Ay ışığı ormanın karanlık kucaklayışında sönük bir hayalet gibi süzülüyordu. Karanlık, soğuk ve sessizdi. Ancak Emir’in kalbinde fırtınalar kopuyordu, göğsünde ezilmeyecek kadar sıkışan bir ağırlık vardı. Her şeyden önce gelen gerçek, onu olduğundan daha ağır kılıyordu.

Leyla’nın gözlerine baktığında, içindeki korku ve umutsuzluk bir sel gibi çağlıyordu. Konuşmadan önce o anlığına nefes almak zorunda kaldılar. Ay ışığının altında yüzleri, gölgelerle dans eden bir trajedinin başrolünü oynuyordu.

“Emir… bu…” Leyla’nın sesi titredi. Dudaklarından dökülen kelimeler, içinde bir o kadar gizli bir sarsıntıya gebeydi.

Ama Emir onu dinleyemedi. Çünkü sessiz bir ses, kulakları kadar yürekten de sarsılır gibi oldu. Sürünün diğer üyeleri yavaşça etraflarını sarmış, nefeslerini tutmuştu. Onların arasında, kimsenin fark etmediği bir gölge gizleniyordu.

Ve sonunda o ortaya çıktı.

Sürünün en sessiz ve gizemli üyesi Baran… Onun varlığı, yavaş ve tehlikeli bir fırtına gibi açığa vuruldu. Sıradan bir kurt gibi görünüyordu yaşlı bedeninde. Oysa saklı olan bir gerçek vardı—Baran, yarı kurt, yarı insandı.

“Bu mümkün değil,” dedi Emir, sesi keskinleşti. “Sen... sen... nasıl?”

Baran’ın gözleri, insanın derinliklerinden gelen bir acı ve soğuklukla parıldıyordu. “Ben... ben böyle yaratıldım. Doğduğumda kaderim iki dünyaya bağlıydı. İnsan ve kurt… Hangisini seçeceğimi bilmiyordum.”

Leyla, daha önce hiç olmadığı kadar dikkatle onu izliyordu. O an, sevginin ve korkunun sınırı öylesine inceydi ki, ay ışığı bile sanki donmuştu.

Baran adım attı. Derin bir nefes aldı, yavaş yavaş başlayan, kaskatı kesilmiş bir korkuyla dolu o suskunluğun ardından konuşmaya başladı: “Bu sır, sürüyü, hatta seni bile korumak için saklandı. Ben, bir zamanlar Kadir’in de bilmediği bir anahtarım. Gücüm ve limitim, hem insanın acılarıyla hem kurtların kanıyla örülü. İçimde taşıdığım bu karmaşa, Emir, senin lanetinle doğrudan bağlantılı.”

Emir’in kalbi birden sıkıştı. “Yani... sen, bu sürünün sahip olmadığı, ama sonsuz tehlike taşıyan bir güçsün.”

“Evet. Ve bu güç, kaderimizi yeniden şekillendirebilir,” dedi Baran. Gözlerinde bir ateş yanıyordu şimdi. O ateş, hem rehberlik hem de uyarıydı.

Sürünün diğer üyeleri arasında fısıltılar yükseldi. Bazıları onu teyit edemedi, bazılarıysa bunun sürünün kaderini nasıl değiştireceğini düşündü.

Leyla, titreyen parmaklarıyla Baran’ın omzuna dokundu. “Bu... bu ne anlama geliyor Baran? Kötü biri misin? İhanet eder misin bize?”

Baran gülümsedi ama o gülümsemenin altında acı vardı. “Ben insanların da kurtların da korktuğu o şeyim. Yarı insan, yarı kurt. Gücüm, lanetin aynası... Ama niyetim farklı. Sürüyü korumak için buradayım.”

Emir’in irkilmiş hali, derin şüpheler ve kırgınlık arasında gidip geliyordu. Kadir’in ihaneti ve gerçeklerin ağırlığı altında yıkılmak üzereydi. Ama şimdi, Baran’ın sıradışı sırrıyla karşılaşınca, denge tamamen değişti.

Ay’ın soğuk ışığı altında Baran, yavaşça öne çıktı.

“Eğer beni kabul ederseniz, bu laneti sonlandırabiliriz. Ama gözünüzü dört açmalısınız, çünkü göründüğümden çok daha güçlüyüm. Ve bilmediğiniz tehlikeler kapınızda.”

O an, ormanın derinliklerinden gelen uğultu yükseldi. Rüzgar, yaprakları hırpalarken sanki içlerinde gizlenen karanlık, Baran’ın açıklamasıyla daha da korkutucu hale gelmişti.

Leyla’nın soluğu kesildi. Emir’in gözleri, Karadayı’dan ve Kadir’in planlarından gelen karanlık hayallerle dolu. Baran’ın gerçek niyeti ve gücü ne anlama geliyordu? Bu yarı kurt, yarı insan varlık sürüyü kurtaracak mı yoksa yok edecek mi?

Bir anlık sessizlikten sonra kapıya sert bir vuruntu patladı.

Sürünün kaderi sonucu bekliyordu.

Ve haykırıyordu.