Hazal’ın parmakları, telefonda titreyen ekrana sabitlenmişti. Ekranda beliren kırmızı uyarı simgesi, işlek caddelerin ışıkları gibi gözlerini kör ediyordu. “Borcunuz kritik seviyeye ulaştı. Bankamızla iletişime geçmelisiniz.” Mesajın soğuk, keskin çizgileri sanki bıçak gibi indi göğsüne.

Tüm İstanbul geceye dalarken, o kalabalığın içinde, Hazal yalnızlığa terk edilmiş gibiydi. Rüzgârın sert esintisi, balkon kapısından sızan soğuk havayı omuzlarına taşıyor; gürültülü şehir sesleri uzaklaşıyor, yerine içindeki uğultu yayılıyordu.

“Nasıl… nasıl böyle oldu?” diye fısıldadı, boğuk bir sesle. Ellerinin arasına sıkıştırdığı cep telefonunu sıkıca tutarken, odasındaki sessizlik onu daha da boğuyordu. Odanın köşesinde, babasının yıllardır biriktirdiği evrak yığınları kalkmıştı. Hesaplar, faturalar, icra kağıtları… Hepsi, ailenin üstüne çöken kara gölgenin sessiz arabulucuları gibiydi.

Annesi odanın kapısından başını uzattı, gözlerinde çaresizlikten kaynaklanan keder vardı. “Hazal, baban dün gece çok kötüydü. Hala hastanede...”

O an Hazal’ın ciğerlerinde buz sarmalı gibi bir his belirdi. Ağzının içi kurumuş, kalp atışları zamanı ezmeye başlamıştı.

“Bize yardım edecek kimse yok mu? Tek bir umut kırıntısı...”

Annesinin yüzündeki çizgiler daha derinleşti.

“Oğlun Emre... Bugün yine aradı. ‘Ailenizin içinde bulunduğu durumu biliyorum, bu işte bir çıkar yol var’ dedi. Ama nasıl bir yol olduğunu anlamadık.”

Hazal, Emre’den bahsedildiğinde gözlerini istemsizce kısıyor, hafifçe dudaklarını ısırıyordu. O adamın adı bile, aniden bir fırtına kopartmaya yeterdi.

Derin nefes aldı, hakikatin dikenli izlerini takip ederek yavaşça salona indi. Gözleri şehvetle parlayan o dev gökdelenlerin arasından bakarken, Hazal’ın yüreğini sıkıştıran iç mücadele, kentin gece karanlığına karışıyordu.

“Emre Demirhan...” dedi kendi kendine, sesinde hem tiksinti hem de çaresizliğin aynı anda patlayışı vardı. O adam, ailenin çöküşünün panzehiri olacağına mı inanıyordu? Ya da...

Telefonu yeniden eline aldı. Mesajlar sekmesi doluydu: adı gizlenmiş numaradan gelen bir metin, tek kelimeyle etkisiz kalmayan davetiyeye dönüşüyordu:

“Sözleşmeli evlilik... Teklifimizi kabul edin, gerisini düşünmeyin.”

Hazal’ın gözleri karanlıkta parladı. İçinden geçen soru boğazında düğümlendi. “Bu ne... tam olarak ne istiyorlar benden?”

Dışarıda anlamsız bir ses koparken, o an kapıya şiddetli bir vurma sesi yankılandı. Kalbine saplanan bir bıçak gibi oldu.

Tehlike ve umut, tek bir sahnede karşı karşıya gelmişti. Hazal, yeni bir hayatın ilk adımını mı atıyordu, yoksa karanlık bir girdabın içine mi sürüklenecekti?

Kapının ardında gizli teklifin sesi vardı. Cevabıysa, henüz saklı.