Ay, dağın eteğinde kan kırmızısıyla doğarken, Emir Kaan’ın yüreğini serin bir huzursuzluk sardı. Gece boyu bedeniyle adeta savaşmıştı; içindeki lanetin karanlığını bastırmak için mücadele eden bir liderin yorgunluğu tüylerine kadar işlemişti. Ama şimdi, her şey değişmek üzereydi.

Karanlığın içinde titreyen ateşin kıvılcımları gibi, aklını saran bilgiler birdenbire aydınlandı. Lanet sadece bir karanlık gölge değil; aynı zamanda içindeki güç tılsımıydı. Emir, utanç ve korkuyla arasında gidip gelen o karanlık sır perdesine ilk kez dokunmaya cesaret etti.

“Bu... bu kimseye anlatmadığım sır,” dedi fısıldar gibi kendi kendine. Sesinde kaybolmuş bir ağırlık vardı. Elleri yere çöküp kaldı, yere değen her parmağı sanki ağır bir yük taşıyordu.

Leyla yanına sessizce yaklaştı. Gece boyunca gördüğü endişe, bu ani çöküşte daha çok beliriyordu. Yüzünde hem korku hem de kararlılık vardı.

“Emir... bak, bu haliyle sürüyü koruyamazsın. Ama içindeki bu lanetin seni öldürmesini de engellemek zorundayız.” Leyla’nın sesi nazik ama sertti; kendi içinde bir sır saklıyordu.

Emir başını kaldırdı, gözlerinde kısık bir alev yanıyordu. “Biliyorum Leyla. Ama bilmediğimiz şeyler var. Lanetin kaynağı... söylediğin gibi, sadece bir güç değil. Aynı zamanda bir zincir.”

Leyla derin bir nefes aldı, gözü karardı. “Dün gece sürü büyük yara aldı. Kadir’in oyunu bitmiyor. Ama buradaki asıl mesele, lanetin kökünde... seninle benim aramdaki bağ.”

O anda, Leyla’nın gözlerinde beliren o ifade, her şeyi değiştirdi. O andaki suskunlukta koca bir sırrın ön kapısı aralandı. Emir’in kalbi, Leyla’nın kelimeleriyle birlikte birkaç kez ritimsizce çarptı.

“Bahsettiğin bağ... ne demek istiyorsun?” Emir kısık bir sesle sordu, hayatta ilk defa kendi lanetinin nedenini sorguluyordu.

Leyla hafifçe titreyen eliyle bir demet eski kağıt parçasını çıkardı. “Bunlar atalarımızdan kalma yazılar. Sürünün çok eski tarihine ait. Lanetin başladığı yerde bir kadının izi var. O kadının adı, seninle benim ailemizi birbirine bağlayan tek köprü. Ve bu... senin kaderinde olduğu kadar, benimkinde de gizli.”

Emir parmaklarını kağıdın üzerinde gezdirirken, derin bir soğukluk hissetti. Sanki dokunduğu her sözcük, içinde gezinen gölgeleri çağırıyordu. “Demek lanet sadece kendi başına güç vermiyor. Ailemiz, geçmişimiz ve... Bu kadın...”

Leyla doğruldu, gözleri sinsi bir kararlılıkla parladı. “Evet. O kadın sayesinde senin lanetin doğdu ve hatta güçlendi. Ama aynı kadın sayesinde bu laneti kırmak mümkün.”

Emir, dizlerinin üzerine çöküp başını ellerinin arasına aldı. Zihninde bir rota çiziliyordu; acı, itiraf ve umut birbirine karışıyordu. “Eğer böyleyse... Kadir’in hamleleri... Bütün bu kaos... bunun üzerine mi kurulu?”

Leyla onaylarcasına başını salladı. “Onun gerçek amacı, sürüyü senin zayıf anından yıkmak değil. Lanetin saklı olduğu bu geçmişi ortaya çıkarmak ve kullanmak.”

Dışarıda rüzgâr sertleşmeye başladı. Birkaç adım ötede yanan kamp ateşinin alevleri dans ederken, gölgelerin arasından keskin bir gölge hızla süzüldü.

Emir kafasını kaldırıp bakarken, dizlerinin güçten tamamen boşaldığını hissetti. O anda, Leyla’nın sesi çınladı:

“Bu sır... seninle benim kaderimizi birleştirir. Ve bu, hayat ve ölüm arasındaki en ince çizgi.”

Tam o anda, gece sessizliğini bozan tiz bir çığlık yükseldi. Ateş kırmızıdan turuncuya dönerken, gölgelerin içinden çıkan şekil Emir’in yüreğine diken gibi saplandı.

Bir an için zaman durdu. Emir, Leyla’ya baktı; gözlerinde hem korku hem de sonsuz bir çözülme vardı. Sonra, fısıltı gibi gelen kelimelerle:

“Lanetten doğan güç... Leyla, bu bizim... kaderimiz.”

Ve tam o anda kapı gibi duran ormanın derinliklerinden umutla karışık bir nefes yükseldi.

BÖLÜM 7 burada sona erdi.

Sonraki bölümde: Lanetin gerçek kaynağı ortaya çıkıyor. Emir ve Leyla, hem geçmişin gölgeleriyle hem de Kadir’in sinsice ördüğü tuzaklarla yüzleşirken, sürünün kaderi ince bir ipte sallanıyor. Ay ışığının laneti, gerçeğin ve ihanetin keskin sınırında yeniden doğuyor…