Neon gün ışığı camdan içeri sızarken Altan gözlerini araladı; güneş değil, şehrin devasa reklam panolarının pulsayan mavisiydi—Neo-İstanbul sabahı yine aynı frekansta titretiyordu.

Yatağının kenarına oturduğunda karnına bir buz parçası yerleşti; nefesi kısa, elleri hafifçe titriyordu. Parmak uçları yatağın çarşafına bastığında kumaşın lifleri arasında bir tutam kül gibi bir şey süründü; rüyanın dumanı hala tırnaklarının altında. Gözlerinin kenarında, gece boyunca içeri dönen döngünün küçük kırıntıları: rüyaların aynı noktada takılmış bir bant gibi, tekrar eden anların kenarları.

Pencereden dışarı baktı; zaman-sensör kulelerinin uzun gövdeleri sabah pusuna birer mızrak gibi saplanmıştı. Üstlerinde dönen mini-dronlar, kulelerin altındaki "Döngü Alanı 7" hologramı her sabah olduğu gibi ikinci kez parlıyordu. Hover-otobüsler çelik kordonlara yaslanmış birer sinek sürüsü gibi geçiyor; reklam panoları daha gür bir tona yükseliyor, Mira Kalkan’ın yüzü binlerce kat daha net gülümsüyordu: "Her Sabahın Güvencesi — Kalkan Döngüleri."

Kalkan Döngüleri'nin sloganı bir antiseptik gibi burnuna dokundu; sarımtırak bir ferahlık, ardından tatlı bir metal. Altan, Mira'nın gülüşünün ardındaki sessiz hesapları hayal etti; ama hayal kurmaya zaman yoktu. Çünkü her sabah geliyordu. Ve her sabah Eylül yoktu.

Ellerini yüzüne götürdü. Parmaklarını saçlarının arasına geçirdiğinde bir yerlerde küçük, keskin bir sızı belirdi; bir boşluğun kenarı, hatırlayamamanın fiziki karşılığı. Yatağın başucundaki küçük masaya elleriyle yöneldi; masanın üzerinde sabah ritüelinin kalıntıları—taş kayan bir hatıra ziyafeti: kartlar, bileklikler, ses kayıtları, sararmış bir fotoğraf.

Fotoğrafı aldı. Eylül’ün yüzü fotoğrafın kenarında küçülmüş, ama gülüşü hâlâ genç bir tren gibi parlaktı. Altan fotoğrafı göğsüne bastırdı; gülüşün içine kaçmak istedi. Bir şey tutamıyordu orada—adının bir kıyısı, belki bir not, hiçbiri tam değildi. Yine de göğsünde, akciğerlerinin arkasındaki boşluk sanki doldu; bir acı, tuzlu ve yakıcı.

"Hatırla," diye fısıldadı kendi kendine; kelime dudaklarının arasında kırık bir anahtar gibi döndü.

Odanın köşesindeki duvarda bir ağ vardı; iplerle asılı notlar, ekran görüntüleri, elle yazılmış tarihler. Altan her sabah ilk önce o duvara bakardı; rüşvet gibi, güvenilir, günün doğrusu oradaydı. Her bir yapışkan not bir çivinin yerine geçiyordu; ama yapışkan erimişti. Bazı notların kenarları soyulmuş, kelimeleri soluklaşmıştı.

Parmak uçlarıyla notları süzdü. Bir tanesi bugün yerini koruyordu: beyaz, yağlı bir kağıt, üzerinde siyah mürekkep. Harfler yalpalanıyordu, aceleyle yazılmış gibiydi. Altan nefesini tuttu ve elini uzattı.

Masaya doğru yürürken merdivenlerden yukarıdan bir koku yayıldı—komşunun kahvesi, yanmış motor yağı, geçen günün yağmuru. Asansör boş, ama duvarlarda bir sürü minik yapıştırma: "Bugün kaçıncı" yazılı küçük etiketler. Saate dokundu; bilek implantı sabit bir şekilde "Sabah 3.421" yazdı, ardından bir zincir gibi çipin içinde kayboldu. Yeniden başlatılmış gibi, ama sayı daha yüksek. Yüzü kasıldı; rakamlar mantıkla değil, eski bir yasla anlamlıydı.

Masaya vardığında, notu eline aldı. Mürekkep dokunduğunda parmak uçlarına hafifçe bulaştı.

Beni bul.

Sadece iki kelimeydi. Kağıdın kenarları birbirine değdiğinde bir titreşim geçti içinden; kağıt, elindeki bir damla bal gibi ağırlaşmıştı. Kendine ait olmayan bir el yazısıyla yazılmıştı—mürekkep köşelerinde küçük bir lekelenme. Altan parmağıyla "Beni" kelimesini çizdi, harfler birbirine dolandı; "bul"u okurken ciğerlerinin bir katmanında bir şimşek çaktı. Bu kelime Eylül'ü çağırıyordu, ya da onun adına yazılmıştı. Ya da belki Eylül yazmıştı; ya da Eylül’ün bıraktığı bir izdi.

Gözleri aniden boşaldı. Neden, nasıl, kim? Bir dalga geçti; altında bir boşluk, kabuk gibi çöktü. Notu nerede bulduğunu hatırlamıyordu. Kendisinin yazdığını düşünmek istemedi, ama sabahları kendi el yazısını tanımakta zorlandığını biliyordu. Son döngülerde, kendine bırakılan notları kimseler gibi okurken kendi el yazısını bile yabancı bulmuştu.

Masanın çekmecesini açtı; içinde eskimiş bir kart vardı—ARCIV-Δ, Eski Araştırmacı yazan bir kimlik kartı. Kenarları yanık, çip kısmı bükülmüş. Kartı çevirirken bir şeylerin altında hafif bir titreme hissetti; sanki kartın arkasında bir sır saklanıyordu. Kartı cebine soktu ama adının neden kartta "ARCIV-Δ" yazdığını anımsayamıyordu. Bu, onun geçmişinden bir kıyı mıydı, yoksa bir başkasının hikâyesi mi?

Odaya bir ses düştü—apartmanın yapay asistanı, yumuşak ve soğuk.

"Sabah döngüsü kaydedildi. Gün 3.421'de algılanan belirsizlik: yüzde 62. Hatırlatıcı not tespit edildi."

Altan, "Kim tespit etti?" diye sordu, sesi pütür pütürdü.

Asistan sessiz kaldı, sonra eklendi: "Kaynağı doğrulanamadı. Not içeriği: 'Beni bul.'"

Dudakları kurumaya başladı. Ses kayda geçtiğinde bile ruhu altüst oluyordu; asistanın sesi gerçeklerin soğuk bilgilendirmesiydi. İçinde bir yer, yorgun bir radyo gibi, hep aynı frekansı çalmaya devam ediyordu: hatırla. Hatırla. Hatırla.

Mutfaktaki su ısıtıcısının düğmesine parmağını bastı; kas hareketleri otomatikti—yılların ritüeli. Ama düğmenin yerini bulurken eli titredi; parmaklarının koordinasyonu yarı yarıya koptu. Kaseyi alırken dengesiz bir an oldu; hareketler gecikmeliydi, sonra düzeldi. Her tekrar bir parçanın daha kaybolduğunu haber veriyordu.

Birkaç ses kaydı vardı masanın köşesinde; üstlerinde etiketler: "Eylül01", "Eylül—" ve bir tanesinde sadece yıldız işareti. Gözleri kaydı, etiketin birinde Eylül adını aradı; parmakları titreyerek kaydı seçti ve cihazın küçük hoparlöründen bir ses çıktı.

"Altan," dedi bir kadın sesi, ayrı bir yerden, uzak bir gök gürültüsü kadar net. "Eğer bunu duyuyorsan… beni bul. Hatırla. Lütfen..."

Ses kırıldı; kayıt yarıda kesilmiş, sonra sadece beyaz gürültü kaldı. Altan, dudaklarının arasından sessizce Eylül'ün adını tekrar etti. Adı tuzlu bir leke gibi yanaklarında eridi. Kayıttaki cümle tamamlanmamıştı; yer kalmıştı, cevap bekleyen bir boşluk.

İçinde bir yerde—yerin çok derin bir kıyısında—bir hatıra parladı; laboratuvarda gece, monitörlerin yeşil kod denizinde Eylül'ün saçını germesi, eliyle bir düğmeye dokunuşu, sonra alev gibi bir panik. Ama görüntü bir anda uçarak kenara kaydı; üzerine konacak bir isim, bir neden yoktu. His daha güçlüydü: suç, koruma, başlatılan bir şeyin ağırlığı.

Bir not daha buldu çekmecenin dibinde: küçük bir silindirlik cihaz, üzerinde çizikler; "Reset Log" yazılı bir taş plak. Plaktaki çiziklerin arasında titrek bir el izine benzeyen bir iz vardı. Ona baktıkça adını hatırladı—kendisinin adıydı, ama o adın geçmişi bulanıktı. Altan bir zamanlar bir şeyler başlatmış olmalıydı; ama başlattığı şey’in adı mı, amacı mı, sonuçları mı, hepsi kayıp; geride kalan sadece bir kaçış, Eylül’ü kurtarmaya dair sarsılmaz bir tekme.

Bütün bunların neden olduğunu kendine sordu. Cevaplar küçük saplar halinde kafasında dönüp dururken, apartmanın kapısı tam o anda hafifçe tıklandı. İçeriye bir ayak sesi girdi—metalik, düzenli. Altan dondu. Kapının arkasından gelen her ses, dünyayı yeniden tanımlayacak bir ampul gibiydi; kim geliyordu? Ziyaretçi mi, düşman mı, ya da sadece başka bir döngünün postacısı?

"Altan?" diye seslendi bir erkek, merdiven boşluğunda sesi yankılanarak içeri süzüldü. Sözün içinde bir tanıdıklık vardı; ama Altan yüzünde tanıyamadığı bir ifade buldu. Sesin tonu kimi zaman bir dostun, kimi zamansa bir gözetmenin üslubunu taşıyordu.

Altan notu parmaklarının arasından sıkarken nefesi hızlandı; küçük kağıt parçası terden kabardı. "Beni bul" dedi kendi kendine, umutla korku arasında bir notada. "Beni bul..." kelimeler daha önce defalarca mırıldanmış olabilir; ama bugün bir farklılık vardı. Bugün kağıttaki mürekkep hala taze gibiydi.

"Kim bıraktı bunu?" diye sordu kendi kendine. Cevap yoktu. Hafızasının kenarı delik deşikti; içine bakınca hep aynı görüntü çıkıyordu: bir ekranın, yeşil kodların ve Eylül’ün gözlerinin kenarındaki korkunun miyop yansıması. Her seferinde başlarken bir köprü vardı ve köprünün ortasında bir hesaplaşma bekliyordu.

Kapıdan gelen ayak sesleri bir an daha sürdü, sonra bir rüzgar gibi kesildi. Altan, notu daha sıkı tuttu. Mürekkep parmak ucuna bulaşmıştı; parmaklarını birbirine bastırdığında küçük harfler birbirine karıştı, ama anlam kaybolmadı. Sadece iki kelime; ama göğsünün içindeki boşluğu doldurmaya yeten bir şimşek.

Eylül'ün adı dilinin ucundaydı; hatırlamak için değil, farkında olmak için tekrarlıyordu. Hatırlamamak daha tuhaftı—her şeyi bildiği anları beklerken, aynı şeyi tekrar tekrar kaybetmek.

"Bugün kimin bıraktığının bir kaydı var mı?" diye sordu asistan tekrar, sesindeki nötr tını fazla samimiyetsizdi. "Güvenlik kameraları bölgede anomali gösteriyor. En yakın vaka müdahale birimi: 14 dakika uzaklıkta."

Altan bir adım attı, kapıya doğru. Notu yerde bırakamazdı. Kağıdın üzerindeki mürekkep birkaç damla terle solmuş gibiydi ve o damlalar, tanış olduğu her sabahın bir parçasıydı. Başını çevirdi, duvara asılı fotoğrafa baktı; Eylül’ün gözleri fotoğrafta bir yerde parıldıyordu ama yine de neden orada olduğunu bilmiyordu. Bilmenin paha biçilemezliği vardı—ama her reset sonrası hatırlayamadığı bir şeyler için bedel ödüyordu.

Kapı bir kez daha çalındı—bu sefer ritmi farklıydı; aceleyle, kaygıyla. Altan ellerindeki kağıdı buruşturdu ama kelimeler sabit kaldı. Beni bul.

Kim bıraktı ve neden ben hatırlamıyorum?

Kapı yarı açıldı; karanlık ve dingin bir yüz boşluktan süzüldü. Altan bakışlarını nottan kapının aralığına taşıdı. Kağıt hâlâ elindeydi, mavi neon ışığın altında küçülüyordu; bir işaret, bir çağrı, bir şifre.

Kıyıdaki sandığın kapağı gibi, hafızasının kapağını aralamaya hazır bir parmak bekliyordu—ama Altan beklemiyordu. O, daha önce pek çok sabah uyandığını biliyordu. Fakat bugünün sabahı farklıydı; kağıttaki iki kelime, göğsünde daha önce hiç olmadığı kadar keskin bir acı uyandırmıştı.

"Kim bıraktı?" diye sordu kapıda beliren gölgeye, sesi ince bir kılıç gibi keskinleşti.

Gölge titremedi; ama Altan gözlerinde bir tanıdıklık aradı ve o an, her şeyin yeniden başlaması için gereken tek kelimeyi bekledi.

"Beni bul." Kağıttaki mürekkebin sessiz yankısı hâlâ elinin içinde titriyordu. Kim bıraktı? Neden Altan hatırlamıyordu? Sorular, evin içinde biriken toz gibi gözlerinin önünde dans ederken, zaman kuleleri yine sabahı ilan ediyordu ve şehir kendi nefesini alıyordu.

Kapı aralığından bir el kendini gösterdi; parmaklarının ucunda küçük bir cihaz, ekranında aynı iki kelime yanıp sönüyordu—Beni bul. Altan, notu sıkıca kavradı ve bir yudumda geçmişin, şimdi'nin ve geleceğin birbirine karıştığını hissetti. Eylül'ün sesi kayıtlardan, fotoğraflardan, kağıtlardan geliyordu; ama cevap hâlâ yoktu.

Kapı tamamıyla açılmadan önce Altan bir adım attı, notu dudağına götürdü ve içinden bir fısıltı geçti.

"Hatırlamalıyım."