Kapı aralandığında, titrek bir ışık seli gibi odayı sardı. Aras, nefesini tuttu; bu anın yükü, kalbindeki ateşi körüklüyordu. Gözlerinin önünde, hem tanıdık hem de yabancı bir gerçeklik açılıyordu. Kardeşinin gölgesiyle birleşen karanlık, yaşam ve ölüm arasında ince bir ipte dans ediyordu artık.

Işığın içine adımını attığında, zihin dalgaları sarsıldı. İçeride soğuk ve sessiz bir hava vardı; ancak bu sessizlik dişe dokunur bir gerilimin sessizliğiydi. Aras’ın kasları gerilmiş, ruhu sardunyalar gibi diken diken olmuştu. Karanlık, düşmana yaklaşırken nefesini bile tutturuyordu.

“Mert…” diye fısıldadı Aras, kelimeler boğazında düğümlendi.

Karşısında, alnından hafif bir ter damlası süzülen Mert Karan duruyordu. Gözlerinde buzdan korkutucu bir ateş, dudaklarında ise acımasız bir tebessüm vardı.

“Aras,” dedi Mert, sesinde hem tanıdık bir samimiyet hem de ölümcül bir tehdit vardı. “Bugün, dünya bizim kurallarımıza göre biçimlenecek.”

Aras’ın parmakları kasıldı; bileği itilmiş bıçağın soğukluğunu düşürdü ama unutmadı. İçinde bir şey kıpırdadı, yıllardır gizlediği gücün kıvılcımları yüzeye çıktı. “Hayır, Mert. Bugün, yaşamak ya da ölmek arasında çizilecek çizgi burada, şimdi belirlenecek.”

Mert, ağır adımlarla yaklaşırken, etrafındaki toz bulutları hafifçe yükseldi. Burası, dünyadan kopmuş, her şeyin değersizleştiği bir arenaydı. Çevredeki harabeler, kıyametin anlamsızlığını adeta haykırıyor, ancak bu ikisi dışındaki herkes için ölümün en yakın tanığıydı.

“Sen hala geçmişin esiri oldun,” dedi Mert. Ve birden o an geldi.

Gözlerinde kıvılcımlar parladı. İki adam birbirine kilitlendi; zaman sanki dondu ve sadece kalp atışlarının yüksek tınısı duyuldu. Aras tam ileri fırlarken, Mert beklenmedik bir hamleyle sıyrıldı ve sarsıcı bir darbe indirdi.

Darbenin gücü, Aras’ı birkaç adım geriye savurdu. Avuç içi yanıyordu, dudaklarında kan tadı vardı ama gözlerinde sönmeyen bir ateş vardı hâlâ. Savaş yeni başlıyordu.

“Bunu durdurmalısın,” dedi Aras, soluk alıp verirken. “Bu kıyametin sonu, senin zaferin olamaz.”

Mert soğuk bir gülümsemeyle karşılık verdi: “İktidar senin oyunun değil. Bu dünya, yeniler için yaratıldı. Ve sen, eskiyi temsil ediyorsun.”

Bir an için sessizlik çöktü. Sonra Mert, birdenbire yere doğru eğilip, topraktaki bir parçayı kaptı. Göz açıp kapayıncaya kadar, sırrını gerçekleştirmek için harekete geçti.

Aras kalbine yansıyan atımın ritmine uydu, kaslarını topladı ve gözlerindeki güç parıltısını yükseltti.

“Oyun değişiyor, Mert.”

Ama o anda, yerdeki toprak aniden çatladı ve içinden çıkan şey dünya için yeni bir kâbusun fitilini ateşledi.

---

Bölüm burada sona erer.