Ve modülün üzerinde benim parmak izlerim değil de bir tarih var mı?

Tarihin keskin, soğuk harfleri parmaklarımı yaktı. Bir anda bütün koridorun ağır nemi, yağmurun camlara çarpan ritmi, ChronoCorp logosunun mavi ışıltısı—hepsi bir araya gelip yüzüme çarptı. Nefesim deli gibi hızlandı; ciğerlerimi çekişimle doldurduğum hava tuzlu, metalik bir tat bıraktı.

Adımlar daha da yaklaştı. Işığın bükülüşü koridor boyunca oradan oraya oynadı; ayak sesleri, yüksek topuk birinin, belki iki kişinin. Kalbim kulaklarıma vururken ellerim istemsizce modülün kenarına bastı; plastiğin soğukluğu parmak izlerimin yerine tıpkı bir ayna gibi bir tarih yansıtıyordu. 12.11.2093 — bugünün değil. Ya da bugünün ama yıllar sonra gibi. Tarih üzerinde parmaklarımı sürttüm. İzlerim yoktu. Başka bir el buraya dokunmuştu. Ya da zaman başka bir elle oynuyordu.

Koridorun ucunda bir gölge belirdi; küçük ve düzenli adımlarla gelen bir güvenlik ekibi. Üniformaları yağmur izlerine rağmen titizlikle ütülenmiş gibiydi; ChronoCorp damgası göğüslerinde parlıyordu. Birisi elindeki tablete bakarak konuşuyordu, sesi koridorun metalik yankısına karıştı.

—Bugün Mira konuşacak, değil mi? Başkanlık sunumu. Yönetim kurulu canlı yayın istiyor. —Aynen. Herkes bekliyor. Basın üst katta. Halk ekranlarında yayınlanacak. Görünüşe göre "kurtarıcı imajı" varmış. —Kurtarıcı mı? Hah. Döngü bölgelerinde herkesin kahvaltısı aynı. Kahramanlık da nereden çıktı? —Paraya ve kontrolü halka vermeyecek kadar tehlikeli. Yönetim onayladıysa konuşması tek bir şey demektir: yeni düzen.

Sözler birbirine battı. "Döngü bölgeleri", "yeni düzen"—her kelime bir çivi gibi göğsüme saplandı.

Ben hareket etmeden kalmaya çalıştım. Kasığımda bildiğimden daha derin bir hafif ağrı vardı; hatırlamaya çalıştıkça gözlerin arkasında yeni bir görüntü beliriyordu. Laboratuvar. Beyaz ışık. Leyla küçük bir el, sersemlemiş bir bakış. Ve ardından kameraların arkasındaki putperest yüzler: Mira'nın gözlerinin soğuk kıvrımı, bir komutanın net kararlılığı.

Adımlar uzaklaştı; giysilerinin sürttüğü lastik sesi azalarak eridi. Koridor sessizleşti. Nefesim düzensizdi. Sağımdaki beton duvara yaslandım, dizlerim kaydı. Modülü tekrar inceledim; tarih hâlâ oradaydı, 12.11.2093, sabit, değişmez. Parmak uçlarımı tarihin içindeki sayılara bastırdım, tırnaklarım azıcık beyazladı.

Cihaz titreşimle hafifçe yanıt verdi; içinden çok düşük bir vızıltı geldi. Sistemler uyanıyordu. Bir an için modülün içinden bir ses geçti; çok uzaktan, bir fısıltı:

—Onay bekleniyor.

Fısıltı kayboldu. Benim içimdeki herkes bir kez daha sıçradı. Onay bekleniyor. Kim onay verebilirdi? Ve daha acısı, ben neden hâlâ onun onayına ihtiyaç duyuyordum?

Modülü kapattım. Dışarıdaki koridor ışığına doğru eğildim, yağmurun dalgalar halinde patlayan sesiyle birlikte şehir nefesini tuttu. ChronoCorp kulesinin camları uzaktan yıldız gibi parlıyordu; üst katlardaki pencereler birer göz gibi şehrin üstünü tarıyordu. Bir konuşma, bir imaj kampanyası, bir söz—şehrin ritmini değiştirebilirdi.

Kafamda bir plan çırpınmaya başladı. İzlenmekten kaçmak, tanık olmadığım bir tarihin neden orada olduğunu kurcalamak için zamana karşı yarışıyordum, ama Mira'nın sesi bugün her yerde olacaktı. Yönetim Kurulu sunumu, canlı yayın, hologram paneller—hepsinin ardında bir fikir vardı. O fikir, Leyla'nın kaldığı yerdeki kırılmayı onaylayabilir ya da daha da derinleştirebilirdi.

Çabucak yürüdüm. Adımlarımın sesi duvarlardan geri dönüyordu. Asansör boşluğunun yanında bir servis merdiveni vardı; merdiveni indim. Her basamakta yağmurun ritmiyle hafifçe titredim. Aşağı katta atıl bir depo vardı; eski mantık kartları, kırık ekran panelleri, ve benim için yeterli olan bir ekran—çalışan küçük bir yayın terminali.

Terminalı zorladım; şifreleri belleğimde sıraladım, parmaklarım hazırlığın alışkanlığıyla titredi. Ekran yavaşça canlandı; ChronoCorp'un iç ağına açılan dar bir pencere. Baş sayfada büyük bir afiş: Mira Saat'in yüzü, asymmetrical bir gülümseme, arkasında neon halkalar. Altında siyah harflerle: ZAMAN İÇİN SÖZ.

Ekrana dokundum. Sunum başlamadan önce prova görüntüleri akıyordu; kamera arkası operasyonun soğuk düzeni. Mira, sahnenin arkasında ceketini düzeltiyordu, ışıklar yüzünü sertçe kesiyordu. Onun hareketleri tam anlamıyla planlıydı; oyunculuk veya liderlik—artık ayrımı görmeyi öğrenmiştim. Bir anlık tebessümü, herhangi bir insan için zararsız bir jest gibi görünse de benim için bir fırtına habercisiydi.

Terminal üzerinden sukûtla dinledim. Dışarıdaki şehir birkaç ekran boyutu uzaktaydı; ama sesler oradan da geliyordu. Alt şehirdeki hoparlörler, üst şehirdeki büyük reklam panelleri, mahallenin küçük lokantalarındaki televizyonlar—hepsi aynı anda senkronize ediliyordu. Mira'nın sesi kameraya girdiğinde, benim içimdeki bütün damarlar daraldı.

Perde açıldı. Sahne devasa bir kubuk şeklinde aydınlatılmıştı; binlerce kişi, hatta milyonlarca ekran bu anı izliyordu. Kameralar kabloları boyunca vızıldadı; drone'lar gökyüzünde düzenli bir biçimde süzülüyordu. Mira sahneye çıktığında; rüzgâr gibi bir sessizlik çöktü. Işıklar yüzünü yırtarcasına ilerledi. Herkesin nefesi kesildi.

Canlı yayın, her radyoda, her ekranda tek dalga halinde yayıldı. Gözlerimi ekrandan ayıramadım. Mira'nın sesi ilk sözcükleriyle çarptı; şehre bir kılıç gibi indi.

—İyi akşamlar, İstanbul.

Sesi pürüzsüz, kontrollü, beklenilenden daha samimi. Bir komutanın halk önünde gülümsemesi gibi: sıcak, ama içinde hesap var. Onun sözleri bir kapı gibi açıldı; içeride yüzlerce ihtimal hapsolmuştu.

—Zaman, biz insanlar için bir araçtır, dedi.

Ekrandaki küçük grafikler, zaman halkalarının nasıl düzenlendiğini gösterdi. İzleyiciler bir anlık teknik bir bilgi bombardımanıyla karşılaştı; yaşıyla, suç kayıtlarıyla, kırılabilecek anlarla ilgili veriler akıyordu. Mira anlatırken jestleri bir matematikçi titizliğindeydi: elleriyle çizdi, noktaları birer birer işaretledi.

—Onu doğru kullanmak, bazen acı ister. Bazen kayıplar yaşanır. Bazen geri dönüp bakmak, yaraları daha derin açar.

Sözlerim ciğerlerimde bir düğüm oluşturdu. "Bazen" dedi. Mira'nın "bazen"i, benim Leyla'nın yüzüne batmış bir çakının adıydı. Emri verdiğim geceyi tekrar hissettim; soğuk lambaların altındaki steril hava; Leyla'nın dudaklarının beyazlaşması; benim kendi ellerime bakmam. Şimdi, o anın bir politik söylem haline gelmesi, benim için bir rezalet olmanın ötesinde bir ihanetin vücut bulması gibiydi.

Mira devam etti. Her kelime şehir tarafından özümseniyor, panellerdeki yüzler kayıyor, insanlar ya öfke ya da şefkatle tepki veriyordu. Bir grup genç bir köşede slogan attı. Bir taksi durağındaki adam başını sallayarak sigarasını eksiği olmayan bir ritimle çekti. Alt şehirdeki satıcılar işlerini yarım bıraktı, dronlar sessizce düşen yağmur damlalarını taradı. Herkes dinliyordu çünkü onun sesinde bir otorite vardı; yalnızca bir lider değil, zamanı şekillendiren bir profesyonel.

—Döngüler, bizim için bir zararı değil, bir fırsatı temsil eder, dedi Mira. Onları korurken — evet, korurken — bizim görevimiz sadece tekrarı sürdürmek değil, hataları onarmaktır. İnsan hafızası kırılgandır, duygular bizi yanıltır. Veri, soğuk karar verir.

Ekrandaki istatistikler yükselip alçaldı. Afişlerde Leyla'nın kaldığı döngü bölgesinin haritası geçti; numaralar, kodlar. Benim içimde bir ses daha yükseldi: "Leyla buradan geçebilir mi?" Yüzümde istemediğim bir umudun kıvılcımı yandı, ama aynı anda mide ağrısı da belirdi. Bu ne anlama geliyordu? Onarım mı? Yasak mı?

Mira'nın gözlerinde bir kıvılcım belirdi; kameralar ona yakın çekim yaptığında yüz hatları sertleşti. Gözlerinin rengi soğuk metal gibi parlıyordu. Bana bakıyor gibi geliyordu; belki de ekranın ötesindeki binlerce gözün hepsine eş zamanlı bakıyordu.

—Bunun adı sorumluluktur, dedi. Sorumluluk, kimseye acımadan karar verebilmektir. Biz kararları, sistemin doğrultusunda alıyoruz. Bazen bir anı saklanmalı; bazen bir anı silinmeli. Her iki durumda da nihai amaç toplumun güvenliği.

Her kelime açılmış bir kapı dahaydı. "Saklanmalı", "silinmeli"—Mira bir arı kovanının ortasına elini sokuyor, iğneleri seçiyordu. Aklımda Leyla'nın adı tekrar çınladı; suskunluğa davet edilen bir isim gibi.

Arkadaki kalabalıkta biri bağırdı: "Yalan!" Birkaç kişi alkışladı. Sloganlar yükseldi. Ekranın kenarında, bir haber bülteninde programın moderatörü Mira'ya soru yöneltti; politik mi bu, bir diktatörlük müydü? Mira, soruların sivri ucunu elinin hareketiyle kesti:

—Bu bir diktatörlük değil. Bu bir düzen. Düzensizlik olduğunda kaybederiz; kaybettiğimizde kimse geri gelmez. Biz geri getiren bir kurumuz. Bu sözde 'silinmeler'—eğer öyle adlandıracaksak—şehrin güvenliğini sağlamak için gereken operasyonel kararlar.

Eren, ter kokusunun tadını ağzında hissetti. Mira'nın "geri getiren" tanımı benim içimdeki yarayı daha da kanatıyordu. Gerçek şu ki ben onu geri getirmeye çalışıyordum. Ben bedel ödemiştim. Kendi geçmişimi, kendi suçlarımı, Leyla'nın kaybını—hepsini bir değiş tokuşta saklamıştım. Şimdi Mira, halkın gözleri önünde aynı şeyi haklı çıkarıyordu. Ama onun haklı çıkardığı, benim hayatımın temel taşını bir suç olarak yeniden tanımlıyordu.

Kendimi kontrol etmeye çalıştım. Ekranın alt köşesinde, izleyici soruları akıyordu. herkes Mira'nın tek bir cümlesini bekliyordu. Reklam panoları yavaşça onun sözünü bir başlık haline getiriyordu: ZAMANIN KORUNMASI. ZAMANIN KURBANLARI.

Mira bir adım geri çekildi. Sahnenin ışıkları yüzünü yumuşattı bir an için. Mikrofonun metal soğukluğu elinde küçük bir cetvel gibi duruyordu. Şehrin nefesi tuttu. O an herkes biliyordu ki konuşmanın o kısmı esas önemli olan parçaydı; tarihlerin, kayıpların, hangi anıların korunacağına dair sembolik noktaydı.

Kameralar bir kez daha ona yaklaştı. Her göz, her dizi ekranda onun ağız hafifçe aralanmasını bekliyordu. Aşağıda, alt şehirde, üst kattan daha sessiz ama daha derinde bir tedirginlik dolaşmaya başladı. Birkaç protestocu hazır, polisin köreldiği bir hat vardı. Drone'lar sırıtış gibi gökyüzünde dönüyor, sesi daha da büyütecekmiş gibi havada asılı kalıyordu.

Mira durdu. Mikrofonu daha sıkı kavradı. Tüm ışıklar ona dönmüştü. Yüzünde, labirent gibi katmanlaşmış bir ifade belirdi; soğuk, hesaplı, ama aynı zamanda bir çeşit yorulmuşluğun kırıntısını taşıyordu. Ekranın bütün köşeleri onun bekleyişini büyütüyordu.

Sahnenin derinliklerinde bir müzik yükseldi; bir davul, ağır, ritmik. Şehrin damarları gibi atıyordu. Mira derin bir nefes aldı. Sesindeki sarsılma hemen silindi; yerine net, polisajlı bir ton geldi. Chip'ler reklam panellerinde parladı. Alt yazılar birer birer belirdi.

Ve o an geldi. Mira'nın dudakları aralandı; binlerce ekran, milyonlarca kulak aynı anda bekliyordu. Mikrofonun başında bir gülümseme belirdi—korkutucu bir donuklukla.

—Bazı anılar...

Söz bitti. Herkesin ciğerleri aynı anda sustu. Ekran dondu; Mire'nın ağzından çıkan ilk kelime havada asılı kaldı, şehir bir kuşun kanadında titreşti.

Ve o kelimeyi tamamlayıp tamamlamadığı, sahnede duran binlerce insanın, alt şehirdeki kaçak saatçinin, Leyla'nın küçük fotoğrafına bakıp dua eden o üç kadının, benim kalbimin ne yapacağını beklerken—kelimenin sonunda kestiğim nefes kadar kesildi her şey.

Sanki zaman da onunla nefes tuttu.