ŞİMDİ!

Deniz Çelik’in siyah arabası, Boğaziçi’nin yamaçlarında kıvrılarak yükselen büyük Aryon Malikanesi’nin görkemli kapısına çarptığında, havada yoğun bir elektrik gibi bir şey vardı. İstanbullu geceye özgü, boğuk bir sessizlik çökmüştü her yere. Rüzgâr uğuldayıp ağaç dallarını savururken, yüksek duvarların ardındaki dev yapı taşların üstünde karanlık bir gölge gibi duruyordu.

Deniz, arabanın kapısını sertçe kapattı. Gözleri hemen etrafı taradı; sonsuz bir zenginliğin ardında yatan sırların açılmasını bekleyen karanlık bir iç dünya vardı burada. Ayağının altında taşların çıkardığı sert ses, Deniz’in içindeki çelişkili heyecanı daha da körüklüyordu.

Zırh gibi titreyen elleriyle ceketinin cebinden küçük, gümüş bir kimlik çıkardı. “Çelik,” dedi kendine. “İşin sonu ya adalet, ya da daha fazla yalan…”

Karşılamaya çıkan ev görevlisi, yüzünde ölümden kopup gelmiştin taze bir endişeyle, Deniz’e yaklaştı. “Dedektif Bey,” dedi alçak sesle. “İçeri buyurun. Patron… sedat bey… şimdi öldü. Aniden.”

Deniz, titrek nefesini duydu, dudaklarını sıkı sıkıya bastı.

“Nasıl?” diye sordu, gözleri gölgelerle dans eden dev salonun camlarından dışarıyı eşelerken.

Görevli alaycı bir gülümsemeyle çekimser kaldı. “Bilmiyoruz. Kalbi, diyorlar. Ama durum çok… doğal değilmiş.”

Deniz adımlarını hızlandırdı, yüksek tavandan sarkan dev asma avizenin altında yansıyan kendi siluetini gördü. Her adımı yerle bir eden bir sessizliğe doğru atılıyordu. Tarihin ve yalanların birleştiği bu koridorlarda.

Salonun sonunda, Sedat Aryon olmadığını söyleyen cansız beden, lüks deri koltuğunda son nefesini vermişti. Yüzündeki ifade soğuk ve çaresizdi. Ama Deniz’in keskin gözleri, orada bir şeylerin ters olduğunu anında hissetti.

Bedenin üzerindeki ipek pijamanın kolu hafifçe kıvrılmıştı, ancak bileğinin altında tuhaf bir morluk vardı; sanki biri onu güçlü bir şekilde sıkmış, ardından bırakmış gibiydi.

Deniz, sessizce yere eğildi, morluğu yakından incelemeye başladı. Parmak uçları hafifçe dokunduğu yerde, bileğin hemen yan tarafında az önce atılan bir yara izi gibiydi. Kalp krizi bununla anlatılamazdı...

“Biri onu elle boğmaya çalışmış olabilir,” diye düşündü, içinden.

Ardından, Sedat Aryon’un masanın üzerindeki el yazısıyla yazılmış son notuna gözü ilişti. Mürekkep hafifçe bulaşmış, kelimeler titrek ancak anlamlıydı: “Güvenme. İhanet yaklaştı.”

Deniz’in kalp atışı hızlandı. Bu just bir alarm değil; bu bir çığlıktı—malikanenin içinde, duvarların ardında saklanmış yılanın ortaya çıkması için bir davetti.

Tam o anda, karanlıkta saklanan bir kapı aralandı; ince bir ses duyuldu genç bir kadından:

“Dedektif Bey… size söylemem gereken şeyler var. Ama dışarıda… herkes sizi bekliyor.”

Deniz başını hafifçe salladı, arkasındaki soğuk hayaleti hissetti. Bu daha yeni başlamıştı. Ve gerçeğin içine indikçe, Aryon Malikanesi’nin altındaki karanlık o kadar derindi ki, çıkışı imkânsız görünüyordu.

Gölgeler arasında ilk ipucu vardı. Ölüm, kesinlikle doğal değildi.

Ve Deniz, o an gerçeğin acımasız yüzüyle ilk kez karşılaşmıştı.

Bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı.

Kapı yavaşça kapandı. İçeride perdeler titrek bir rüzgârdan sallanırken, Deniz tüm bildiklerinin üstüne yeni bir sır inşa etmeye başladı.

SON.