---

Nefesi hâlâ kesik, terli avuçları titreyerek göğsüne bastırıyordu Ömer. O çaresiz güç, avuçlarından kayıp gitmişti. Yüreği, bir an için paramparça oldu ama zaman yoktu. Karanlığın kıvrımlı elleri onu yutmaya çalışırken, eski bir hafıza iskeleti kadar ağır bastı zihninde.

Soğuk taş zemin üzerine eğildi, dizleri titrerken gözlerini kapadı. Mentolumsu bir rüzgar esiyor, ruhunun kırık plaklarını karıştırıyordu. Karanlık dahi olsa, umut hala bir kıvılcımdı. İçinde saklı kalan ufak parça bile, yeniden doğuşun tohumlarını taşıyordu.

Kalktı. Parmak uçlarıyla eski kadim kitaplardan birini çekti büyük ahşap masadan. Sayfaların sararmış yüzeyinde tuhaf, kıvrımlı harfler dans ediyor, büyünün gizemli ritimleri yankılanıyordu. Fısıltılar, sana yolu göstereceğim der gibiydi.

Bir sayfa çevirirken, gözleri eski, solmuş bir haritaya takıldı. Efsanevi Kayıp Şehir… Öyle duyulmuştu, anlatılmıştı. Ama kim bilir kaç kişi ulaşabildi buraya? Ömer’in kalbindeki bilinmezlik, ona adeta zorla işaret ediyordu: Buraya gitmeliydin.

Haritanın üzerindeki çizgiler, karmakarışık büyü işaretleri ve silik çizgiler arasında bir yol gösteriyordu. Gölgelerle dolu bir ormanın derinliklerine, kıvrımlı nehirlerin ötesine; unutulmuş zamandaki o şehre...

“Bu şehir… sadece efsane değil. Burası, kaderimin ipuçlarını üzerimde saklıyor,” dedi Ömer, sesi gecenin ürpertiyle dolu.

Gözlerini kaldırdığında, üzerindeki kadim büyü işaretleri parlamaya başladı. Parçalanmış dünyası yeniden şekil alıyor, kekremsi bir ümit içini ısıtıyordu. Ancak Varkos’un gölgesi hâlâ ağırdı. Zihnindeki karmaşa, onun oyununun sadece bir parçasıydı.

Kemerinden kılıcını çekti. Soğuk metal, teninde canlandı; adeta ruhunun uzantısı gibiydi şimdi. Haritayı katladı, sırt çantasına yerleştirirken dudaklarında kararlı bir ifade vardı. Geçmişe ve geleceğe açılan kapı burada, kayıp şehirdeydi.

Adımlarını karanlık koridorlarda, eskinin fısıltılı hayaletleri arasında hızlandırdı. Her nefes alışında kalbinin ritmi, taşların arasında yankılanıyordu. Önünde yıkık taş duvarlar, arkasında belirsiz bir dünya vardı.

Ormanın sınırına ulaştığında, gece çığlıkları kulağına uğuldadı. Yapıların gölgeleri, insan yüzlerini andıran eski heykeller gibi karanlığa bakıyordu. Hepsi bir sır, hepsi bir bekleyiş içindeydi.

“Burada… kaderini değiştirmenin yolu saklı,” diye fısıldadı Ömer kendi kendine.

Nehir kenarından geçerken, suyun altında parıldayan eski metal bir anahtar gördü. Elini uzattı, buz gibi suyu hissetti; kalbine dolan ürpertiyle anahtarı kapıp cebine koydu.

Adım adım, şehir merkezi derinleştikçe sırlar yoğunlaştı. Her taş, her ezilmiş yaprak, kıymetli bir ipucu gibiydi. Gözlerindeki keskinlik artarken, birden durağanlaştı.

İşte oradaydı. Şehrin tam kalbinde, yuvarlak bir platform vardı. Ortasında devasa bir taş yer alıyordu, üzeri binlerce yıldır süren toz ve yosunla kaplıydı. Ama taşın yüzeyinde bozulmamış, büyülü semboller parıldıyordu.

Ömer ısrarlı bir şekilde taşın önüne çömeldi. Parmaklarıyla sembollere dokunduğunda, sıcak bir enerji yayıldı etrafa. Sanki kehanetin kendisi, şehri kendi varlığından ayırıyor, altındaki sırları uyandırıyordu.

“Nihayet… buradayım,” dedi içine işleyen bir sesle.

Bir an için dünya sessizliğe gömüldü. Sonra hafif bir tıkırtı duyuldu. Taşın ortasındaki semboller sallandı ve açılarak içinde gizlenmiş eski bir metal kutuyu ortaya çıkardı.

Ömer derin bir nefes aldı, gözlerinin içine gölge düştü. Kutuyu eline aldığında, üzerindeki işlemeler hareket etmeye başladı, ardında yorucu ve tehlikeli bir geleceğin yankısını bırakarak…

Tam o anda, uzaklardan yumuşak ama kesin bir ses duyuldu:

“Onu orada ne yapıyor?”

Ömer başını kaldırdı. Karanlık arasında, tuhaf bir figür beliriyordu. Gözleri alev gibi parlıyor, dudaklarında tehdit dolu bir gülümseme asılıydı.

Bir anlık sessizlik.

Ve kader, acımasızca yeniden parçalanmak üzereydi.

---

(Devam edecek…)