Selin’in nefesi hala düzensizdi. Kalbindeki kıpırtı, boğazında düğümlenen kelimelerle birlikte bir gölge gibi sardı odayı. Deniz’in o soğuk, sorgulayan bakışları hâlâ gözlerinin önünde dans ediyordu.

Ayakta kalmaya çalışırken, parmakları masanın sert yüzeyine sıkıca bastı. O an, dünyadaki tüm ağır yüklerin omuzlarına binip çöktüğünü hissetti. Şimdi geri dönüşü yoktu. Sahte dostluklar, kırılmış sözler, ve en acısı... yılların ördüğü incelikli yalanlar.

Deniz, sessiz ve keskin bir jestle ceketinin düğmelerini kapattı. Odadaki havanın o anki soğukluğu başka bir mesaj taşıyordu. “Selin,” dedi, sesi alışılmadık derecede yumuşak ama içinde büyük bir kararlılık vardı, “Geçmişini saklayarak yürüyemezsin. İhanet ya ortaya çıkar... ya yok eder.”

Kalbinin derinliklerindeki ateş bir kez daha alevlendi ama bu kez içinde kırgınlık ve öfke de vardı. Selin, Deniz’in yüzünde bir şeyleri yakaladığını, ama her şeyi bilmediğini düşündü. Veya belki de, bildiği şeyi kendi avantajına çevirmeye çalışıyordu.

“Peki ya ihanetin asıl faili kim?” dedi Selin, sesinde titreyen bir umut ve meydan okuma. “Senin sandığın kişi değil… Olan bitenin arkasında çok daha karanlık bir yüz var.”

Deniz, gözlerini kısıp Selin’e baktı. “O yüzü ortaya çıkaracağız. Beraber.”

Ama Selin bildi ki, bu ‘beraberlik’ sözdeydi. Bu oyunda kim kazansa, sonuçta iki taraf da yanacaktı.

Tam o anda, kapı gıcırdayarak ağır adımlarla açıldı. İkisi de başlarını çevirip kapıya baktılar.

İçeriye giren kişi, yüzünde yılların soğukluğu ve kaybolmuş bir umut vardı.

“O kişi,” dedi oda sessizleşirken, “burada. Her şey o anın ardından değişecek.”

Ve odanın içindeki nefesler durdu.

---

Devam edecek...