Kapı arkasında kalan metalin çarpma sesi hâlâ kulaklarındaydı; boşlukta yankılanan o tınlama, dışarıdaki Neo-İstanbul’un soğuk sabahına karıştı. Kuleler ötede uğulduyor, panolar birbirinin yüzünü yutuyordu; her bir reklam, birkaç saniye için Altan’ın yüzünü ayna gibi yansıtıp sonra başka bir ürünün parlak tokadına dönüşüyordu.

Altan bir adım attı, nefesi soğuktu ve kelimeler olmadan bir hesap başladı: zaman, risk, hafıza. Mole’nin söylediği adres hafızasında titreşiyordu; bir ihbarın doğruluğu kadar, içinde Mira’nın kokusu vardı — düzeni savunan bir kadın, aynı zamanda bozmayı bekleyen tehlike.

Sokak lambalarının kırık mavi ışığı onu Ayna sunucularının çelik cephesine götürdü. Bina, sinir uçları gibi ayna panelleriyle kaplıydı; yansımalar dev bir şebeke gibi şehri çoğaltıyor, her yansıma başka bir sabaha işaret ediyordu. Camın içinde, güneşli bir sabahın yapay yansıması; dışarıda ise yağ ve pas.

Altan ellerini cebine itti, parmakları soğuktan uyuşmuştu. Kısa bir an için kendi yüzünü izledi; yüzünde cepheden kalma ince bir yara, bir yalıtkan bant gibi kurumuş. Bu yara, Eylül ile aynı sabah paylaştıkları bir yerde açılmıştı — hatırlamaya çalıştıkça kütleye benzer bir boşluk oluşuyor, sonra yine kayboluyordu.

Giriş güvenliği, kaotik bir ritüeldi: hareket kameraları, termal sıralayıcılar, bir de Mira’nın yeni “gölge filtre” protokolleri. Altan önceden hazırlanmıştı; cebindeki küçük cihaz, eski bir şifre kırıcı değil, kendi el yazısının kopyasıydı — yıllar önce, bir prototipin kalıntısı. Olur ya, diye fısıldadı kendi kendine; “Ellerim hâlâ biliyor.”

Kapıdaki kart okuyucu bir saniye boyunca mavi bir göz gibi parladı; Altan sakin, neredeyse sevimsiz bir komutla cihaza dokundu. Cihaz, küçük bir iç çarpıntı yarattıktan sonra huzursuz bir uğultu çıkardı; zemindeki bronz plakalar bu uğultuyla hafifçe titredi. Kameralardan biri, saniyelik bir hata verip uzak bir reklam yansımacısına kilitlendi — Altan o kadar dikkatle planlamıştı ki başarısızlık bile ritmik görünüyordu.

İçerisi, beklediğinden daha soğuktu. Hava, sirkülasyon bacalarının altından gelen kuru bir metal kokusu taşıyordu; soğutucuların yüksek, sürekli bir homurdanışı vardı. Sunucu rafları dizilmiş; ışık şeritleri tıpkı damarlar gibi parıldıyor, her birinde binlerce anın akışı vardı.

Adımlarını sessiz tutmaya çalıştı; ayak tabanları zemine nazikçe değdi. Kafasının içinde elle tutulur bir sessizlik vardı—mecbur kalmadıkça hiçbir kelimeyi ağzına almamaya ant içmiş gibiydi. Bu odanın şimdiye kadar işlenmiş binlerce sabahı barındırdığını düşündü; her raf bir sabaha ait bir belge, her led bir uyanış.

Terminallere bakındı; Ayna ağının arşiv modülü, her zaman en sıkı korunan bölümdeydi. Rafların arasında ilerlerken, gözleri etiketlere takıldı: "KİŞİSEL," "KOLLEKTİF," "KULAKLIK GÖRÜNTÜLERİ" ve sonunda minik, tek başına bir yazı: EYLÜL.

Yazı, sanki ışıkla kazınmıştı. Buz gibi bir el Altan’ın göğsüne bastı. Dizleri titredi, ama durdu; birkaç saniye boyunca sadece paneldeki adı izledi, E-Y-L-Ü-L harfleri bir ritim gibi atıyordu. İçinde bir şey kırıldı; kırılan parçanın sesi, yıllardır hiçbir kapıdan gelmemişti.

Parmakları nefesinin sıcaklığını küçümseyerek ekrana dokundu. EYLÜL klasörünün içindeki liste bir hazine sandığını andırıyordu: tarih etiketleri, günlük kayıtları, görüntü snippet’leri — hatta varsa diye derinliği kontrol edildiğinde, bir de küçük bir ses ikonu. Altan fark etti; çoğu dosya şifrelenmiş, ama birkaçı kırılmıştı. Şifrenin kırılmış olması, ona göre bir davet değil, bir kurala göre beliren bir tuzaktı.

"Her şey bir parça kalsa yeter," dedi kendi kendine, sesi arasındaki çatlakta yılların suskunluğu vardı. Parmakları kabiliyetsizce titredi; bu titreme sadece soğuktan değildi. Bir resetin sabahında kaybettiklerini geri alma isteğiyle sarsılıyordu. Her açılan dosya, her dinlenen kayıt, bir hafıza parçasının geri gelme şansıydı — ama aynı zamanda, yeni bir sırrın ağıtıydı.

Bir ana dosya vardı: "EYLÜL_MASTER.LOG". Tarih damgası 2047’yi gösteriyordu — o yıl, bir dönüşün başladığı yıl. Bu dosyanın yanında küçük bir ses dosyası beliriyordu; isim sadece "sessizlik.wav". Altan dudaklarının arasından bir nefes çıkardı, parmaklarıyla dosyayı seçti ve açtı.

Ekranın kenarında bir pencere belirdi; kod satırları kendi akıntılarını izledi, sistem ona direnç göstermiyordu ya da belki de o direnci açacak kadar eskiydi. Ekranın alt köşesindeki bir ilerleme çubuğu yavaşça dolmaya başladı. Ortamın soğuk sessizliği, sunucuların düşük homurtusu ile karıştı; sanki odadaki hava da bekliyordu.

Tam o anda, arka kapıdan gelen bir titreşim hissetti — bir güvenlik kontrolünün uzak bir uyarısı. İçi kıpırdadı; zaman tanrısız bir oyun oynuyordu. Ekranın ilerleme çubuğu yarıya geldiğinde, dikkatini toplayıp bir haftanın içindeki her küçük detayı hatırladı: Eylül’ün saçındaki kurdeşen, gizli el sıkışmamız, son çocukluk sabahı.

"Altan," dedi kendi kendine, bir onay sesine ihtiyacı vardı. "Sadece bir dosya. Sadece bak."

İlerleme çubuğu doldu ve ekranın üstünde bir küçük oynat düğmesi parladı. Altan öfkeyle nefesini tuttu; parmakları ekranın üzerine indi, ama basmadan önce durdu. Basınca her şey geri alınamayacak şekilde açılacaktı. Bu dosya onun için bir anahtar mıydı, yoksa daha ağır bir kilit mi?

Parmağı yarım santimden fazla hareket etmedi. Akılda kalmış bir çocuk sesiyle dolup taşan eski bir hafızanın gölgesi geldi: kış güneşi, annesinin aldığı ilk kahve kokusu, balkonda kırılmış bir oyuncak. O anın içinde Eylül’ün küçük avuç içinin sıcaklığı vardı ve Altan’ın dünyası bundan sonra hep o anı aramıştı.

Düğmeye bastı.

İlk saniye boşluktu; hiçbir şey gelmedi. Sonra hoparlörden gelen düşük bir patlama, odada asılı duran sessizliği paramparça etti. Önce parça parça bir ambiyans sesi — uzak bir trafikten yayılan bir zil sesi, komşu binadan gelen bir televizyonun boğuk sesi ve hemen ardından bir nefes.

Nefes, ona tanıdık gelmeyecek kadar yakın ve aynı zamanda çok uzak bir mesafeden geliyordu. Derin, küçük bir titreme... ve sonra bir ses, ince, pürüzlü, yılları delmiş bir çınlama.

"—kardeş, bak şu gökyüzüne..." diye başladı ses.

Altan’ın içinde bir kapak atladı; boynunun arkasında bir sıcaklık patladı. Sesi tanıdığını biliyordu ama kulakları onu reddediyordu. O an hafıza hançer gibi döndü; çocukluğun ışığı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçti ve geriye kalan boşluklarda bir koku canlandı — anneannesi tarafından yapılan reçelin tatlı acılığı, yağmurla karışmış toprak.

Ses daha net oldu; bir gülümseme taşıyor, usul usul, neredeyse yanlış bir tonda şarkı söylemeye niyetliydi. Altan gözlerini kapadı; dudakları istemsizce harekete geçti, anıların kilidini kendi başına açmaya çalıştı.

"Altan?" diye fısıldadı ses yeniden, bu defa bir isim taşıyarak. O isim, odadaki hava basıncını değiştirdi; yüreğinin altındaki buz çatladı.

Anı, bir anda yoğunlaştı. Eylül küçük, dizleri tozlu, saçları yarım örgüyle; bir sabah balkonda, elinde bir cam mıknatıs, güneşin yumuşak sarısı tenlerine vuruyor. Altan o sabahın kokusunu hatırlıyor — taze ekmeğin kenarı, nane şerbeti ve uzak bir duman. Bir kuş ötüşünün ritmi tam olarak hatırlandı; kuşun sesi, Eylül’ün kahkahasına karışmıştı.

Ama tam bu sırada, hoparlörlerden gelen o ses bir değişiklik geçirdi; sanki kayıt üzerinde bir karıştırma yapılmış, bir frekans bandı aniden kırılmıştı. Sesin tonu bir çocuğun müziğinden, bahçe kapısının gıcırtısına dönüştü—ve bu kapı, Altan’ın beyninde bir patika açtı.

Eylül'ün küçük elleriyle kapıya vurduğu o sabah, Altan'ın dizlerinin üzerine çöktüğü o an, güneşin camın ardına hapsolduğu, babalarının imzasının koridorda hâlâ taze olduğu bir an... Hepsi bir anda gözlerinin önüne yağdı; parmak uçlarında eski bir yıpranmış tahta kokusu hissetti.

Ve sonra ses, ayırt edilemez bir fısıltıya dönüştü; içinde şarkı, isim, çağrı hepsi vardı. Altan nefesini tutulmuştu, göğsü daralıyor, kalbi hızla bir ritim tutuyordu.

"Altan..." Ses aynı melodiyi taşıyordu, ama şimdi daha netti, daha yakın. O ismin hecesi, çocukluk çağrısının ilk hecesiyle aynıydı—Eylül'ün kaçırdığı sabahın ilk bağırışı.

Altan gözlerini açtı; elleri titreyerek ekranın kenarına bastı. Yüzünden bir ter damlası süzüldü, kulaklarında hâlâ yankılanan o isimle birlikte odadaki her ses birbirine karıştı. Tam o anda, kaydın arka planından gelen bir tıkırtı, bir kapının ağır kapanma sesi ve ardından bir çocuk kahkahası duyuldu.

Kahkaha, bir an için zamanın katmanlarını deldi — o kahkahayı, Eylül'ün bir oyunu bittikten sonra verdiği o keskin, çılgın kahkahayı, Altan yıllardır arıyordu. Gözlerinin önünde tekrar beliriverdi: Eylül, omuzlarında kar taneleri, parmakları çamurun içinde. Altan nefesini zorluyor, hatırlamaya direniyordu ama hatırlamak istemeyen bir taraf da vardı; çünkü hatırlamak, ona bir yük bindirecekti.

Kayıttaki ses bir anda durdu. Sessizlik, bir kurumun kapanış melodisi gibi yankılandı. Altan, ne olduğunu anlamaya çalışırken, hoparlörler tekrar çalıştı ve bu sefer bir nakarat yükseldi — tanıdık ama tanımlanamayan bir çocuk şarkısı.

O şarkı, Eylül'ün kendi uydurduğu bir tekerleme miydi, yoksa annelerinin söylediklerinden biri mi, Altan bilmeden gülümsemeye başladı. Gülümsemesi acıydı; yılların eksik parçası yüzüne yapıştı.

Ve tam o anda, kayıt içinden çıkan ses değişti—sesin tonu, aynı anda hem uzak hem de burnunun dibindeymişçesine tanıdık. İnce bir soluğun arkasından çıkan ilk kelime, Altan’ın çocukluğunun kapısında asılı duran kilidi çözecek kadar belirgindi:

"Ab-"

Kelimeden önce, odanın içinde bir koku patladı; reçel, toprak, yağmur ve bir deniz kenarı ferahlığı. Altan’ın zihninde bir kapı aralandı; bir çocuk sesi, bir balkon, küçük bir köpeğin havlaması, Eylül'ün küçük avucunu sıkıştıra

(sonu gelmeden ses devam ediyor...)