Ekranın maviliği yüzüne vurdu; odadaki hava daha önce hiç olmadığı kadar soğuk geldi Altan’a. Kahve fincanı kenarda taş gibiydi, artık tadını bile hatırlamıyordu. Parmak uçları kayganlaşıyordu; kaygı teri miydi yoksa zamanın soğuk irtifasının bıraktığı bir örtü mü, ayırt edemiyordu.

Kayıt bir daha oynadı. Dudaklar ekranda yine senkron dışı hareket etti; ses odanın içinden, hoparlörden devam etti. Ses—Altan’ın kendi sesine benzeyen o pürüzlü tereddüt—bir kesik daha, sonra: “Hangi—”

Sistemin alt frekansları omurgasından aşağı inilti gibi geçti. O anın içinde, kafasının içinde iki Altan vardı; biri kabaca parçalanmış anılarıyla hareket eden hayatın yorgunu, diğeri çerçevelenmiş bir prototipten doğan bir suçlunun gölgesi. Hangi Altan şimdi konuşuyordu? Cevap odada, makinenin mavi ışıkları arasında asılı kaldı.

Altan, şakaklarını ovuşturmadan önce kontrol etti: kayıt cihazı sıcak, hoparlörün sol kanadında ince bir tiz cızıltı. Dosyayı tekrar açtı; frekans spektrumu etrafında görünen o garip yırtık oradaydı—kademe kademe yok olan bir zaman kaydı. Dalga biçimleri dengeye oturduğunda bile, o kayıt bir yerde kıvranıyor gibiydi. Bir eski anının kıyısında asılı kalmıştı; ulaşılması yasak bir kıyı.

"Bir yankı," dedi kendi kendine. "Ya da—"

Ellerini yüzüne bastırdı. Parmak uçlarında Eylül’ün küçük bir halkası vardı; o halkayı cebine koyduğunu hatırladı. Hatırladığını sanıyordu. Her reset sonra hatırlamaları eriyip giderken o halkanın, o küçük metal soğukluğu, hep kalıyordu; bir ip gibi, belki de sadece bir yanılsamaydı ama gerçekliğe bağlı tek düğümü temsil ediyordu.

Laboratuvarın diğer ucunda, duvarda asılı holografi haritaları soluk bir maviyle titriyordu. Döngü alanlarının yoğunlaştığı bölgeler, küçük kan gibi pul pul kırmızıydı. Bir vakayı daha kapatmış, dalga yüklerini dengelemişti; o an için şehirdeki küçük sabahlar daha az acı vermişti. Ama ekranın köşesinde yanan uyarı simgesi bütün o rahatlığı paramparça etti: GENEL KAYIT ANOMALİSİ — TİP: TAM SİLİNME.

Altan nefesini tuttu; içindeki donuk şey daha hızlı vurdu. Tam silinme. Teoride vardı; Mira’nın en acımasız kampanyalarında aneten söz edilen bir teori. Hafıza ticarileri, kaydetme arşivleri, kimlik blok zincirleri—bütün bunlar “halk” ve “geçmiş” için birer ödenekti. Ama hiçbiri tamamen yok olmamıştı. Her şey bir işe yarıyordu: bir hafıza parçası, bir gölge, bir veritabanı iz düşümü. "Tam silme" varsa, birinin şehri, sokakları, fotoğrafları, tatlıları, sevdiklerini—hepsini; fiziksel dünyadan bile silmek mümkündü.

Altan, terminale doğru yürüdü; parmakları titriyordu ama hareketleri kesindi. Arama çubuğuna kod satırını girdi: ERASURE_LOGS: ACTIVE / 0x—. Bir dizi satır çıktı; hepsi siyah fonlu, beyaz yazı. Son satır farklıydı: SİLİNEN NESNE: ———. İsim alanı, bir kırmızı tökezlemeymişçesine boş bırakılmıştı.

Altta beliren zaman damgasına bakınca gözleri daraldı. Yeni bir kayıt. Daha dün gece döngü dalgalarını dengelediği sırada oluşan bir şey. İşte burada; elleri ekranın soğuk yüzeyine bastı. Bir hata mıydı? Bir hack mi? Ya da Mira’nın ta kendisinin yeni bir oyun hamlesi mi?

Cep telefonuna baktı. Yasemin son görülmüş: on dakika önce. Hızlıca aradı. Telefonun diğer ucundan bir tıkırtı, sonra o tanıdık sitem dolu nefes: "Seni yine uykuda yakaladım, Karan. Ne oldu?"

"Tam silinme kaydı. Merkezde." Sesi kuru, kısa. Kelimeler hızla dökülüyor ama içindeki titremeyle birlikte.

Yasemin, bilgisayarının mikrofonuna eğilmiş, bir çift gözlük camının altında gözleri büyümüş haldeydi. "Tam silinme mi diyorsun? O laboratuvar seviyesinde... bunun… Mira bile denemedi, Altan. Onun pragmatik stratejileri vardı; satılabilir hafızalar, akılcı zarflar. Tam silinme... o statü korkutucu."

"Tam da bu yüzden bana geldi," dedi Altan. "Ben dengeledim dalgayı. O dalganın frekansında bir şey kırıldı—ve bir kişi… herkes için yok oldu. Veri yok. Şehir hafızasında boşluk. Yunus alanlarında... hiçbir iz." Sesi boğulurken, bir anda aklına Eylül geldi; yüzü, saçlarının kokusu, avuç içi çizgileri. Bir cümle dilinin ucuna geldi: Eylül. Ama söyleyemedi. Sanki sesin kenarına bir duvar örülmüştü.

Ekrandan bir uyarı pırıltısı düştü. Yasemin verileri tarıyordu; onun yüzü daha da ciddileşti. "Altan, şuna bak. Kimlik zincirleri, fotoğraf depoları, kamu sağlık kayıtları, banka hesap özetleri—hepsi temizlenmiş. Sıfır. Sanki kişi hiç var olmamış. Fakat…" Ekranın bir köşesinde küçük bir kırık çıktı; Yasemin işaret etti. "Bu, 'memory-market' kayıtlarında en küçük, bozulmuş bir iz—bir yan kanal. Sadece bir saç telinin uzunluğunda bir veri kırıntısı. Sıfırın içinde yüzde sıfır virgül…"

Altan nefesinin daraldığını hissetti. "Kimlik bilgisi?"

Yasemin birkaç tık sonra bir kod satırı okudu: "Anon_∆—7E3." Ad yok. Fakat alt satırda bir şey daha belirdi; çok hafif, sanki birinin el yazısıyla çizilmiş bir yıldız işareti. Altan’ın göğsü sıkıştı. Eylül, çocukken her defasında resimlerin köşesine yıldız çizerdi. Bu, tesadüf olamazdı. Bu, bedeninin hatırladığı küçük bir izdi—ama sistem bu işaretin ne olduğunu bilmiyordu. Sadece bir görsel kırıntı.

"Yasemin," dedi Altan, sesi daha düşük, "bana yalan söyleme."

"Ne?"

"Bu... bu işaret—sana ne hatırlatıyor?"

Deniz mavisi gözleri telefonun ekranından ona dikildi, sonra bir gülümseme belirdi, sert ama yumuşak: "Ah. O mu? Küçük insanlık anıları… birinin not defteri. Bunu söylememe gerek yok ama—Altan, bu şablon yüzlerce insanın defterinde olabilir. Mira'nın tasarım ekibi bunu rahatça çoğaltabilir. Yanıltıcı olabilir."

Yalan ya da gerçek—Altan için fark etmezdi. Her kırıntı, her yanlış ipucu, bir ruha çarpan bir şimşeğin yankısıydı. Eylül? Belki. Belki de Mira’nın kurnazlığı. Ama kalbinin en derin odasında, dün geceki dengelemeye dair bir sahne vardı: dalga kırılırken bir çizgi gölgesi yıldıza dönmüştü. O çizgi birinin gülüşü olabilir miydi? Ya da bir anın parmak izi?

Yasemin arka fonda bir cihazın ısısını duyuyordu; bir şeyler uğulduyordu. "Senin cihazının kayıtları? O gece senin dalga ayarlayıcın ne kayıt tutuyor?" diye sordu.

Altan gözlerini kapadı. O cihaz, yıllar önce yaptığı prototipin evrilmişiydi; içine Eylül’ün adını vermişti bir gölgeyle. Sistem bir kere aktive olduğunda, dışa değil içe doğru değiştiriyordu; hafızaları korurken, bazı frekanslar başka bir yere çekiliyordu. Başlangıçta amacına hizmet etmişti: Eylül’ü, zamandan dışa çıkarmak. Ama ona bunu hatırlatan sadece bir suçluluk yankısıydı. Her reset sonrası bir parça daha kaybolmuştu. "Kayıtlar… yerel kayıtlar bende. Kayıt dalgası 03:12'de bir yırtık gösteriyor. Orada—şeylerin normalden farklı aktığını görüyorum. Ama kaydın bir kısmı kendi kendini temizliyor."

"Temizliyor mu?" Yasemin'ın sesi fısıldadı. "Bu, bilinçli bir erozyon gibi. Bir yok ediliş."

Tam o anda, laboratuvarın dış kapısına uzanan ince bir tıkırtı duyuldu. Altan irkildi; ses hemen kesildi. Oda aniden daha sessizdi; şehir dışarıda soluk bir harf gibi mırıldanıyordu. Bir an için sadece kendi kalp atışlarını duydu: ritimleri bir kod gibiydi. Onun dünyası, kaydedilmiş ritimlere bağlıydı.

"Kapıya bak," dedi Yasemin. "Mira'nın adamları mı yoksa…"

Altan elini kapıya götürürken telefonda durdu; bir mesaj bildirim sesi çalmadı. Kapı açılmadı. Kendisini dinleyen bir kamera olsa da, o an kameranın gözleri bile içeri bakmaktan çekiniyordu. Şehrin merkezindeki denge, kırılgan bir su yüzeyi gibiydi; her hareket, bir halkayla geri dönüyordu.

Altan masanın çekmecesini açtı. İçinde bir zarf vardı; üzerindeki yazı iki harfi taşıyordu: E. Kendi el yazısı ile. Bir zamanlar içinde sakladığı küçük bir fotoğraf. Elleri, zarfı titreyerek açtı. Fotoğrafın yüzü boştu. Birinin eliyle sökülmüş gibi değil; fotoğraf malzemesi kendi kendini eritmişti, yüzün olduğu yerde sadece kağıdın hafifçe kabartılmış bir doku kalmış—bir gölge izi.

Gölgeye parmağını bastırdı. Soğuktu ve nemli. Bir an, çocukluğundan bir melodi daldı: Eylül’ün mutfakta çınlattığı su bardakları. Sonra gelen boşluk—bütün şarkı kayıttan silindikten sonra geriye kalan tek nota.

Birden telefonun hoparlöründen bir ses kesti: "Denge bedeli ödendi." Sesi mekanikti; tanıdık. Mira Kalkan’ın ses kayıtlarından çalınmış bir cümleymiş gibi, ama içindeki tını onun ağır, sabırlı zekâsını taşıyordu. Altan dizlerinin bağı çözülür gibi oldu.

Yasemin bir kahkaha tuttu; sinirli ve öfkeliydi. "O… Mira işi. Sana söyleyeyim: o cümleyi onlar kullandıktan sonra insanlar bunu metaforlaştırdı. Denge bedeli. Ödemek zorunda olan herkes... bir şeyler kaybediyor."

Altan sadece baktı. Zarfın köşesinde, o küçük yıldız izine dokundu; parmak izinin derinliğinde minik bir kıvrım, Eylül’ün çocuk el yazısından bir kıvrılma. Hafif bir hapşırık gibi; hatırlamaya çağıran bir şey.

"Ben… ona ne yaptım?" diye sordu Altan kendi kendine. Ses çok uzak bir yerden geliyordu.

Yasemin sessiz kaldı. Telefonun ucunda bir anlık kıpırtı vardı, sonra: "Altan, bunu araştır. Kendin. Mira’nın bunu yapmasına izin veremezsin. Eğer—eğer o isimse—bunu saklayacaklar; tamamen. Bizim gördüğümüz kırıntı, bir iz değil, bir hile olabilir. Ama başka bir şey… altlı üstlü bir gerçek var: sen o ağı kurdun. Sana bir parça umut veriyorum: eğer bu gerçekten Eylül ise, sistemde bir geri dönüş yolu var. Ama seni bir tehlikeye atar."

Altan, bir anlığına Eylül’ün küçük bir eliyle parmak uçlarını birleştirdiği anı hatırladı. Parmaklarında şuursuzca oluşan bir bağ—yaşayan hafızaların birbirine dokunduğu o an. Gözleri doldu ama zihni netti. Yapılması gereken biliyordu. Eğer Eylül kaybolduysa, nedenini bilmek zorundaydı. Kendi elleriyle kurduğu makineden sorumlu hissi göğsünü sıktı.

Yasemin bekliyordu. "Ne yapacaksın?" diye sordu.

Altan zarfı kapatıp cebine koydu. Fotoğrafın boş yüzü cebinin içinde soğuk bir çukurdu. "Önce kayıtları geri çekeceğim," dedi. "Sonra—o kırıntıyı takip edeceğim. Eğer bu iş Mira’ya aitse, onun yüzünü göreceğim. Eğer başka bir şeyse… Eylül’ü bulacağım."

Yasemin derin bir nefes aldı. "Sakın gitme tek başına."

Altan kapıyı işaret etti, laboratuvarın metal çerçevesi uzadı, dışarıda Neo-İstanbul’un sabah ışığı soluk bir yara gibi parlıyordu. Reklam panoları döngünün küçük şarkılarını çalıyordu. Zaman-sensör kuleleri sabahları sayıyordu, sayıları her defasında biraz daha azalıyormuş gibi bir his veriyordu.

"Tek başına değil," dedi Altan, kendi kendine daha yüksek. "Her zaman yalnızdım. Ama bundan sonra yalnızca ben bilerek hareket etmeyeceğim."

Ekranın köşesinde, hala yanıp sönen kırık bir uyarı vardı. Tam silinme kaydı. İsimsiz. Boş. Ve cebindeki fotoğrafın boş yüzü, bir sanki bir yabancının gülüşünü bekleyen bir ağız gibi duruyordu.

Altan kapıyı açtı. Soğuk hava içeri dolarken, parmakları cebinden hafifçe tutundu o metal halkanın kenarına. Yıllardır sakladığı, adının yanına taşıdığı suç. Bir adım attı. Şehir onu içine çekti; her sabah, yeniden başlayan bir nefes gibi.

Bir adım daha attı. Ve tam o anda telefonunda yeni bir bildirim çaldı—sisteminden bir satır, tek kelime: ANON_∆—7E3: BIOFRAGMENT MATCH: 1. Bir dosya açıldı; dosyada bir çizgi, bir yıldız ve ardından silik bir el yazısı: e y l…

Altan’ın dünya aniden durdu. Elleri bir anlığa buz kesti. Ekranın küçük tırnaklarında beliren üç harf—e y l—daha sonra bir dalga gibi yavaşça kayboldu; satır yine boş kaldı. O üç harf gözünün önünde buharlaştı, ama Altan onları görmüştü.

Eylül müydü? Değildi belki. Ama o boşlukta bir sıcaklık yanıyordu; bir çağrı. Altan dudaklarını araladı, bir kelime fısıldadı; sesinin içinde gölgeler çarpıştı:

"Eylül—"

Ve ekran, tam o anda, karardı.