Buz gibi terler alnımdan aşağı doğru süzülürken, kalbim göğsümde fırtına gibi çarpıyordu. Kapının ardındaki gölge, salonun loş aydınlatmasıyla yüzünü tam seçmemi engelliyordu. Fakat yarattığı ağırlık, odanın havasını aniden değiştirmişti.

Cumhuriyet’in kaderini taşırmış gibi, ağır adımlarla odaya girdi; elleri cebinde, omuzları geniş ama kasvetli. Her hareketi, içinde sakladığı sırlara yeminliydi sanki.

“Kimse gelmemeli buraya, Selin,” dedi sesi, tok ve sarsıcı. O an kalbimde doğan korku, artık sıradan bir tehditten öte, eski yaralarımı deşen bir kılıçtı. Tanıdık bir düşmanın nefesi kulağımda; Murat Aslan’dı.

“Beni hiç bir yere göndermeyeceksin,” dedim, sesimi titretmeye çalışarak. Yutkundu, çünkü bilmenin ağırlığı tam üzerindeydi. “Bu oyunun sonunda, artık kimse kaçamaz.”

Bir anlık sessizlik, odadaki ışıkların titremesi gibi ürkütücüydü. Murat’ın gözlerindeki buzlanma, geçmişe açılan kapıyı araladı.

“Eğer geçmişe bakmayı istemiyorsan, şimdi kapıyı kapatıp gitmelisin,” fısıldadı karanlık, ama aynı zamanda kırılgan.

“Geçmiş, benim en büyük silahım,” dedim. İnanmak istemesem de, elimi instinktif olarak yanımdaki masanın üzerindeki kalın, tozlu dosyaya attım. Kapağında siyah mürekkeple “Özel Dosya: 1998” yazıyordu. Tozlu köşelerde unutulmuş, ama benim hayatımdaki tüm bilinmezlikleri çözecek anahtar gibi duruyordu orada.

Sayfaları tedirginlikle çevirmeye başladım. Her kelime, yadigâr bir acıyı daha diriltirken; satırlar arasına gizlenmiş eski fotoğraflar, notlar ve isimler geçmişin karanlık maskesini aralıyordu. Dosyada yazılı olan detaylar, ailemin itibarına gömülü korkunç bir planı ve o gecenin gerçek yüzünü açığa çıkarmaya adaydı.

“O gece... O cinayet sadece bir başlangıç. Aradığın cevapların tamamı burada.”

Murat’ın sesi kulağıma saplandı. Göz göze geldiğimizde, yüzünde suçluluk, korku ve direnç arasında ölümcül bir mücadele vardı.

Sonra bir fotoğraf çıktı karşıma. Eski, sararmış bir karede, yan yana duran genç bir kadın ve bir erkek. Kadının gözleri, benimkine aynı şekilde bakıyordu; hayat dolu ama bir o kadar da kırılgandı.

“Bu...” dedim fısıltıyla, boğazımdaki düğüm büyürken. “O geceyle ilgili olan kişi... Benim kim olduğumu bilenler burada, değil mi?”

Murat, gözlerini kaçırmak zorunda kaldı. Dosya, cinayetle doğrudan bağlantılıydı. Her bir satır, gizlenen sırları, yalanları ve korkuları ortaya çıkarıyordu. İçinden çektiğim nefesin soğukluğu, yüzüme yayılan gölgeyle birleşerek karanlık bir geleceğin habercisi gibiydi.

Tam o anda, kapının arkasında incecik ama net bir tıkırtı duyuldu. İkimiz de irkildik. Odaya çöken sessizlik, nefeslerimizde yankılandı.

Gözlerimi dosyadan kaldırıp karanlığa baktım. Kapı yavaşça aralandı. İçeriye giren gölge, önceki her şeyden önemli, yeni bir bilginin kapısını aralıyordu.

“Bu dosyanın dışarı çıkmasına izin veremem,” dedi, sesinde keskin bir tehdit.

İşte o an anladım: O geceyi çözmek için çıktığım yol, sadece geçmişin kapılarını açmakla kalmayacak, beni en karanlık sınırlarımla yüzleştirecek.

Ve şimdi, gerçekle yüzleşme vaktiydi.

---

Devam edecek...