Aylın'ın parmak uçları, sayfadaki ilk harfin etrafında titredi; mürekkep kabarıp sonra çözülür gibi oldu. A—. Harf, bir karanlığın eşiğinden sızan ışık gibi kendini hissettirdi; keskin, kişiyi kesen bir bıçak kadar nettir ama aynı anda tanıdık bir acı taşıyordu.

Aylin okumaya başladı. Harflerden sözcükler, sözcüklerden cümleler doğarken atölyedeki hava yoğunlaştı; lambanın sıcaklığı bir anda boğucu geldi. Kumaş kokusunun arasına eski kağıdın, kurumuş mürekkebin ve kahvenin acı tatlı aroması karıştı. Dışarıda, yağmur camlara ritmik bir şeyler fısıldıyordu; Boğazdan gelen rüzgâr sürekli bir yay geriyordu gibi, her an kopacak.

Kelime tam oturduğunda odada bir yerleri kırıldı: "Aylin."

İsim odaya düştü ve her şey geri çekildi. Lambanın ampulü biraz daha soldu, renkler dondu; tuhaf bir sakinlik çöktü. Aylin, nefesini tutup sayfayı yeniden okudu. Yazı ne nazik ne de saldırgan; el titremiş ama kasıtlı bir özenle. Kâğıdın kenarı hafifçe kahverengileşmiş, bir zamanların saklandığı şeye ait izleri taşıyordu.

Adı orada olunca, geçmişin mirası aynı anda canlandı: kırmızı rujun dudağına değdiği o gece, Baran'ın cam gibi bakan gözleri, onu çember içine alan bir şehir. Sırılsıklam bir hafıza dalgası değil—uşak bir buz gibi—kaburgalarının arasına bir kül gibi sinmişti. Belleğinin en derin köşelerinde tok bir çınlayış; yıllarca içine gömdüğü şeyler su yüzüne çıkıyordu.

Ayağa kalktı. Sandalyenin ayaklarından yayılan ahşap sesi, odanın sessizliğinde daha sert duyuldu. Parmağının ucuyla masanın kenarına dokundu; ahşap serin, kenarı hafifçe yaralıydı; bir zamanlar orada düşen bir makasın çizgisi vardı. Masanın üzerinde dağınık kumaş parçaları, birkaç eskiz, telefon kablosu bükülmüş halde bekliyordu. Her nesne günlük bir ritüel gibi görünüyordu; yarım bitmiş bir koleksiyonun kalıntıları.

Telefona bakma dürtüsü vardı—Baran'dan bir çağrı olur muydı? Ya da gelen bir mesaj, bu ismi nasıl bildiğini açıklar mıydı? Cevaplarını uzatmak, planındaki yavaş ritmi bozabilirdi. Aylin parmağıyla ekranı yokladı; ekranda sadece gece yarısına dair birkaç bildirim ve Leyla'nın sabah için hatırlatma mesajı belirdi.

"Bugün son provanı alıyoruz," yazıyordu Leyla'nın kısa ve net sesi. "Basın listesi hazır mı? Saat on birde gelmen lazım, Ece."

Ece. Sahte kimlik. Ece Arman. Aylin Aslan'ın adı, o ince zarftaki mürekkeple aynı dünyada danışıklı dövüş yaşıyordu; biri diğerinin gölgesinde sessizçe bekliyordu. Sözcüğü tekrar dudaklarının arasında çevirirken bir şey daha fark etti: mektup sayfasının arka yüzünde bir iz—parmak uçlarıyla silinmeye çalışılmış bir damla. Mürekkep, tıpkı hafızadaki lekeler gibi.

Kapı yavaşça aralandı. İçeri, ıslak bir rüzgâr sokuldu; yağmurun kokusu, sokaktaki lambaların ıslak parlaklığı bir an için odayı devraldı. Leyla'nın sesi koridordan sızdı: "Ece? Kapıyı açık bıraktın, soğuk girer diye düşündüm." Hızlı adımlar, topukların salaş bir ritmi.

Aylin, mektubu masanın kenarına itti; birden jestinin mekanikleştiğini hissetti. "Kapıyı kapa," dedi, sesi düz, alttan bir tel kırıklı. "Çay yapar mısın? Kahve soğuk."

Leyla içeri girdiğinde yüzünde o alışılmış iş kadını maskesi vardı: saçlar sıkıca toplanmış, gözleri uykusuz ama karar verici. "Kahve hazır," dedi ve masadaki kağıtları fark etti. "O da ne? Yeni bir teslim mi?"

"Eski," diye cevapladı Aylin, ellerinin içindeki kasların gerildiğini hissetti. "Sadece... eski bir tanıdık."

Leyla kağıdı eğilmeden merakla göz ucuyla taradı. "Aylin mi? Ne diyorsun şimdi… Ece, bu iyi bir fikir değil. İsmin..." Leyla cümlenin kalanını söylemedi; her iki kadın da bilmek istemiyor ama bilmek zorundaydı.

"Bu kimden gelmiş önemli değil," dedi Aylin. "İçinde ne olduğu önemli."

Leyla doğruladı, ama gözleri kaçamak. "Eğer bir ipucu varsa, bunu gizlemek gerek. Baran’ın adamlarından biri olabilir. Ya da—"

"Ama kim bilir," dedi Aylin. Sesi soğuk, zihni skora odaklıydı; ama göğsünde bir duran bir düğme vardı, sıkılmayı bekleyen bir yumruk gibi. "Plan devam ediyor."

Leyla bir an durdu, sonra bir kahkaha oldu—sert ve küçük. "Plan, plan. Zor olan yaşarken intikam almak, değil mi Ece?"

Cevap vermedi. Sadece mektubu rulo yapıp cebine soktu, ardından telefonuna baktı ve net bir karar aldı: Bu gece yalnız kalacaktı. Yalnızlık, intikamın en yakın eşlikçisi olmuştu. Güçlü olmak için yalnızlık, ama insanın bir cesedi ve kalbi vardı. Yalnızlık bazen bir kilit, bazen bir zincir oluyordu.

Geçmişin hayaletleri geldiğinde; bir gün Baran'la dans ettikleri o eski galanın görüntüsü gözlerinin önünden geçti. Fotoğraf flaşları, kadife elbisesinin sırt kısmına düşmüş bir ışık hüzmesi, Baran'ın incecik parmağındaki yüzük. O gece nasıl yıkıldığını hatırladı: mağara sessizliğine gömüldüğü bir utanç, herkesin gözleri önünde elleştikleri bir onur suçu. Baran'ın usulca çektiği gülüş; sanki bütün dünyanın onun yanında olduğu bir gülüş.

"Onunla yüzleşmek..." Leyla mırıldandı, cümlesini bitirmedi.

Aylin kendi içinde bir hesap yaptı. Baran'ı yüzeye çekmek, onun insan yönlerini avlamak demekti; aynı zamanda kalbine de dokunmaktı. Birdenbire o eski aşkın fotoğrafı zeminde bir tren yolu gibi uzandı; hangi vagonuna atlayacağını seçmek zorundaydı. İntikam planı hesaplı, sistematik, vicdansızdı; ama Baran, insan ruhunun en karmaşık düğümlerinden biriydi.

Kendini toparladı, atölyenin dolabına doğru yürüdü. Dolap, eski kimliklerin, yırtık prova etiketlerinin, sahte faturaların saklandığı bir mezardı. Ece Arman'ın yeni dünyasının küçük mezarlığı. Her çekmece içinde geçmişten bir parça vardı; her parça başka bir hikâyeyi hatırlatıyordu. Parmak uçlarıyla bir çekmeci açtı; içinde eski cüzdanlar, bir çift kırık küpe, bazı kredi kartlarının taklitleri vardı.

Cüzdanı eline aldı. Derisi hafif yıpranmış, kenarları yumuşamıştı; içinde bir sürü yapışkan not, anonim kartlar, birkaç fotoğraf vardı. Uzun zamandır açmamıştı; her açılış, geçmişle tekrar göz göze gelmek gibiydi. Parmağı cüzdanın iç kısmına kaydı. Bir kredi kartı, bir tane de eski bir metro kartı. Ve sonra, neredeyse tesadüf eseri, küçük bir fotoğraf.

Fotoğraf o kadar küçüktü ki, ilk bakışta bir etiket gibi göründü. Kare kenarlar yuvarlanmış, üstünde birkaç gri nokta. Aylin için bir nokta kadar küçük bir şey, insanın bütün hafızasını yeniden yazabilecek kadar ağır olabiliyordu.

Fotoğrafı avuçladı. Çocuğun yüzü ona dönüktü; yağmur sonrası toprağın kokusu gibi taze, gözleri karmakarışıktı ve bakışta bir şaşkınlık vardı. Saçları henüz tam düzleşmemişti, hafif bukleler alından iniyordu. Yanakları pembe, ağzında diş çıkarma döneminin hafif asimetrisi—hayatın sağa sola savurduğu bir an. Çocuğun üzerinde eski bir kazak vardı; dikişleri el işi gibi görünüyordu, üstüne babasının parmak izi gibi ufak kireç lekeleri sinmişti.

Aylin fotoğrafa daha yakından baktı. Gözleri çocuğun gözleriyle çarpıştı; o an zaman bir yavaşlama yaşadı. Fotoğrafın kenarlarında, sanki biri aceleyle köşesinden sıkıp saklamış gibi ince bir kırışıklık vardı. Fotoğrafın arkasında soluk bir not olmayışı, onu daha da rahatsız etti; izler, ama iz bırakan kimse yoktu.

"Bu kim?" diye sordu Leyla, sesi odaya bir bıçak gibi düştü. Sorunun içinde bir aciliyet vardı—hem merak, hem korku. Aylin, soruya cevap vermek yerine fotoğrafı yeniden aldı.

Çocuğun bakışında tanıdık bir unsur vardı ama ne olduğu, nereden geldiği belirlenemiyordu. Burada, kendi cüzdanında, kendi sahte kimliğinin sınırında saklı duruyordu. Bir zamanlar kendisinin olduğu yerde bir başkası; küçük bir gerçeklik belki yıllar önce kopyalanmış, sonra unutulmuştu.

Ellerinin titremesini hissetti. Fotoğrafı, ışığa doğru tuttu; gölgesi duvara düştü, küçük bir anın büyüğü gibi. Havası ısındı, kalbi bir ritim attı; planın hesaplı soğukluğu yerine bir sıcaklık, bir davet yayıldı. Bu sıcaklık korkutucuydu; çünkü içine çekmek istediği dünya, ona yabancı ama aynı zamanda acıdan yoğrulmuştu.

"Tanıyor musun?" Leyla tekrar sordu. Bu kez kelime bir dayanak gibiydi, Aylin'in cevap vermek zorunda olduğu bir soru.

Aylin dudağını ısırdı. Cevap ağzının ucunda asılı kaldı, kelimeler bir köprü kuramadı. O an, geçmişin ve geleceğin bir sınırında duruyordu: plan mı, merhamet mi, yoksa sadece bir merak mı? Bir fotoğraf her şeyi değiştirebilir; bir bakış, bir tarihin seyrini tersine çevirebilirdi.

Cüzdanın içindeki fotoğrafın kenarına parmağını bastı ve hafifçe katladı. Fotoğrafın yüzünde çocuğun gülücüğü yoktu; sadece bir şaşkınlık ve bir güven eksikliği vardı—sanki fotoğraf çekilmeden hemen önce bir şey olmuş, çocuğun dünyası aniden duraklamıştı.

Aylin, fotoğrafı tekrar masanın üzerine koydu. Gözleri gözlük çerçevesinin arkasından kıvrıldı; dışarıdaki yağmur bir tempo tutuyordu, atölyenin lambası dimlenmiş gibiydi. Bir seçim anıydı. Planlar, pompalı bir makine gibi çalışıyordu; her parça yerine oturmuştu. Ama bir fotoğraf, pas ile yağı karıştırıp dişlilerin arasına kum bırakabilirdi.

"Kimsin?" diye fısıldadı kendi kendine. Ama sorunun muhatabı orada değildi. Soru, mektubun, yağmurun, Leyla'nın endişesinin ve Baran'ın gölgesinin arasında geziniyordu.

Cüzdandaki fotoğrafı almak, onun peşinden gitmek, kökünü kazımak için bir neden gibi görünüyordu. Ama aynı zamanda bir tuzak da olabilirdi; biri bilerek bırakmış olabilir, bir mesaj, bir çağrı, ya da daha kötüsü bir yem. Aylin biliyordu ki intikam, duygudan arınmış bir alet olmalıydı. Ama gözlerinin içine düşen bu küçük çocuk, o aletin sınırlarını test ediyordu.

Leyla arkasında, sessiz bir bekleyiş içindeydi. "Ece?" diye seslendi. "Ne yapacaksın?"

Aylin fotoğrafı avuçladı, derin bir nefes aldı ve cevap vermeye hazırlanırken bir an için durdu. O an dünyadaki tüm sesler yavaşladı; yağmurun ritmi, Leyla'nın nefesi, kendi kalbinin atışı bir araya gelip tek bir nota haline geldi. Fotoğrafın köşesinden bir parça eski bant yapışkanı kabarmıştı; üzerinde siyah-beyaz küçük bir leke—kimin tükürüğüydü, kimin notuydu bilinmez.

Aylin, fotoğrafı gözlerine yaklaştırdı. Minik gözler, hafifçe aşağı doğru bakıyordu; sanki bir yetişkinin gölgesi altında kalmış ama yine de bir şey arayan bakıştı. O bakıştan bir tanıma perdesi geçip geçti. Aylin parmağını fotoğrafın kenarına nazikçe sürttü; fotoğrafın dokusu, zamanın dokunuşunu taşıyordu.

Ve o anda, cüzdandaki küçük resimdan çıkan bir şey oldu: fotoğrafın arkasına çizilmiş, neredeyse silinmiş iki harf fark etti—ama okunaklı değildi; bir kısmı yıpranmış, bir kısmı kapkara. Aylin başını eğdi, gözleri daraldı; o iki harf bir anahtar olabilir miydi? Bir isim, bir yer, bir zaman?

Leyla sessizliği bozmadan yaklaştı. "Bak," dedi, "bunu saklamak ne demek? Birinin bırakması... plan bir tuzaktan daha fazlası olabilir."

Aylin nefesini topladı. Fotoğrafı bir kez daha inceledi. Küçük çocuğun yüzü, bir sır gibi duruyordu; cevap bekleyen bir soru. Aylin anladı ki bu küçük kare, onun yalnızlığını sallayacak; hem zayıflık, hem bir kapı aralığıydı.

Parmakları titreyerek fotoğrafı cebine attı. Kalbi göğsünde bir taş gibi çarpıyordu. Eline aldığında fotoğrafın soğuğu cildinin altında dolaştı; sanki bir buz parçası, küçük bir çekirdek gibi. Kimin olduğunu bilmeden, o çocuğun bakışı onunla bir sözleşme imzaladı: öğren, ya da unutmanın cezasını çek.

Cümlelerin geri kalanı, atölyedeki lambanın cılız ışığında boğulurken, Aylin gözlerini kapadı ve bir karar aldı. Bu gece yalnız olacaktı; yalnız kalacaktı ama yalnızlığı bir kılıf gibi kullanmayacaktı. Planı devam edecekti. Ama önce, bu küçük fotoğrafın ardında ne olduğunu bulmalıydı.

Elini cebinden çekti; fotoğrafın köşesi hala gözüktü, bir sırrın ucunda asılı duran bir ip. Aylin, fotoğrafı parmak uçlarıyla tuttu, bakışlarını çocuğun yüzünde tutarak bir kelime söylemek üzereyken durdu.

O anda kapı çaldı; ziline gelen tıkırtı, yağmurun ritminden farklı, keskin ve acil bir çağrıydı. Aylin kapıya doğru yürüdü, ama cebindeki fotoğrafın soğuğu avuç içinde yankılanıyordu. Tek bir adımda hem yılların birikimi, hem yeni kurulan imparatorluk, hem de ne olursa olsun saklamak zorunda olduğu bir geçmiş vardı.

Kapıyı açmadan son bir kez fotoğrafa baktı. Çocuğun gözleri onu içeriden delip geçiriyordu. Aylin, sesini kestirmeden bir fısıltıyla sordu—kendine, fotoğrafa, dünyaya, kime olduğunu bilmeden:

"Sen kimsin?"