Ömer’in gözleri, ansızın karanlıktan kurtulup ışığa alışmaya çalışıyordu; ancak bu ne tanıdık bir odanın ne de bildiği bir yerin ışığıydı. Kafasının içinde çınlayan uğultu, kalbinin ritmiyle yarışıyor, her saniye artan bir yük gibi omuzlarına çökerken etrafı yavaş yavaş fark etmeye başladı.

Nefes alıyordu, evet. Soğuk, nemli toprak kokusu sinmişti ciğerlerine. Başını ağır ağır kaldırdığında, kasların onu dinlemediğini anladı. Ellerini yumruk yapmaya çalıştı ama güçsüzlük dudaklarını kıvrıttı.

“Burada… nerede burası?” diye mırıldandı öksürerek.

Çevresine bakındı. Güneşin altına vurduğu ince yapraklardan süzülen ışık huzmeleri, devasa ağaçların oluşturduğu yeşil bir kubbeden süzülüyordu. Rüzgar, yaprakları hışırdatıyor, hafifçe yanan odunsu bir koku taşıyordu havaya. Gözleri, eski masallardaki, ancak hiç görmediği kadar gerçek olan o gizemli ormana ait ağaçları taradı.

Bir an önce doğrulmaya çalıştı. Dizlerinin altındaki yosun yumuşacıktı ama serindi; üzerinde eskimiş, kirli kıyafetler vardı. Yüzündeki çizgiler ve kir, bedeninin eskisinden farklı olduğunu haykırıyordu. Parmaklarını inceleyerek bakmaya çalıştı – garip, neredeyse parıltılı bir damar ağı, tenin hemen altında, hafifçe ışıldıyordu.

Kalbi birden hızlandı.

Nasıl olmuştu bu? En son anı, o ateşin içinde yanarken hissettikleri, gözlerindeki karanlık ve ardından gelen boşluk. Sonra—daha önce okuduğu o eski destanlardan esinlenmiş gibi, kaderin ona yeni bir şans verdiğini fark etti.

“Kader… yeniden… bana mı?” dedi boğuk sesle.

Tam o anda, içindeki bir şey kıpırdadı. Başlangıçta hafif, zararsız bir fısıltı gibi; ardından büyüyen, yavaş yavaş belirginleşen bir güç. Ellerinin avuçlarında, sanki eski bir ateş yeniden canlanıyordu.

Ömer refleksle ellerini birbirine sürtüp, gözlerini kapattı. O gücü anlamaya, kontrol etmeye çalıştı. Gizemli bir sıcaklık yayıldı parmaklarından dirseklerine. İçindeki enerjiyi hissedebiliyordu—bir tehlikeyle birlikte gelen yeni bir doğuşun habercisi.

“Bu ne? Neden ben?” diye fısıldadı, yüzü terle kaplı. Göğsünde yükselen gürültü, sadece kalbi değil, aynı zamanda ruhunun derinliklerindeki bir çağrıyı da yansıtıyordu.

Uzaktan, kuşların ıslığına karışan, hafifçe sürtünen metal sesi geldi. Ömer hemen doğruldu; ağacın gölgesinde, titrek adımlarla bir figür belirdi.

“Kim var orada?” diye seslendi Ömer, sesinde hem korku hem de meydan okuma vardı.

Öne çıkan karanlık şekil yavaş yavaş netleşirken, uzun siyah pelerinli, yüzü gölgelerle örtülü biri görünüyordu. Büyük ve kasvetli, atmosferde ağır bir baskı yaratıyordu.

“Sen… Ömer Yılmaz,” dedi adam, derin ve iğrenç bir sesle. “Taşranda kaybolan ruhların yankısı, yeniden dirilen felaket.”

Ömer’in içinden bir şey soğuk bir buz gibi indi. Bu adam, yani Lord Varkos Karanlıkkan, kaderini değiştirecek düşmandı. İçinde henüz çözülmemiş sırlar ve gücün izleri vardı. Ve şimdi, işte bu an, o sırların ışığı yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlıyordu.

O an, bir güç dalgası tekrar yükseldi Ömer’in içinde; pelerinli adamın bakışlarıyla sanki ona meydan okuyordu bu güç. Parmağında bir kılıç belirdi, fakat Ömer’in zihninde başka bir rehberliğin yankısı vardı: “Öfke değil, bilgelik kılıcını kuşan.”

“Beni kim olduğumdan alıkoyamazsın,” dedi Ömer, sesi şaşırmış ama keskinleşmişti. “Yeni hayatımda, kendi kurallarımı yazacağım.”

Sarsıcı bir sessizlik çöktü. Ormanın derinliklerinden gelen uğultu, bir fırtınanın habercisiydi.

Ve tam o sırada, Ömer’in avuçlarından çıkan parıltılı bir ışık huzmesi, pelerinli adamın suratı önünde yükseldi.

Gözler açıldı, güç uyanıyordu.

Ne olduğunu, nereden geldiğini anlamak için çok az zamanı vardı.

Kapının aralığında, kaderin yeni bir sayfası kendi elleriyle yazılmaya başlamıştı.

---

Ömer’in içinde, eski hayatının hantallığına rağmen, yeni bir ateş kıvılcımlanıyordu. O anda anladı: ölüm sadece son değil, bir başlangıçtı. Ve şimdi, kaderin kapıları ardına kadar açılmıştı. Önünde uzanan yolda, unutulmaz bir mücadele başlamak üzereydi.

Ama bu mücadelede sadece kendisi değil, yeni dünya da değişecekti.

Ve o güç — o gizemli, beklenmedik güç — hareketlenmeye başlamıştı.

Ömer’in kalbi, kaybolan ruhların yankısıyla, yavaşça ama kesinlikle atmaya devam ediyordu.

*

Ve tam o anda, ormanın sessizliği çiğnendi. Derinlerde, karanlığın içinden bir çığlık yükseldi. Ömer’in gözleri devrildi, elleri titredi. İçindeki güç kontrolden çıkmak üzereydi.

Bir fısıltı duyuldu. “Kader seni çağırıyor, Ömer.”

Ve o an, toprak altındaki gizemli bir sızlama ile, kaderin yeni parçalanışı başlıyordu…

---

— Bir sonraki sayfada, Ömer’in içinde uyanan gücün gerçek ne olduğunu keşfedeceksiniz.