Kapının tıklaması, odadaki havayı saniyelerle ölçülen bir sessizliğe gömdü. Kadir’in kalın parmakları hâlâ sertçe tokmanın üzerindeydi; gözleri karanlıkta bir noktaya kilitlenmiş, nefesi neredeyse duracak kadar kesilmişti. Kora dönüşmek üzere olan öfke ve hıncın kıvılcımları, odanın duvarlarında acımasızca dans ediyordu.

Aynı anda başka bir odada, Leyla’nın babası Cemal Yalçın’ın gece yarısı yürüyüşünden dönmesiyle başlayan çatışmanın fitili ateşleniyordu. Yıllar önce, Leyla’nın gölgesi gibi peşinden sürüklediği eski intikam planı Kadir’in zihin labirentinde sinsice tek bir çözüm arıyordu.

*

“Kim o?” diye seslendi Emir, arkasındaki karanlığın içinden.

Kadir ağır, derin bir nefes çekti. Gölgesinde sakladığı acı ve kini kelimelere dökmek için sağır edici bir an bekledi.

“Kapıdaki tıklama Leyla’nın babasından. Ve o, bizim artık bilmediğimiz sırlar taşıyor içinde.” Kadir’ın gözleri, karanlıkta parıldardı; “Bu gece, eski defterler açılacak. Eskiden unutulanlar, sürüyü kan gölüne çevirebilir.”

Emir’in kaşları çatıldı. İnce bir soğuk rüzgar suratına dağılan saçlarının arasından geçti, ama o bunu hissetmez gibiydi. Onun dikkatini tamamen Kadir’in kelimeleri çekmişti.

“Eski defterler mi?” diye sordu Emir, sesi kuru ve taş gibiydi. “Yani Leyla’nın babasıyla mı bağlantılı?”

Kadir’in yüzünde kararsız ama sessiz bir zafer yarattı.

“Ona çok kötü baktım. Ama asıl kötüyü, o gördü. O kanı... O laneti yaşadı. Ve ben, ne pahasına olursa olsun, onu söndüreceğim. Sürüye de... Leyla’ya da ihanet eden herkesin bedelini ödeyecek.”

Emir, donup kalmıştı. Derinlerde, kalbindeki o buz gibi soğuk daha da büyüdü. Kadir’in intikamı, sadece sürünün içindeki çatlakları genişletmekle kalmayacak, onları paramparça edecek kadar güçlüydü.

O anda kapı bir kez daha tıklandı, ama bu sefer ağır, sarsıntılı bir sesle açıldı. Cemal Yalçın girdi, yüzündeki çizgiler keskinleşmiş, gözleri dehşet ve kararlılıkla doluydu.

“Ben geldim,” dedi, sesi kalın ve öfkeyle titreyen bir ipi anımsatıyordu. “Sizin daha duymadığınız gerçekleri anlatmak için.”

*

Gecenin karanlığı odanın içini hemen içine çekti. Cemal’in anlattıkları, Leyla’nın çocukluğundan kalma sırları açığa çıkarırken, Kadir’in intikam ateşi de yavaş yavaş sürünün içine sızmaya başladı. Her kelimeyle, her öfke dolu bakışıyla, Kadir’ın planı nihayet gerçek oldu.

Sürünün içinde bir fısıltı yükselmeye başladı. Emin bir güvenden hızla şüpheye, şüpheden dağılmaya doğru kayıyordu. Liderin etrafındaki bağlar, Kadir’in sinsice yerleştirdiği tohumlar gibi çatlamaya başladı.

Emir’in dilinde sözler tutuluyor, yüreğindeki fırtına gözlerine yansıyordu. Kadir'ın planı sadece dış saldırıya değil, aynı zamanda iç çöküşe dayanıyordu.

Kadir sessizce güldü, dudaklarının kıvrımı ölümcül bir zafer kadar tatlıydı.

“Emir,” dedi, soğuk bir mırıltıyla, “daha başında bile değilsin. Sürünün kalbine hançer sapladım. Ve biliyorum, o hançer orada kalacak... Ta ki son nefesimize kadar.”

Tam o anda, odanın dış kapısı ağır bir şekilde çarptı.

Kadir’ın gözleri parladı ve nefes alışları hızlandı.

Kalbinin derinliklerinden yükselen o bilinmez ve karanlık fısıltı, sürünün kaderini müjdeledi.

Ve şimdi, sürüyü içten çökertmeye çok yakındı.

*

Devam edecek...