Kapı aralanmış, içerideki gölge boynuma soğuk bir el gibi düşmüştü. Neon ışıklarının altından yükselen o sesin yankısı hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. “Kararlarını yeniden düşün.”

Dudaklarımın arasından çıkacak tek kelime ret olmalıydı; ama nefesim boğuk, kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki tüm damarlarımda ateş dolaşıyordu. Gözlerimi karanlığa dikip birkaç derin nefes almaya çalıştım.

Ama yalnızca bir adım ötede bekleyen gerçek, varlığımı parçalayıp yeniden şekillendirecekti.

Neon ışıkların kırmızısı, elimdeki eski-ama-yeni bilgi yığınına karışıyordu. KronaCorp—Adını duyduğumda boğazım düğümlendi. Annesim... bir bilim insanıydı o şirkette. Her şeyi yeni yeni kavramaya çalışırken yüreğimde, o zamana kadar sahte bir oyun gibi gördüğüm anılar aniden ağır bir taş gibi indi.

Kardeşimden çok önce, annem oradaydı. Ve ben, bilmeden onun yarattığı yapbozun en kritik parçasıydım.

Dosyayı açtım, ekranın soğuk ışığı yüzümde hayat buldu. Dosyanın içinde birçok belge, hesaplama tablosu ve yine de... bir anlam veremediğim şifreler vardı. Ama bu sefer sadece bilim değil, anılar ve gizemler iç içe geçmişti.

“Eren, buna hazır mısın?” Kendi sesim, gecenin sessizliğinde yankılanıyordu.

Parmaklarım terliyor, ekranın üzerinde kayıyordu. Belgenin sonunda bir satır ortaya çıktı:

“B5-Δ#9?!”

Bir kod mu? Ellerim titredi, çözülmemiş mesajın içinde bir karanlık saklıydı. Annemin geride bıraktığı yalnızca başarılar değil, aynı zamanda bilinmeyen bir savaşın anahtarı vardı.

Ama bu anahtar neden şifrelenmişti? Ve kim onu çözmeye çalışıyor?

Neon ışıkları, odanın soluk gri duvarlarına vururken, kalbimde kaskatı bir korku yerleşti. Bir an için gerçeğin kendisi gözlerimin önünde keskin bir bıçak gibi parladı.

Yine o ses duyuldu: “Kararlarını yeniden düşün, Eren.” Bu sefer fısıltı değil, meydan okuyordu.

Ve o anda kapıdan gelen ayak sesleri duyuldu.

Ellerim donuk, gözlerim ekranda gizemli kodda.

Kapı yavaşça açılırken... --- (Sayfa sonu, nefes kesen bir sonraki adımı bekliyor.)