---

Yangın gibi yanan içindeki sesi bastırmaya çalışırken, Eren’in gözleri karanlık odayı delip geçen neon ışıklarına alışmaya başladı. Duvardan yansıyan parlak mavi ve kırmızı şeritler, bembeyaz teninde haritalar çiziyordu adeta. Nefes almak zor, yutkunmak daha da zorlaşmıştı. Her çarpan kalp atışı, hem çipin içinde titreyen bilinçaltını hem de dış dünyadaki çaresizliği yankılıyordu.

“Bu daha başlangıç…” Çipin soğuk, elektronik sesi hala yankılanıyordu beyninde. Kendi gölgesinden bile kaçacak bir noktadaydı şimdi. Ama bu sesin bir diğer yanı, -tanımsız ve tehlikeli- ilgi çekiciydi. Sanki hem kendi kurtuluşu hem de zincirleri demekti.

Kapı hafifçe tıkırdadı. Bir an için kalbi boğulacakmış gibi durdu. Gelenin dost mu, yoksa yeni bir kabusun habercisi mi olduğunu anlayamıyordu. Gözünü kırpmadan kapıya yöneldi.

Kapı, ağır ve sessizce açıldı; eski, siyah deri ceketli bir silüet belirdi. Neon ışıklarla süzülen adamın yüzü, keskin çenesi ve gözlerinde çözülemeyen bir kararlılık vardı.

“Eren Yılmaz,” diye başladı, sesi çok az titreşiyordu ama içinde patlayıcı bir güven vardı. “Seni uzun zamandır izliyoruz.”

Eren, kendi kalbinin çarpışını bile duymazmış gibi donakaldı. Zihninde tek bir kelime yankılandı: izliyoruz. Kendi hayatının birileri tarafından kontrol edildiğini sezmişti ama bu kadarına hazır değildi.

“O kim?” diye sordu, sesi dikkatlice denetliyordu, öfkesini ve korkusunu içinde tutmaya çalışıyordu.

Adam birkaç adım daha attı içeriye, omuzunu kapı eşiğine dayadı. Yarı gülümser, yarı alaycı bir ifade takındı.

“Benim adım Kaan. Ve biz… seni arayanlar grubuyuz. Seni değil, içinde taşıdığın o şeyi.”

Eren’in gözleri fal taşı gibi açıldı. “İçimde taşıdığım şey?”

Kaan başını hafifçe yana eğdi. “Evet, o çip. Pelin Arıkan’ın sana yerleştirdiği o şey sadece bir kontrol aracı değil, aynı zamanda isyanın anahtarı. Biliyorsun, değil mi?”

Eren’in beyninde milyonlarca veri aniden çalkalandı. Çipin içinde sakladığı anılar, Pelin’den kaçma isteği, bir süredir duyduğu fısıltılar... Kaan’ın sözleri bütün bu parçaları yan yana getirip anlam kazandırmaya başladı.

“Nasıl… biliyorsunuz?” dedi Eren, boğuk boğuk.

Kaan’ın yüzündeki hafif tebessüm yok oldu, ciddiyet sessizce odayı sardı.

“Biz, kendi özgürlüklerimizi geri kazanmak isteyenlerden oluşuyoruz. Çipi taşıyanların çoğu Keystone’un kuklası olabilir. Ama senin çipin, o prototip… içinde umut taşıyor. O yüzden seni korumak, sana ulaşmak için… risk aldık.”

Eren derin bir nefes aldı. Vücudu hala titriyordu; ama içinde büyüyen bir kıvılcım, onu bir köşeye itmek yerine ileriye çekiyordu.

“Beni nasıl buldunuz?”

Kaan hafifçe omuz silkti. “Çok iyi takip ediliyordun. Ama asıl bağ, sizin çipin tıkanıklığını aşma biçimin. Çip beyninle konuştuğunda, orada bıraktığın izler var... Sana ulaşmamızı sağlayan.”

“İzler?” Eren kulağına fısıldayan elektronik sesin anlamını çözmeye çalışıyordu.

Kaan, odanın köşesinde bulunan eski model bir masanın üzerindeki holografik projeksiyonu açtı. Neon ışıklı üç boyutlu harita, Neo-Ankara’nın yüzeyinde siber yolları ve veri kanallarını gösteriyordu.

“Bizden farklı olarak, Pelin tüm çip taşıyanları izliyor, kontrol ediyor ve yönetiyor. Ama bu dijital ağda küçük kırıklar, çatlaklar var. Onların birikimi… biziz. Senin çipin, belki de bu kırıkları bilinçle doldurabilir.”

Eren bir an duraksadı. “Yani... sizinle birlikte hareket etmemi istiyorsunuz?”

Kaan yaklaşarak ceketinin cebinden çıkarıp, Eren’in önüne bıraktığı küçük, metalik bir cihaz gösterdi.

“Evet. Bu bir bağlantı aracı. Seni güvenli bir yere, bizimle tanışmana, seni ve seni taşıyan çipi gerçek anlamda özgür bırakacak adımları atmana yardımcı olacak.”

Eren, yoğun ter kokusu ve elektriğin karıştığı odanın havasını içine çekti. İçinde fırtına gibi kopan hissizlikle, hemen hemen her şeyi kaybetmiş biri gibi görünüyordu. Ama şurası açıktı: Bu teklif, beklenmedik, ama hayatının kırılma noktasıydı.

“Ya Pelin öğrenirse? Ya tüm hayatım bir yalan çıkarsa? Beni tamamen elimden alırlarsa?”

Kaan derin bir nefes aldı. Gözlerindeki ışıltı azıcık yumuşadı.

“Onlar seni başka bir kukla yapmaya çalışıyor. Biz ise seni ve tüm insanlığı o kuklalıktan kurtarmak istiyoruz, Eren. Bu bir savaş ve biz sana ihtiyacımız var.”

Tam o anda, kapının önünde bir kalabalığın adımları belirdi. Kaan başını kapıya çevirdi, kaşlarını çattı.

“Şimdi kararını ver. Biz misin, yoksa onlar mı?”

Eren kalbinin göbeğindeki ateşi hissetti—bir yanı korku, diğer yanı umutla sıçrıyordu. Gözleri Kaan’ınkiyle kesişti.

“Beni neden seçtiniz?” diye sordu sonunda, sesi hem titrek hem kararlı.

Kaan ağır ağır cevap verdi: “Çünkü senden önce onlar kimseyi seçmedi. O yüzden, isyanın tohumları senin içinde büyüyor.”

Ve tam o anda kapı hızla açıldı. Sırtı dönük, uzun siyah saçları ve keskin bakışlarıyla Pelin Arıkan belirdi.

“Selam Eren,” dedi alaycı bir gülümsemeyle, “İyi bir müşteri yakaladığınıza sevindim, Kaan.”

---

[#Bir sonraki adım ölümcül olacak.]