Ay, ormanın en derin noktalarında bile artık eskisi gibi parlak değildi. Hafif sis yayılmış, ağaçların siluetlerini ardarda büküp gizemli gölgeler oluşturmuştu. Emir Kaan’ın göğsünde hâlâ biriken o karışık fırtına, normalde sakinleştiren geceyle ters orantılıydı.

Leyla ile olan son konuşmaları ve paylaştıkları o keskin sessizlik, zihninde durmadan yankılanıyordu. Duruşu hala o anın ağırlığını koruyor; elleri hafifçe titrerken, gözlerindeki kıvılcımın hangi noktada söndüğünü bilmiyordu.

“Leyla...” diye fısıldadı, göğsünde sıkışan kelimeleri dışa vuramadan.

Yanında, geceyi paylaşmasının verdiği o familiar sıcaklık gitgide daralıyordu. Emir, Leyla’ya bakarken sadece sevginin değil, sormak zorunda olduğu soruların da esiri olmuştu.

Geçmişe, geleceğe ve aralarındaki kırılgan çizgiye bakıyordu.

“Sen benim kaderimsin... ama bu kaderin içinde kaç sır var, bilmiyorum artık,” dedi, az önce yakaladığı o kırgın bakışı görmekten korkarak.

Leyla derin bir nefes aldı. Soğuk orman havası ciğerlerine dolarken, gözleri yere sabitlenmişti. Kısa bir an durdu, taşlaşan bir sesle devam etti:

“Emir, gerçek beni görüyor musun? Ya da sadece benim hayalini mi seviyorsun?”

Bu sözler, Emir’in kalbine saplanan dikenler gibiydi. Her kelime, sanki onu biraz daha yabancılaştırıyor, tanıdığını sandığı kadının içinde başka bir karanlık olduğunu hissettiriyordu.

Bir an duraksadı. Gecenin soğukluğunda, ellerini birleştirip sıkıca kavradı.

“Leyla, seninle aile olmak, sürüyü korumak... Hepsi aynı yolda ilerlemek benim için. Ama şüphelerim, korkularım büyüyor. Gerçekten sen benim yanımdasın, yoksa...”

“Yoksa Kadir’in oyununa mı geldin?” Leyla’nın sesi hafiften yükseldi, gözlerinde ani bir isyan parıltısı.

Emir aniden kendini savunmaya başladı: “Kadir’in bizi parçalamak istediğini biliyorum. Ama senin onunla bir bağı varsa—”

Leyla küçümseyerek, “Bağ mı? Sen hala geçmişin gölgelerinden kaçmaya devam ediyorsun. Benim kanımda ne olduğunu tam olarak bilmiyorsun, Emir.”

Emir yavaşça adım attı ona doğru, gözlerindeki kararlılık büyürken, sesi derinleşti: “Öyleyse söyle bana, Leyla. Kanında ne var? Ailemizden bile sakladığın, sürüye zarar verebilecek ne?”

Leyla gözlerini kapattı; aniden güçlenen rüzgarla beraber saçları yüzüne dağıldı. Soluk alırken, içindeki o gizemli yük tüm bedenini esir alıyordu.

“Eğer bunu öğrenirsen, sadece sen değil, tüm sürü değişir... belki de sona erer.”

Emir’in kalbi sanki duran bir saat gibi hızını kesmişti. Gözlerine korku doldu. Duydukları daha önce hiç karşılaşmadığı bir tehlikeyi işaret ediyordu.

“Bundan sonra her şey farklı olabilir,” dedi Leyla, sesindeki titremeyle birlikte. “Kanımdaki sırlar sadece lanet değil, başka bir yıkımın da başlangıcı.”

Emir ellerini sıkıca yumdu. O an karar verir gibi: “Her ne olursa olsun, yüzleşeceğiz. Ailem, sürümüz, sen... Hepsi için.”

Leyla az önceki direncini biraz yumuşatarak omzuna hafifçe dokundu.

“Emir, inan ki ben de bu kaderin içinde yalnız değilim. Ama dışarıda sadece Kadir değil, çok daha büyük bir tehlike olabilir.”

Emir aniden arkasını döndü, kulaklarının arkasında bir hışırtı duydu. Gözleri karanlıkta netleşti.

Bir adım daha yaklaşan gölge, bilinmezliğin ağırlığını taşıyordu.

“Leyla’nın kanlarında sırlar... Daha başka hangi lanetler gizli?” diye düşündü Emir, karanlığın içine doğru.

Ay ışığı, ormanı aydınlatırken, yeni bir tehdidin gölgesi de aralarına sinsice sızıyordu.

BÖLÜM 6 burada sona erdi.

Sonraki bölümde: Kadir’in gerçek hamlesi gün yüzüne çıkıyor. Emir ve Leyla, sürüyü korumak için gizemli tehlikeyle yüzleşirken aile bağları yeniden sınanıyor. Ay ışığının gizemi, ihaneti ve savaşın kucağında perdeleniyor…