında.

“Selin… Umarım beni beklemiyorsundur,” dedi, sesi derin ve biraz sert. Gözleri ise, yıllarca süren dostluğun yumuşak dokunuşlarını taşıyan ama aynı anda kayıtsızlıkla donatılmış gibiydi.

Selin, karşılık vermedi. Bu, işinin değil, kalbinin savaşıydı şimdi.

“Beni sorguya çekmek için gelmiş olmalısın.” Murat, cümlesini ciddiyetle tamamladı. Gözleri Selin’in yüzünde gezinirken, saklamak istediği sırların belirsiz kıvılcımlarına takılıp kalıyordu. “Ama seninle dostuz, hatır için.”

Selin’in dudaklarından hafif bir alaycılık süzüldü: “Dostluk… O çok uzun zaman önce bitti. Şimdi yapılacak tek şey gerçekleri ortaya çıkarmak.”

Murat hafifçe gülümsedi, ama gülüşü duvarlar arasına sıkışmış bir çaresizlikten başka bir şey değildi. “Gerçekler, her zaman aydınlatmaz. Bazen karanlıkta kalmak, hayatta kalmanın tek yolu.”

Selin parmak uçlarının üzerindeki titremeyi gizlemek için masanın kenarına tuttu ve adım adım içeri girdi. “Senin için gerçekler ne kadar acı olsa da, saklayamayız artık. Malikanedeki herkesin hayatı, bizim gerçeğimizin tutsakları.”

Murat yerinden kalktı. “O gece… Orada değildim, Selin. Bunu bileceksin. Sorgun bana zarar vermez, çünkü senden önce başka gölgeler vardı orada.”

Gözleri devrilmeden, Selin “O gecenin her anını, her köşesini sorguladım. Gölgelerin içinde senin adını aradım, ve şimdi söylüyorsun ki, hiç orada olmadın?”

“Dostum, bazen en keskin bıçak, en yakına saplanan bıçaktır,” dedi Murat, sesi titredi. Ellerini cebine sokup oradan çıkardığı eski bir kağıt parçasını Selin’in önüne bıraktı.

Selin eğildi, kağıdı incelemeye başladı. Üzerinde bir giriş kartı vardı; tarihler, saatler… O gece için kayda geçirilmiş bir yoklama listesi. Ve Murat Aslan’ın adı, kesinlikle yoktu.

“Bu… Bu olamaz,” diye fısıldadı Selin, parmakları kağıtta titriyordu. “Bu, alibi olabilir mi? Beni kandırıyor musun?”

Murat sessiz kaldı. Gözlerinin derinlikleri, içine gömülmüş bir sırla çatışıyor gibiydi.

“Sana söylediğim bir yalan değil, Selin. O gece orada değildim. Ama bu, seni gerçeklerden alıkoymaz.”

Sessizlik, odanın içinde ağır bir tablo gibi asılı kaldı.

“Peki, o zaman...” dedi Selin, sesi kalabalığın arasında yankılanan bir kurşun gibi keskinleşerek. “Kim oradaydı? Çünkü cinayetin izi, mutlaka bir iz sürerken bıraktı ve o iz, bu evin içinde gizleniyor.”

Murat’ın yüzünde bir celallenme vardı, ama aynı zamanda korku da. “Bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey, bize zarar verenin elini bırakmamamız gerektiği.”

Kapı tekrar aralandı. Arka odaya bıraktıkları sessiz adımların hafifçe sallanan fısıltıları İstanbullu gecenin soğuğu gibi doldu içeri.

Selin hızla baktı. İçi boş, şaşkın ve biraz da korkmuş bir ifade taşıyan, yıllar sonra gördüğü eski bir yüz… Arda.

“Sen… Burada ne yapıyorsun?” Selin’in sesi, bir yandan çözülmüş bir düğüm kadar karmaşık, bir yandan da sertti.

Arda, ağır ağır etrafına göz gezdirdi. “Burada değilim. O gece… Ben orada değildim, Selin.”

Selin kalbi dondu. Murat’ın kağıdındaki o isim, şimdi Arda’nın itirafıyla birlikte bambaşka bir anlam kazanıyordu.

“Bu nasıl mümkün olabilir? O gece seninle konuşmuştum. Senin adım buradaydı, burasıydı…” Gözleri eski dostuna kilitlenmişti.

Arda dudaklarını ısırdı. “Kesin olan tek şey, o gece bu malikâneye ayak basmadığımdı.”

Sessizlik yeniden bütün odayı sardı. Karanlık, içinde yeni bir sır saklıyordu. Ve Selin, bu karanlıkta kaybolmamak için daha derinlere inmeye hazırdı.

Bir adım daha atarken, kapıdan gelen çınlayan tıklama sesleriyle dondu kaldı.

---

Devam edecek…