Sis, Akhara’nın kanallarını bir çorap gibi sararken Eren Maraş gölgelerin içine eriyordu. Kentin silueti, eskiden ona aitmiş gibi tanıdık, şimdiysa yabancıydı: demir köprülerin üzerinde gıcırdayan teller, gökyüzünde ağır ağır süzülen platformların kesik gölgeleri, kulelerin tepesinden sızan soğuk saray ışıkları. Her ışık birer göz gibiydi; hepsi onu ölçüyordu, hepsi ona açık yara olan geceyi hatırlatıyordu.

Ayakları çıtırtısız duvardan duvara kayıyordu. Taş sıcaklığını bırakmış, soğumuştu; havada metal ve yanmış reçine kokusu dolaşıyordu. Uzaktan Akademi’nin silindirik kulesi yükseliyordu; pencerelerinde mavi-yeşil kristallerin uğultusu, hayatın ritmi gibi atıyordu. Eren nefesini tuttu; her nefeste onun içindeki mekanik saatler de beraberinde yarışıyordu.

Sokağa indiği yerde, yarım kalmış bir atölyeydi. Kapısı kızıl pasla kapanmış, içinden arada bir inleyen bir makara sesi geliyordu. Eren, palto cebinde sakladığı küçük kutuyu sıktı; kutunun kenarlarından siyah kadife görünüyordu—Utanç Mührü. Eldeki dokunuş soğuk, hatırlatma acıydı; mührün yüzeyinde hala kurumlu bir parıltı vardı, sanki içinde bekleyen bir şey nefes almayı zorluyordu.

“Bir gece… bir gece daha,” dedi kendi kendine, sesi rüzgârda bir yaprak gibi titredi. Sözler onu hafifletti mi? Hiç. Geri döndüğünde, konseyin hileleri ve Vael Kor’un soğuk bakışlarıyla karşılaşacak; ama önce Akademi’ye yaklaşmalı, ilk hedefini belirlemeliydi: kodun parçalarından biri Akademi’nin arşiv katında, koridorların derinliklerinde kilitliydi. O kod, Mührün Kodu, onun hayatını değiştirmişti—hem kazanç hem lanet.

Köşeyi dönerken bir çift göz onu taradı. Gözler, alt sokaktaki bir bakkalın neon şeridinin aralığında parıldayan iki eski lensti. Eren dondu. Tanıdık bir ses, boğuk ve sayıklayan, sanki her kelimeyi bir hecelik pahalı bir hatıra gibi ağırlıkla kullanıyordu; “Kayıp dahi geri mi dönmüş?” dedi biri.

Eren omzunu silkmedi, adımlarını hızlandırdı. Şehir ona aitmiş gibi huzursuzca nefes alırken, her adım bir hesap defterine bir çizik atıyordu. Akademi’ye yaklaşırken denetimler sıklaşmıştı: beton kazıklar, bellenmiş ruh sigilleri, nefesle ölçen turnikeler. Teknoloji ile büyünün sınırı burada netleşiyordu; kıymık gibi küçük runik pencereler, el izlerini tanıyan metal bloklar, kapıların kenarına yerleştirilmiş küçük canlı kristaller—yaşayan makineler gibi uyanık.

Bir çatıda durdu. Aşağıda, Akademi’nin dış duvarlarını saran nöbetçiler yavaşça sıra tutuyordu; zırhları mum ışığı altında pullu bir balık gibi titriyordu. Aralarından geçen bir gölge, Vael Kor’un onayından geçmiş birinin duruşuydu: dik, kendinden emin, gözleri sivri. Eren’in ciğerlerinde tanıdık bir acı yankılanmaya başladı—o duruş, onu sürgün eden gücün temsiliydi.

“Buradan geçmenin yolu?” diye fısıldadı bir çocuk sesinden daha hafif bir rüzgâr. Eren, omzunun üzerinden baktı. Çatının diğer ucunda, gözleri birbirinden farklı parlaklıkta bir genç duruyordu; eski bir tanıdık. İsim söylemeden tanıdıkları vardı — bakışlar, kıvrılan dudaklar, bir anda paylaşılmış anlar. Adının olmuş olması onu şaşırtmadı; küçük şehir, anıların bir ağ gibi örüldüğü yerdi.

“Görünmez olmak istiyorsan, görünür olmayan şeylerle konuşmayı öğren,” dedi genç, dudaklarının ucunda hem meydan okuma hem de korku vardı. Eren, dudaklarını buruşturdu. “Cevabın keskin, küçük Morg,” dedi. Morg, Akademi’de yaz düzenleyicisi olarak çalışan eski bir yardımcıydı; şimdi belki de bilgi karşılığında satılan bir göz olarak duruyordu.

Morg bir eliyle sırtına tutunmuş çelik gözlüğün kenarını düzeltti. “Herkes bir bedel ödedi burada,” dedi. “Seninkini bilmiyorum ama bekliyoruz, Eren. Bekliyoruz da belki vazgeçersin.”

Eren’in parmakları kutunun kenarına değdi; metalin soğukluğu, hatırlanmak istemeyen anıları uyandırıyordu. Vazgeçmek? Onun ağzından çıkan kelime başka bir hayatın dilindeydi. Geri gelmek, sadece kodu bulmak değildi; o gece kaybettiği korumasını, koruduğu çocuğu kurtarma umuduydu. Başka türlü açıklaması yoktu içindeki o sarmalın.

Morg bir adım daha atıp çatının kenarına diz çöktü. “Gatekeeper’ın yeni kuralı var. Yüz tanıma sadece seçkinler için değil. Nye’lerin izleri her yerde.” Morg’un gözleri çakmak gibi parladı; Nye, şehrin yüzlerini tanıyıp raporlayan gözetleme ağıydı. “İçeri girmeye çalışırsan yüzünü hatırlarlar. Öğrenirler, sonra Vael gelir ve seni kafandan eksiltir. Belki seni bulurlar, belki seni kullanırlar. Sana söylemezdim ama gideceksin, değil mi? Hep geri dönenler için metal bir mezar hazırlarlar.”

Eren bir an için uzaklaştı; Morg’un sözleri onun içindeki eski korkuların kabuklarını çatlatıyordu. Vael’in “kafandan eksiltir” demesi, şakaydıktan öte bir tehdit. O gece sürgün edildiğinde, Akademi’nin gölgelerinde bir şarkı gibi yükselen gölgeler vardı—Vael koridorlarda dolaşıyor, sert bir eldivenle gerçekleri örten tozu dağıtıyordu.

“Bana ne kaldı ki başka?” diye fısıldadı Eren en sonunda. Morg gözlerini kısarak ona baktı. “Gurur ve birkaç eski parça,” dedi. “Ama kod senin için farklı. Seninle birlikteydim, Eren. O şey… eğer seninse, dünyanın başına ne gelebileceğini biliyorum. Bunu düşün.”

Sözlerinde suçluluk vardı; Morg’un bakışı, bir zamanlar birlikte mühendislik yaptığı günlerin gizli suç ortaklığının tanığıydı. Eren’in kalp atışı bir ritim tutturdu—bu ritim eski döngülerin metalik sesi gibiydi. Kafasında geceyi tekrar gördü: uzun masada yığılmış belgeler, Vael’in gölgesinin bir duvara düştüğü an, yüzüne yapıştırılan mührün soğuk metal çarpması.

Eren başını salladı, kararlı bir hareketle. “Geri dönmem gerekiyordu,” dedi. “Sadece kod için değil. Onu kurtarmak için.”

Morg gözlerinde ani bir kıvılcım gördü; “O mı? Küçük çocuk?” dedi. Soru, yargı ve şaşkınlık karışımıydı.

Eren’in dudağı kıvrıldı. Adını telaffuz etmedi ama hiç söylemesine gerek yoktu. Şehrin rüzgârı o ismi taşıyordu; her yangın dumanı, her uzaktan gelen ağlama sesi onu çağırıyordu. O gece birinin daha çekilip alınışı vardı—Eren’in sorumluluğuyla yankılanan bir yok oluş.

“İçeride bir rota var,” Morg devam etti. “Arşiv katına gelişmek için hizmet kanallarından geçmen gerekecek. Aşağıdaki borular, yaşlı bir mekanizma tarafından dönen bir ana makara ile korunuyor. Makara sesi, üç vuruş ve sonra bir teneke gibi sinsice kapanıyor. Eğer zamanlamayı yakalarsan, kapıların skopları gözlerini başka yere çevirir. Ama Nye’ler, onlar her zaman bakar.”

Eren bir an için planı kafasında hızla yeniden kurdu. Hizmet kanalları, kimsenin görmek istemediği bir labirentti—kirli, yağlı ve unutulmuş borularla dolu. Orada dolaşmak, gölgelere karışmak demekti. Ancak en karanlık kanallar aynı zamanda en az gözetlenen yerlerdi. Akademi’nin dış parlak yüzü, içindeki çürümüş dişlere gözlerini kapatmaya programlıydı.

Morg, bir küçük silindir çıkardı: bir tür dürbün-sızıntı dedektörü. “Bunu sana bırakıyorum,” dedi. “Nye’lere karşı küçük bir körük. Bir gece için yeter. Ama unutma, Eren—Vael’in adamları sadece bedeni aramaz. İtibarı ararlar. Utanç mührünü taşıyan birini, kullandıkları bir örnek gibi gösterirler. Eğer seni yakalarlarsa, seni dünyaya bir ders olarak asarlar.”

Eren kutuyu cebine daha da sıkıca bastırdı. Morg’un elindeki ışık, çatının kenarına dolan sisin içinde titredi. “Eğer başarısız olursan?” diye sordu Morg, sesi aniden kırıldı.

Eren, gözlerini aşağıdaki kalabalığa dikti; insan gölgeleri sokak lambalarının altında birer solgun atkı gibi sallanıyordu. “Başarısız olmak,” dedi, “her zaman bir seçenek oldu ama denememek hiçbir şey getirmez.”

Morg başını eğdi ve çatıdan atlamak istercesine bir hareketle uzaklaştı; belki de gitmeden önce düşmanlardan biriyle yüzleşmeyi tercih ediyordu. Eren tek başına kaldı. Akademi’nin duvarlarının altında bir plan vardı; planın merkezinde bir ana makara, bir kodun küçük bir parçası ve bir isim vardı—kaybettiği o kişi.

Gecenin rengi daha da koyulaştı. Eren, kasığındaki deri kemere dokundu; içindeki küçük kutunun dışındaki bantları ilikledi. Utanç Mührü, eskiden bir damga olarak kullanılmıştı; şimdi ise anahtarın kendisiydi. Onu kullanmak zekice bir oyun gerektirecekti; çünkü mührü açmak, gücü serbest bırakmak anlamına gelecekti. O güç, söylentilere göre bir şehrin iskeletini, insanların hafızasını bile değiştirebilirdi. Fakat söylemiyordu herkes: o gücün bedeli vardı. Eren bunu biliyordu. Bedeli, en sevdiklerinden birinin hayatı olabilirdi.

Kulağına uzak bir zil sesi çalındı. Akademi kapısının metal bölmeleri, gece bekçisinin ritmik vuruşlarıyla tınladı. Kapı her zamankinden daha sıkı kapatılmış gibiydi; sanki içindeki sırlar, çevreye bulaşan bir zehir gibi yönetiliyordu. Eren duvardan atlayıp dar bir sokaktan ilerledi; duvarın üstündeki runik levhalar, ayakları altında hafifçe titreşiyordu.

Kapıya yaklaşırken nefesi daha da daraldı. Gözetleme penceresinden bir turnike, yüz tanıma ışığını süzüyordu; Nye’lerin gözü orada, parlak bir mercek gibi bekliyordu. Eren’in kalbi göğsünde bir tokat gibi atarken, o merceğin içinde kendi yüzünü aradı—ya da yüzünün bir hatırlatma izini. Özgürlüğün kıyısında bir çivi gibi asılıydı.

Kapının hemen yanında, zırhın altından görünen bir yüz belirdi. Kadın mıydı, erkek mi bilinmez; sadece gözleri görünüyordu: bir göz, kapının küçük penceresinden Eren’e takıldı. O göz, gece ışığında bir kömür gibi parlıyordu. Eren fark etti; yüz biraz öne eğildi, tanıma kıvılcımı belirdi—ve sonra göz daraldı.

Kapı koruyucusu bir an için hafifçe söyledi: “Bu yüz—”

Eren nefesini tuttu. Kapıda bir göz Eren’i tanır mı?