Gece karanlığında, orman nefesini tutmuştu. Rüzgâr hafifçe ağaçların arasında gezinirken yaprakların hışırtısı, uzaklarda bir kurtun uluması... Ancak o an her şey sustu. Gökyüzünü saran bulutlar arasından sızan solgun ay ışığı, zemini saran çam yapraklarının üzerine ince bir örtü gibi yayıldı. Bu sessizliğin kalbinde, elleri cebinde, omuzları hafifçe kamburlaşmış bir adam yürüyordu.

Emir Kaan Demir.

Sürüsünün lideri, kel ve sert hatlı ay alfası.

Adımlarının sesi, nemli toprağa bastığı her yerde yankılanıyor, kulaklarda hafif bir tüylenme bırakıyordu. Omuzlarını hafifçe yukarı çekip derin bir nefes aldı. Soğuk hava ciğerlerine dolarken, kanındaki lanetin ağırlığı, her nefeste biraz daha belirginleşiyordu. Göğsüne sıkışan ağırlık, ne kadar güçlü olursa olsun onu esir altına alıyordu.

Yıllardır süren yalnızlık, defalarca yaşadığı ihanetler, sürüsünün yükü ve en ağırı: Kendi kaderini bilen bir adamın taşıması gereken ağır sırlar.

Emir’in sesi, geceyi delen tek canlı tını gibi yükseldi:

“Lanet... Ne zaman ay dolunayına dönüşse, içimdeki o karanlık güç uyanıyor. Kanımdaki kurt sürüsünün liderliğiyle kutsanmış ama bir o kadar da lanetlenmiş... Gerçek kader eşimi arıyorum. O kişi, zahmetimi bitirecek, sürümü kurtaracak. Ama bulmak... Bulmak öyle kolay değil.”

Ayağı altında kırılan dalların sesi, zihnindeki fısıltılarla çarpıştı. Her adımında geçmişin yükleriyle acı bir yüzleşme yaşadı. Kendine verdiği söz vardı: Sürüsünün sonunu getirmeyecekti. Kendi kanından bir hainin, Kadir Yalçın’ın pençelerinden koruyacaktı onları.

Birden, ormanın derinliklerinden yükselen ince, ürkütücü bir ses yankılandı. Sanki kara geceden bile karanlık gizemli bir varlık, onu takip ediyor, sınırlarını zorluyordu. Adımları kesildi; kulakları keskinleşti. Hafif bir rüzgârla karışan o tüyler ürpertici fısıltıyı duyduğu anda, kalbi göğsünde vahşice vurdu.

“Beni takip ediyor...”

Gözleri, ağaçların ince dal aralıklarına bakarken, içindeki Alfa kararlılığını yeniden topladı. Yalnızlık yükü ağır olsa da, kaderi bu karanlık ormanda yazılıydı; ne kadar tehlikeli olursa olsun, peşindekini bulacaktı.

Aynı zamanda kendini, lanetini ve sürüsünü...

Bir an daha sessizlik çökerken, Emir derin bir nefes aldı ve ay ışığının gölgesi altında kararlılıkla ileriye doğru adım attı. Ormanın kalbinde bir sırrın beklediğini biliyordu.

Ve o sırada, ağaçların arasında, bir şey hareket etti.

---

Kapı kapanırken arkasında bıraktığı ses yankılandı. Takip eden bir iz, geceyi delercesine sessizliği bozdu. Emir başını hafifçe çevirdi.

Karanlıkta, uzaktan gelen o bilinmeyen varlığın nefesi, soğuk havayı keskinleştiriyordu.

“Bu gece kaderim bir kez daha değişecek...” diye fısıldadı kendi kendine.

---

(Gerilim dolu gecede, Emir'i bekleyen karanlık sırların ve kaderinin ipuçları, önümüzdeki sayfalarda açılmayı bekliyor.)