Gökyüzüne karışan uğultu, sanki yerin altından kopup gelen bir canavarın derin homurdanışıydı. Ömer, içindeki kopkoyu sessizliği dinledi; o an sanki dünya nefesini tutmuş, her canlı kaderin çarkında sıkışmış gibiydi. Gözlerini açtığında, etrafındaki sessizliğin ağırlığı neredeyse boğucuydu.

Göğün mavisi solmuş, puslu gri bir örtüye dönüşmüştü. Kuvvetli bir rüzgar, kalın ağaç dallarını usulca sallarken arkasında kuru yaprakların çıtırtısını bıraktı. Yeşillikler, pırıltılı büyü enerjisinden arınmış, doğal renklerine dönmüştü. Ancak bu doğallığın altında, Ömer’in kalbinde kıvılcımlar çakıyor; geçmişin gölgeleri bir kez daha üzerine çörekleniyordu.

Ayaklarının altındaki toprak gevşemiş, hafifçe titriyor gibiydi. Dar ve kıvrımlı orman patikasında, yerde kırılmış küçük dallar, taze ayak izleri işaret ediyordu. “İzler…” diye düşündü Ömer, gözleri hızla kıvrılan patikaya odaklandı. Uzun zamandır kaybolsa da ormanın derinliklerinde yaşayan karanlık bir sır­tikinin varlığını hissediyordu. Varkos’un hizmetkarlarından biri. O adamın izini bulmak, ona ulaşmak, Ömer’in yenilmez amacıydı.

Ayak izi, ormanın derinliklerinde dalgalanan yosunlu kayaların yanına kadar devam ediyordu. Ömer’in parmakları, cebinde gizlice taşıdığı ay yıldız şeklindeki tılsıma dokunurken kalbinin ritmi hızlandı. Bu tılsım, hem geçmişinin anahtarı, hem de yeni kaderine açılan kapıydı.

Birdenbire, göğsünde garip bir ağırlık hissetti. Nefesi daraldı; büyülü enerjinin ince titreşimleri, ayak izlerinden yayılan karanlık aurada dans ediyordu. Kollarını hafifçe kaldırıp havayı hissedince, yanındaki rüzgarın içinde adeta görünmez bir tuzağın detaylarını algıladı. “Tuzağa düşmek istemiyorum,” dedi kendi kendine, sesinde hem kararlılık hem de hafif bir çekingenlik vardı.

Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, her adımda çevresindeki sesler daha da keskinleşti. Yaprakların fısıltısı, uzaktaki bir baykuşun ötüşü, hatta yerden yükselen nemin kokusu—hepsi birbiriyle örülmüş ince bir iplik gibi geriliyor; Ömer’in dikkatini biran için bile elden bırakmasına izin vermiyordu.

Patika, sonunda ıssız bir açıklığa çıktı. Burada eski, yarı yıkılmış bir taş duvar yükseliyordu. Kapının parçaları, zamanla ağırlığını yitirmiş, büyüyle mühürlenmiş ancak karanlık bir güç tarafından korunuyordu. Ömer, gölgesinin duvara düşmesini izlerken derin bir nefes aldı.

Tam o anda, birdenbire çevresindeki hava öyle ağırlaştı ki, nefes almak zorlaştı. Zehirli bir his yayıldı damarlarına; tuzağın tam ortasında olduğunu anladı. Öne doğru atılırken derin bir fısıltı duyar gibiydi, sanki ağaçların dalları bile ona suskunluk mesajı gönderiyordu.

“Buraya kadar, Ömer…” diyen soğuk bir ses kulaklarına çarptı.

Etraf karardı. Gözlerini kırpmadan karşısına baktı; aniden ortaya çıkan gölgede kıvrılan siluet, tanıdık ama korkunçtu. Lord Varkos’un hizmetkarı, sinsice gülümsüyor; tuzağın ilmeklerini Ömer’in etrafına örüyordu.

Ömer’in yüreği sıkıştı. Karanlık ormanın içinde, kaderinin iplerinin çekildiği bu an, ne pahasına olursa olsun mücadeleyi gerektiriyordu.

Ve tam o anda, ay ışığı siluetin yüzüne vurdu; bir an için gözleri birbirine kilitlendi.

“Beni burada bitirebileceğini mi sanıyorsun?” Ömer’in sesi, ölümcül sessizliği delip geçti.

Ama hizmetkar, sadece küstah bir tebessümle cevap verdi: “Bu sadece başlangıç... Kader seninle alay ediyor.”

Ömer’in gözlerindeki ateş, yavaşça büyüdü.

Ve tam o anda... bir dizi gizli ok, görünmez ipler tarafından çekilerek ona doğru fırladı.

Kalbini ağzında hissediyordu.

Gelecek, bu tuzaktan nasıl çıkacağına bağlıydı.

---

İlk izler, onu karanlık bir oyunun en derin noktasına çekmişti.

Ve Ömer, şimdi kayıpların arasında, bambaşka bir sınavla karşı karşıyaydı.

Devam edecek…