Sahnede durduğum o saniye, şehrin tüm nefesiyle aynı ritmi paylaştığımı hissettim. Kalbim göğsümde bir saat gibi tıkırdadı; tık, tık, tık. Perdenin arkasında bir çığlığın boğazında düğümlendiğini duydum; herkesin bekleyişi hava gibi yoğundu, tadı metalik ve tuhaftı.

Son bir nefes çekip bıraktım. Yağmur dışarıda hâlâ çatırtıyla düşüyor, neon ışıkları yağmur damlalarını sayarcasına aralıklarla titriyordu. O anın ardından, sahnenin ışıkları sönerken bir boşluk açıldı göğsümde — boşluk değil, bir kapı gibi; gıcırdayan zaman kapısı.

Kasım yağmuruna karışan lastik ve yağ kokusu, hâlâ üzerimde geziniyordu. Ellerim titredi. Titremenin sebeplerinden biri soğuk, diğeriyse geçmişin ağır kokusu: Leyla'nın kulak hizasındaki saçlarının o tuzsuz kokusu, çocukken sakladığı sakız kutusunun metalik sesi. O fotoğrafın etrafındaki üç kadının dudaklarının şekli hâlâ zihnimde oyuluyordu; dua mı, yoksa başka bir ritüel miydi, çözememiştim.

Perdenin arkasındaki kalabalığın uğultusu yavaş yavaş uzaklaşırken, ben arkamı döndüm ve kulisten çıkıp merdivenleri indim. Her adımım bir tıkırdama daha ekliyordu; ayakkabımın tabanındaki metale yağmur damlalarının ritmi vuruyordu. Aşağıya inerken, çevremdeki ışıkların gölgeleri saat dişlileri gibi kıvrılıyordu. Bir sokak lambasının altındaki gölge, uzun bir işaretçiye benziyordu.

Sığınak, sıkıştırılmış bir apartmanın üç kat altındaydı. Kapıyı açtığımda paslı bir kilit inledi; kilidin iğnesi bana deney odasının soğuk metalini hatırlattı. İçeride hava daha yoğundu — eski elektroniklerin, kahvenin ve birkaç sigaranın karışımı. Masada, taşıdığım modülün kılıfı düzgünce duruyordu: küçük, çakıl taşından ağır, içinden zaman sızıyormuş gibi bir his veren cihaz.

Kılıfı açtım; doku önceki geceyi, kaçamak planları ve uykusuzluğu taşıyordu. Modül, parmaklarımın arasına soğuktan kâh sıcaklığa geçiş yapan bir madde gibi yapıştı. Üzerinde, ChronoCorp’un protokol etiketi kesilmiş, yerini kendi el izlerim doldurmuştu.

Cihaza elimi götürdüğüm anda, parmak uçlarımda tanıdık bir acı yırtıldı — o acı, deneyin ilk ödediğimiz bedelinin elektriksel yankısıydı. Bir an gözlerim karardı; arkamda tekrar çocukluğumuzun sessiz gecesi belirdi; Leyla yastığının altından çıkardığı bozuk saatlerle oynuyordu. O anın bağırışı yoktu; sadece küçük metal parçasının tıkırtısı zamanın hücrelerine işlemişti.

“Eren, dikkat et,” diye fısıldadım kendi kendime. Sesimin titremesi, modülün mikrofonunda yumru gibi yankılandı. Kendime yalan söyledim: Bu sefer fark olacak, dedim. Bir şey bulacağım. Yalanım, kısık bir umutla süslendi; umut ağırlığını omuzlarıma bıraktı.

Modülü masaya yerleştirdim ve eski bir terminalin soğuk ekranını açtım. Terminal, ChronoCorp’un alt sistemlerine uzaktan erişim için kullanılan, meşhur "kara delik" arayüzünün basit bir taklidi gibiydi. Ekran, zaman damgası kırıntılarıyla çamurlaşmıştı; her bir satır, başka bir hayatın kürek çektiği izler taşıyordu.

Bağlantıyı kurarken, ağda bekleyen alarm sistemlerini düşündüm. ChronoCorp’un ağları, tıpkı şehir gibi bir bekçi ordusuna sahipti; Saatçiler — hem yazılım hem de canlı — her an izliyordu. Benimki gibi küçük bir boşluk açmak, kedinin kuyruğunu çekmek gibiydi: tehlikeli, ama eğer doğru çekilirse bir fare çıkabilirdi.

Terminal ekranına parmaklarımı koydum. Ellerim soğuktu ama parmak uçlarım modülün dokusunu tanıyordu; her bir düğme bir ritmi başlatıyordu. İlk nüfusu bıraktım: hataları kasıtlı olarak yerleştirecek, sonra onları izole edecektim. Bir yanıltma, bir çetelesi eksik zaman paketi düşürecek, saatçiler bununla meşgul olurken ben diğer kısımdan içeri süzülecektim.

Modülün sesi, kulağıma bir tüy gibi düştü. "Çekirdek hazır," dedi; tiz, ama içine sıcaklık da karıştıran bir kadın sesi. Sesi tanımıyordum; modül son günlerde benimle konuşmaya başlamıştı sanki. Belki de yalnızlığın sesiydi. Cevap vermedim; onun yerine kodları beş parmakla okudum.

İlk paket atıldı. Ağın katmanları cevap vermeye başladı; küçük bir dalgalanma, bir yılanın derisinden çıkardığı bir tıkırtı. Terminal ekranında, yeşil çizgiler geçici olarak sarktı. Saatçiler uyarılarını fısıldadı: "Anomali: küçük zaman kayması."

Kalbim kasıldı. Burası, küçük bir boşluğun açılmasının sınırlarıydı — ne çok ufak, ne de çok büyük. Ben doğru dengeyi arıyordum: Leyla'nın izini sürecek kadar geniş, ama alarm filizlerini harekete geçirmeyecek kadar küçük.

İkinci paketi attım. Bu kez modül başka bir solukta yankı verdi; ekran kısık bir beyaz çizgiyle titredi. Bağlantı, zaman damgalarını ödünç alıyordu; ben birkaç kırıntı çekiyordum: bir tarih, bir yüz, belki bir ses. Eğer şanslıysam Leyla'nın varlığına dair bir iz çıkardı oradan.

Saatçi yazılımlar tepki verdi: bir dizi küflü, eski komut; ama modülüm bunları önceden bilirdi. Bir gölge gibi, onlara sahte bir saat yaprağı attım; sahte damgalar, sahte anılar. Onlar peşinden koştukça, benim açtığım aralık daha da netleşti.

Ekranda küçük bir çizgi belirdi; o çizgi, aradığım boşluğun sınırlarını işaret ediyordu. Nefesimi tuttum. Dışarıdaki yağmur gömleğimin omuzlarına vuruyor gibiydi; her damla bir saniye kadar kalıyor, sonra akıp gidiyordu. Zamanın ağırlığı, parmak uçlarımın altındaki plastiğe yapışıyordu.

Bir ses daha geldi; bu sefer sabah radyosunun donuk bir yankısı gibiydi: “İzinsiz erişim denemesi tespit edildi. Protokol: Saatçi-Üç devreye giriyor.” Ekranın köşesinden kırmızı bir uyarı lambası yanıp söndü. Umarım dişimden kan gelmez diye düşündüm ama zaten kan gelmişti; geçmişten kalan bir yara gibi, hep burada akıyordu.

Hızlanmam gerektiğini biliyordum. Her saniye, ağdan kopan daha fazla gölge bana çarpıyordu. Parmaklarım artık daha keskin, daha emin hareket ediyordu; modül titrek bir ritme girdi, ama ben onunla senkron oldum. Bir şarkı mırıldandım — Leyla'nın eskiden söylediği bir satır — içimde bir dua gibi.

Ve sonra oldu: ağa girmiş, bir klasör listesi akmaya başladı. Küçük adımlarla, dosya isimleri ekranda yürüdü; her biri bir kapak, bir kutu. Çoğu isim kurumsal, kuru: "Operasyon Raporu 09", "Zaman İstikrarı - Bölge 4", "Subjektif Hafıza Arşivi."

Parmaklarım titredi. Gözlerim satırları taradı; isimler birer birer kaydı gözümün önünden. Nefesim kısa kısa kesiliyor, bir deliğin kenarına ilerliyormuş gibi hissettim. Modül, bana hiçbir şey söylemiyordu; sadece soğuk bir başarı memnuniyetiyle pırıldıyordu.

Listede ilerledim. Bir isim daha geçti; kısa bir kod, belirsiz ama dikkat çekici: "KR-117 - Harici Bağlantı" Geçtim. Bir diğeri: "Lojistik - Zaman Halkası" Geçtim.

Ve tam o anda, bir küçük görüntü yansıdı ekranın kenarında. İstanbul'un yağmurdan ıslanmış taşlarını hatırlatan bulanık bir fotoğraf. Küçük, kahverengi saçlı bir yüz belirdi — değil, görüntü çok soluktu, yüz net değil. İçimde bir şey, çocukluğumuzda Leyla'nın dolabının arkasına sakladığım fotoğrafa benzediğini söyledi.

Gözlerim istemsizce daraldı. Fotoğrafın kenarında yazan isim ince bir fontla yazılıydı; simgeler, kodlar ve ardından bir kelime. Parmağım, fare yerine kayarak tedirgin bir şekilde üzerine gitti; ekran hafifçe titredi. Modülün ışığı maviye döndü; küçük bir uyarı: "Derinlemesine erişim isteniyor."

Bir an her şey susmuş gibiydi. Sığınakta bulunan tek ses, modülün içindeki soğuk fanın uğultusu ve dışarıdaki yağmurun ritmik çarpmasıydı. O an, geçmişin bastırdığı tüm suçlar ve fedakârlıklar yüzüme çarpıverdi; kendimi suçlu hissetmemiş olmamın suçluluğu kadar ağır bir birikim.

Neden buradaydım, diye sordum sessizce. Kendime verdim cevabı; Leyla. Ama cevap, yanında başka bir gerçeklik taşıyordu: deneyin parçasıydım ben. Şimdi açtığım her delik, benim eski hatalarımdan birinin yankısını getiriyordu. Eğer Leyla oradaysa, belki de beni affetmeyecekti. Eğer oradaysa, belki de hâlâ döngünün bir köşesinde zincirlenmişti.

Erişimi derinleştirdim. Ekran üzerinde klasörler açıldı, içlerinde kısa notlar, saat damgaları ve küçük kod paketleri vardı. Bir tanesi, diğerlerinden daha farklıydı: adının yanında küçük bir not — "Gizli: Bekleme Listesi". Gözlerim noter edilecek şeyler gibi taradı satırları: tarih, saat, bir koordinat dizisi.

Koordinatlar İstanbul'un bir bölgesine işaret ediyordu — altşehir, endüstriyel bir hat; benim bildiğim, Leyla'nın en son göründüğü bölgeyle paralel düşüyordu. Kalbim istem dışı bir sıçrama yaptı. Modülün içinde bir sıcaklık yükseldi; elektronik gözyaşlarına benzer, ince bir titreme.

Ekranın sağ üst köşesinde sembolik bir ikon belirdi: bir klasör simgesi, üzerinde küçük bir fotoğraf minyatürü. Fotoğraf minyatürünü büyüttüm. Yüz netleşmeye başladı; bir burun, bir çene, bir gülüşün gölgesi. Tanıdık bir göz çizgisi vardı — Leyla'nın gözlerinin arkasında beni bulmuş olabileceğim o davetsiz tanıklık.

Düşmemeliydim. Bir kez daha hata yapamazdım. Ama parmaklarım zaten fareyi hareket ettirmişti: klasörün adı tiksinç bir şekilde açığa çıktı.

İsim tek satırdı. Bir kod, ardından bir isim. Göz bebeklerim genişledi; bir kelime orada duruyordu, hem kurumsal hem de kişisel. Bir küçük isim, çarpıcı bir hitap.

Ekranın kenarındaki uyarı ışıkları aniden kırmızıya döndü. Saatçinin gözü, benim ufak oyunumun farkına varmıştı. Modül fanı yüksek bir uğultuyla dönmeye başladı; soğuk hava yüzüme çarptı, bir alarmın nefesi gibi.

Ellerim titredi ama fareyi çekmedim. Klasörün adı tekrar gözlerimin önüne düştü — harfler bir zincirin halkaları gibi birbirine dolanıyordu. Parmaklarım klavyeye bastı; bir komut, bir yedekleme, hafif bir yankı. Amacım bilgiyi kopyalamak değildi; amaç bir delik açıp Leyla'nın varlığının izini sürmekti.

Bir iç ses bağırdı: Kapat, şimdi kapa. Ama başka bir ses, daha inatçı bir çocuk sesi, Leyla'nın geçmişteki mırıltısı, "bulabilir misin abi?" dedi. O ses, zihnimin karanlık bir köşesinden bana tutunmuştu; gerçekti ya da sahte, cevap bekliyordu.

Ekranın ortasında klasör adı titredi. İçindeki küçük ikon, neredeyse göz kırpar gibi parladı. Ben gözlerimi kısmış bir halde okudum.

Adını tekrar okumaya çalışırken kalbim bir başka ritme geçti. Her satır bir anıydı; her anı bir suçlama. Modülün hafızası, benim hatırlamak istemediğim bir hikâyeyi fısıldadı: deneye katılmışım, kendi ellerimle zaman kırıntıları bırakmışım. Bu yüzden buradaydım; bu yüzden her delikte bir yüz arıyordum.

Ekranın kenarındaki kırmızı uyarı ışıkları daha da parlarken, kulaklarımda çınlayan bir ders zilinin yankısı vardı. Ve o an, klasörün adının son harfini okurken, dünya küçük bir duraklama yaptı. Tüm zamanlar, bir solukluk için çekildi. Önümde duran o dijital boşluk, bana Leyla'ya ait bir iz sunuyor muydu?

Boşluk, Leyla'nın varlığını gösteren bir klasörün adını mı taşıyor?